Да Піліпянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Піліпянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла
Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,
Калі ёсць які заклік у Хрысце, калі ёсць якое падбадзёрванне любові, калі ёсць якая лучнасць Духа, калі ёсць якое сардэчнае спачуванне,
Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;
то дапоўніце маю радасць, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую любоў, былі аднадушнымі і аднадумцамі.
Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.
Нічога не рабіце дзеля разладу ці дзеля пустой пахвальбы, але ў пакоры лічыце адзін аднаго вышэйшым за сябе.
Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.
Не клапаціцеся кожны толькі пра сваё, але і пра іншых.
Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,
Няхай вашыя думкі будуць такімі, як у Хрысце Езусе.
Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;
Ён, будучы ў постаці Бога, не скарыстаў з таго, каб быць нароўні з Богам,
Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,
але выракся самога сябе, прыняўшы постаць слугі, прыпадобніўшыся да людзей. І з выгляду стаўшы як чалавек,
І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.
прынізіў сябе, будучы паслухмяным ажно да смерці, смерці крыжовай.
Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,
Таму Бог узвысіў Яго і даў Яму імя па-над усялякае імя,
Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,
каб на імя Езуса схілілася кожнае калена стварэнняў нябесных, зямных і падземных,
І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.
і каб кожны язык вызнаваў, што Панам ёсць Езус Хрыстус дзеля хвалы Бога Айца.
Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,
Умілаваныя мае, як вы заўсёды былі паслухмянымі не толькі ў маёй прысутнасці, але яшчэ больш цяпер, у час маёй адсутнасці, так з бояззю і трымценнем здзяйсняйце сваё збаўленне.
Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.
Бо гэта Бог ёсць тым, хто чыніць у вас жаданне і дзеянне паводле свайго ўпадабання.
Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,
Усё рабіце без нараканняў і сумненняў,
Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,
каб вы сталі бездакорнымі, бязвіннымі і беззаганнымі Божымі дзецьмі сярод ілжывага і падступнага пакалення, у якім вы ззяеце, як светачы ў свеце.
Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.
Трымайцеся слова жыцця на пахвалу мне ў дзень Хрыстовы, што я не дарма бег і не дарма працаваў.
Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.
Калі нават і пральюся як ахвяра на служэнне вашай веры, то радуюся і цешуся разам з усімі вамі.
Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.
Таксама і вы радуйцеся і цешцеся са мною.
Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.
Маю надзею ў Пану Езусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб я супакоіўся, даведаўшыся пра вас.
Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;
Бо я не маю іншага аднадумца, які б так шчыра рупіўся пра вас.
Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,
Усе шукаюць свайго, а не таго, што Езуса Хрыста.
А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.
Вы ведаеце яго вернасць, бо ён, як бацькаў сын, служыў разам са мною дзеля пашырэння Евангелля.
Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.
Спадзяюся, што я пашлю яго да вас адразу, як толькі вырашу свае справы.
Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.
Маю надзею ў Пану, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.
Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,
Я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, свайго паплечніка ў працы і змаганні, вашага пасланца і слугу ў маёй патрэбе,
Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.
бо ён вельмі тужыў па ўсіх вас і вельмі непакоіўся з-за таго, што вы пачулі пра яго хваробу.
Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.
І сапраўды, ён смяротна захварэў. Але Бог змілаваўся над ім, і не толькі над ім, але і нада мною, каб я не меў дадатковага смутку.
Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.
Таму я тым хутчэй паслаў яго, каб вы ўбачылі яго і ўзрадваліся зноў, і каб я не меў смутку.
Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,
Прыміце яго ў Пану з поўнай радасцю і майце ў пашане такіх,
Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.
бо ён быў у небяспецы смерці за справу Хрыста, рызыкаваў жыццём, каб споўніць тое, у чым вы не маглі служыць мне.
