Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;

 

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.

 

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.

 

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,

 

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;

 

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,

 

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.

 

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,

 

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,

 

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.

 

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,

 

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.

 

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,

 

Усё рабеце без наракання і мудравання,

Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,

 

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.

 

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.

 

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.

 

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.

 

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;

 

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,

 

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.

 

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.

 

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.

 

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,

 

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.

 

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.

 

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.

 

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,

 

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.

 

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,