Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

 

Дык вось, калі маеце якую апору ў Хрысце, калі маеце якое суцяшэнне любові, калі маеце якую супольнасць духу, калі маеце якую міласэрнасць і спага́ду,

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

 

то зрабіце яшчэ паўнейшай маю́ радасць: трымайцеся адных думак, аднолькавую любоў маючы, будзьце аднадушнымі і аднадумнымі;

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

 

нічога не рабіце з самалюбства ці дзеля марнай славы, а ў пакорамудрасці лíчачы адны другіх вышэйшымі за сябе.

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

 

Не пра саміх сябе клапаціцеся, але кожны і пра іншых.

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

 

Бо ў вас павінны быць тыя ж думкі, што і ў Хрысце Іісусе:

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

 

Ён, існуючы ў вобразе Божым, не стаў трымацца за Сваю роўнасць з Богам,

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

 

а прынізіў Сябе Самога, прыня́ўшы вобраз раба, зрабіўшыся падобным да людзей і з выгляду стаўшы як чалавек;

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

 

Ён упакорыў Сябе і быў паслухмяны нават да смерці — і смерці крыжовай.

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

 

Таму і Бог найбольш узвы́сіў Яго і даў Яму імя́, вышэйшае за ўсякае імя́,

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

 

каб перад імем Іісуса схілілася ўсякае калена на небе, і на зямлі, і пад зямлёю

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

 

і ўсякі язык вы́знаў, што Іісус Хрыстос — Гасподзь, на славу Бога Айца.

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

 

Дык вось, узлю́бленыя мае́, як вы заўсёды былі паслухмянымі, не толькі ў прысутнасці маёй, але яшчэ больш цяпер, у адсутнасці маёй, са страхам і трымценнем здзяйсняйце сваё спасенне,

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

 

таму што гэта Бог дзейнічае ў вас, каб вы і жадалі, і дзейнічалі паводле Яго добрай волі.

Усё рабеце без наракання і мудравання,

 

Усё рабіце без наракання і сумнення,

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

 

каб былí вы бездакорнымі і чыстымі, дзецьмі Божымі беззаганнымі сярод роду сапсава́нага і разбэ́шчанага, у якім вы ззяеце, як свяцілы ў свеце,

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

 

захоўваючы слова жыцця, на пахвалу́ мне ў дзень Хрыстоў, што я не марна намагаўся і не марна працаваў.

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

 

Але калі я і станаўлюся ахвярным узліваннем на ахвяру і служэнне веры вашай, то я радуюся і падзяляю радасць з усімі вамі;

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

 

гэтаму ж і вы радуйцеся і падзяляйце радасць са мною.

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

 

А я спадзяюся ў Госпадзе Іісусе неўзабаве паслаць да вас Цімафея, каб і мне ўсцешыцца духам, даведаўшыся пра вашы справы.

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

 

Таму што няма ў мяне нікога аднадушнага, хто па-сапраўднаму будзе дбаць пра вас;

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

 

бо ўсе шукаюць свайго, а не таго, што ўгодна Хрысту Іісусу.

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

 

А вы́прабаванасць яго вы ведаеце, бо, як сын пры бацьку, служыў ён са мною справе дабравесця.

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

 

Дык вось яго я спадзяюся паслаць адразу ж, як толькі буду бачыць, што́ стане са мною.

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

 

Я ўпэўнены ў Госпадзе, што і сам хутка прыйду да вас.

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

 

Таксама палічыў я патрэбным паслаць да вас Эпафрадзіта, майго брата і супрацоўніка і паплечніка ў барацьбе, вашага ж пасланца́ і служыцеля ў патрэбе маёй,

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

 

бо ён вельмі імкнуўся да ўсіх вас і перажываў з-за таго, што вы дачуліся пра яго хваробу.

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

 

А ён сапраўды захварэў і быў пры смерці; аднак Бог памілаваў яго, ды не толькі яго, але і мяне, каб не дадалося мне смутку да смутку.

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

 

Таму я хутчэй паслаў яго, каб вы, убачыўшы яго зноў, узрадаваліся, і я быў менш засму́чаны.

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

 

Прыміце ж яго ў Госпадзе з усёю радасцю, і такіх майце ў пашане,

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,

 

бо ён за справу Хрыстову быў блізкі да смерці, рызыкуючы жыццём, каб запоўніць недастатковасць вашага служэння мне.

каб дапоўніць нястачу вашае услугі мне.