Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

 

Калі ёсць які заклік у Хрысце, калі ёсць якое падбадзёрванне любові, калі ёсць якая лучнасць Духа, калі ёсць якое сардэчнае спачуванне,

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

 

то дапоўніце маю радасць, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую любоў, былі аднадушнымі і аднадумцамі.

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

 

Нічога не рабіце дзеля разладу ці дзеля пустой пахвальбы, але ў пакоры лічыце адзін аднаго вышэйшым за сябе.

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

 

Не клапаціцеся кожны толькі пра сваё, але і пра іншых.

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

 

Няхай вашыя думкі будуць такімі, як у Хрысце Езусе.

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

 

Ён, будучы ў постаці Бога, не скарыстаў з таго, каб быць нароўні з Богам,

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

 

але выракся самога сябе, прыняўшы постаць слугі, прыпадобніўшыся да людзей. І з выгляду стаўшы як чалавек,

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

 

прынізіў сябе, будучы паслухмяным ажно да смерці, смерці крыжовай.

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

 

Таму Бог узвысіў Яго і даў Яму імя па-над усялякае імя,

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

 

каб на імя Езуса схілілася кожнае калена стварэнняў нябесных, зямных і падземных,

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

 

і каб кожны язык вызнаваў, што Панам ёсць Езус Хрыстус дзеля хвалы Бога Айца.

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

 

Умілаваныя мае, як вы заўсёды былі паслухмянымі не толькі ў маёй прысутнасці, але яшчэ больш цяпер, у час маёй адсутнасці, так з бояззю і трымценнем здзяйсняйце сваё збаўленне.

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

 

Бо гэта Бог ёсць тым, хто чыніць у вас жаданне і дзеянне паводле свайго ўпадабання.

Усё рабеце без наракання і мудравання,

 

Усё рабіце без нараканняў і сумненняў,

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

 

каб вы сталі бездакорнымі, бязвіннымі і беззаганнымі Божымі дзецьмі сярод ілжывага і падступнага пакалення, у якім вы ззяеце, як светачы ў свеце.

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

 

Трымайцеся слова жыцця на пахвалу мне ў дзень Хрыстовы, што я не дарма бег і не дарма працаваў.

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

 

Калі нават і пральюся як ахвяра на служэнне вашай веры, то радуюся і цешуся разам з усімі вамі.

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

 

Таксама і вы радуйцеся і цешцеся са мною.

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

 

Маю надзею ў Пану Езусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб я супакоіўся, даведаўшыся пра вас.

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

 

Бо я не маю іншага аднадумца, які б так шчыра рупіўся пра вас.

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

 

Усе шукаюць свайго, а не таго, што Езуса Хрыста.

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

 

Вы ведаеце яго вернасць, бо ён, як бацькаў сын, служыў разам са мною дзеля пашырэння Евангелля.

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

 

Спадзяюся, што я пашлю яго да вас адразу, як толькі вырашу свае справы.

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

 

Маю надзею ў Пану, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

 

Я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, свайго паплечніка ў працы і змаганні, вашага пасланца і слугу ў маёй патрэбе,

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

 

бо ён вельмі тужыў па ўсіх вас і вельмі непакоіўся з-за таго, што вы пачулі пра яго хваробу.

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

 

І сапраўды, ён смяротна захварэў. Але Бог змілаваўся над ім, і не толькі над ім, але і нада мною, каб я не меў дадатковага смутку.

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

 

Таму я тым хутчэй паслаў яго, каб вы ўбачылі яго і ўзрадваліся зноў, і каб я не меў смутку.

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

 

Прыміце яго ў Пану з поўнай радасцю і майце ў пашане такіх,

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,

 

бо ён быў у небяспецы смерці за справу Хрыста, рызыкаваў жыццём, каб споўніць тое, у чым вы не маглі служыць мне.

каб дапоўніць нястачу вашае услугі мне.