Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

 

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

 

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

 

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

 

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

 

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

 

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

 

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

 

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

 

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

 

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

 

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

 

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

 

Усё рабеце без наракання і мудравання,

 

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

 

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

 

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

 

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

 

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

 

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

 

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

 

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

 

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

 

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

 

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

 

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

 

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

 

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

 

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

 

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,

 

каб дапоўніць нястачу вашае услугі мне.