Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,

 

Дык вось, калі ёсьць якая ўцеха ў Хрысьце, калі ёсьць якая радасьць любові, калі ёсьць якая супольнасьць Духа, калі ёсьць які мілажаль у сэрцы і спагадлівасьць,

Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;

 

дык дапоўніце маю радасьць: майце адны думкі, майце тую ж любоў, будзьце аднадушныя і аднамысныя;

Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.

 

нічога не рабеце зь перакорлівасьці альбо дзеля марнае славы, а ў пакорлівай мудрасьці ўважайце адно аднаго вышэй за сябе.

Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.

 

Не за сябе толькі клопат майце, а кожны і за іншых.

Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,

 

Бо ў вас павінны быць тыя самыя адчуваньні, як і ў Хрысьце Ісусе;

Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;

 

Ён, быўшы ў Божай прыродзе, не палічыў за рабунак Сваю роўнасьць з Богам,

Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,

 

а прынізіў Сябе Самога, узяўшы вобраз раба, зрабіўшыся падобным на людзей і з выгляду стаўшыся, як чалавек;

І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.

 

упакорыў Сябе і быў паслухмяны аж да сьмерці, і сьмерці крыжовай.

Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,

 

Таму і Бог узьнёс Яго і даў Яму імя вышэй за ўсякае імя,

Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,

 

каб прад імем Ісуса схілілася кожнае калена на небе, зямлі і ў апраметнай,

І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.

 

і кожныя вусны вызнавалі, што Ісус Хрыстос ёсьць Гасподзь на славу Бога Айца.

Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,

 

Дык вось, любасныя мае, як вы заўсёды былі паслухмяныя ня толькі ў прысутнасьці маёй, але яшчэ болей сёньня ў адсутнасьці маёй, са страхам і трымценьнем выконвайце сваё збавеньне,

Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.

 

бо гэта Бог учыняе ў вас і хаценьне і дзеяньне па Сваім упадабаньні.

Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,

 

Усё рабеце без нараканьня і сумненьня,

Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,

 

каб вам быць бездакорнымі і чыстымі дзецьмі Божымі, беспахібнымі сярод упарцістага і разбэшчанага роду, у якім вы зьзяеце, як сьвяцілы ў сьвеце,

Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.

 

ашчаджаючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстовы, што я ня марна змагаўся і ня марна працаваў.

Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.

 

Але калі я і мушу зрабіцца ахвяраю за ахвяру і служэньне веры вашай, дык радуюся і цешуся разам з усімі за вас;

Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.

 

за гэта самае і вы радуйцеся і цешцеся са мною.

Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.

 

Спадзяюся ж у Госпадзе Ісусе неўзабаве паслаць да вас Цімафея, каб і я, даведаўшыся пра вашыя абставіны, суцешыўся духам.

Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;

 

Бо няма ў мяне нікога роўнага яму ў рупнасьці, хто б так шчыра дбаў пра вас;

Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,

 

бо ўсе шукаюць свайго, а не таго, што даспадобы Ісусу Хрысту.

А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.

 

А ягоная вернасьць вам вядомая, бо ён, як сын пры бацьку, служыў мне ў зьвеставаньні.

Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.

 

І вось я спадзяюся паслаць яго адразу ж, як толькі даведаюся, што будзе са мною.

Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.

 

Я ўпэўнены ў Госпадзе, што і сам хутка прыйду да вас.

Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,

 

Урэшце я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата і супрацоўніка і падзьвіжніка майго ў змаганьні, а вашага пасланца і службіта ў патрэбе маёй,

Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.

 

бо ён моцна хацеў бачыць вас і цяжка журыўся, што да вас дайшлі чуткі пра ягоную хваробу.

Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.

 

Бо ён быў хворы пры сьмерці; але Бог памілаваў яго, і не яго толькі, але і мяне, каб не дадалося мне жальбы да жальбы.

Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.

 

Таму я хутчэй паслаў яго, каб вы, убачыўшы яго зноў, парадаваліся, і я быў меней засмучаны.

Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,

 

Прымеце ж яго ў Госпадзе з усякаю радасьцю, і такіх майце ў пашане,

Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.

 

бо ён за справу Хрыстовую хадзіў каля сьмерці, ставіў жыцьцё пад пагрозу, каб дапоўніць недахоп вашых паслугаў мне.