Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

 

Дык калі ёсць якое заахвочванне ў Хрысце, калі ёсць якая ўцеха любові, калі ёсць якая супольнасць духу, калі ёсць якая міласэрнасць і спагада,

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

 

дапоўніце маю радасць, каб вы думалі тое самае, маючы тую самую любоў, будучы аднадушнымі і аднадумнымі,

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

 

нічога не робячы са своекарыслівасці, ні са славалюбства, а ў пакорамудрасці, лічачы адзін аднаго вышэйшым за сябе,

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

 

кожны дбаючы не пра сябе толькі, але кожны і пра іншых.

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

 

Няхай будзе ў вас гэтая думка, якая была і ў Хрыста Ісуса,

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

 

Які, будучы ў вобразе Божым, не палічыў рабункам быць роўным Богу,

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

 

але апустошыў Самога Сябе, узяўшы вобраз раба, зрабіўшыся падобным да людзей; і звыгляду стаўшы як чалавек;

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

 

Ён прынізіў Сябе, стаўшыся паслухмяным аж да смерці, і смерці на крыжы.

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

 

Таму і Бог вельмі ўзвысіў Яго і дараваў Яму імя, якое вышэйшае за кожнае імя,

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

 

каб перад імем Ісуса схілілася кожнае калена тых, хто на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

 

і кожны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос — Госпад, у славу Бога Бацькі.

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

 

Так што, улюбёныя мае, як вы заўсёды былі паслухмяныя, не толькі ў маёй прысутнасці, але тым болей цяпер, у маю адсутнасць, — завяршайце сваё выратаванне са страхам і трымценнем;

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

 

бо гэта Бог дзейнічае ў вас, выклікаючы і хаценне, і дзеянне дзеля добрага намеру.

Усё рабеце без наракання і мудравання,

 

Усё рабіце без наракання і сумнення,

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

 

каб быць вам бездакорнымі і бясхітраснымі, беззаганнымі дзецьмі Божымі сярод сапсаванага і распуснага пакалення, у якім вы ззяеце як зоркі ў сусвеце,

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

 

маючы слова жыцця мне ў пахвалу ў дзень Хрыстоў — што я не марна бег і не марна працаваў.

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

 

Але нават калі я ўзліваюся, як узліванне на ахвяру і служэнне вашай веры, я радуюся — і радуюся разам з усімі вамі;

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

 

і вы радуйцеся таму ж і радуйцеся разам са мною.

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

 

Спадзяюся ж у Госпадзе Ісусе неўзабаве паслаць да вас Цімафея, каб і я ўзрадаваўся, даведаўшыся, што робіцца ў вас.

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

 

Бо ў мяне няма нікога, роўнага душою рупліўца, хто шчыра падбае пра вас:

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

 

бо ўсе шукаюць свайго, не таго, што належыць Хрысту Ісусу.

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

 

А яго выпрабаванасць вы ведаеце, таму што як сын пры бацьку, ён служыў са мною ў Дабравешчанні.

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

 

Дык яго я спадзяюся паслаць зараз жа, як толькі пабачу, што будзе са мною;

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

 

але я ўпэўнены ў Госпадзе, што і сам неўзабаве прыйду.

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

 

Але я палічыў неабходным паслаць да вас і Эпафрадыта, майго брата і супрацоўніка і паплечніка, вашага пасланца і служку ў маёй патрэбе,

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

 

бо ён прагнуў [убачыць] усіх вас і тужыў з-за таго, што вы пачулі, што ён захварэў;

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

 

бо ён сапраўды захварэў, быў блізка да смерці; але Бог злітаваўся над ім, і не толькі над ім, але і нада мною, каб не дадалося мне смутку да смутку.

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

 

Дык я паспешней паслаў яго, каб вы, зноў убачыўшы яго, усцешыліся, ды і я быў менш сумны.

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

 

Дык прыміце яго ў Госпадзе з усёй радасцю і такіх майце ў пашане,

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,

 

таму што ён за работу Хрыстову быў блізкі да смерці, рызыкуючы жыццём, каб дапоўніць мне нястачу вашых паслуг.

каб дапоўніць нястачу вашае услугі мне.