Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Дык, калі ёсьць якое пацяшэньне ў Хрысьце́, калі ёсьць якая патоля любві, калі ёсьць якая лучнасьць духа, калі ёсьць якое міласэрдзе і спачуваньне,

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

то дапоўніце маю радасьць: каб тое самае думалі, тую-ж любоў ме́лі, былі аднадушныя і аднадумныя;

 

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

нічога (не рабе́це) праз спрэчкі ці дзеля пустое пахвальбы, але ціхой мудрасьцяй лічы́це адзін аднаго вышэйшым за сябе́.

 

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

Не аб сабе́ толькі кожны клапо́цься, але і аб другіх,

 

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

бо няхай тое ў вас думаецца, што і ў Хрысьце́ Ісусе:

 

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

Які, будучы ў пастаці Боскай, ня лічыў захопам быць роўным Богу;

 

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

але панізіў Сябе́ Самога, прыняўшы абра́з раба́, стаўшыся на падабе́нства людзе́й і здаўшыся выглядам, як чалаве́к,

 

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

зьняважыў Сябе́, будучы паслухмяным ажно да сьме́рці і сьме́рці крыжовай.

 

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

Дзеля гэтага і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя па-над усякае імя,

 

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

каб перад іме́ньнем Ісуса сукланілася ўсякае кале́на нябе́сных, зямных і падзе́мных,

 

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

і каб усякі язык вызнаваў, што Госпад — Ісус Хрыстос, у славу Бога Айца.

 

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

Дык вось, умілаваныя маі, як вы заўсёды слухалі ня толькі ў бытнасьць маю, але шмат бале́й цяпе́р, у час нябытнасьці мае́й, са страхам і дрыжэньнем аб збаўле́ньне свае́ старайцеся,

 

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

бо Бог ёсьць той, што робіць у вас і жаданьне і дзе́яньне з зычлівасьці Свае́й.

 

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

Усё рабе́це без нараканьня і сумляваньня,

 

Усё рабеце без наракання і мудравання,

каб вам быць бязьвіннымі і чыстымі, дзяцьмі Божымі беззаганнымі сярод перакорлівага і распуснага роду, між якім вы зьяеце, як сьве́тачы на сьве́це,

 

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

маючы слова жыцьця, на пахвалу маю́ ў дзе́нь Хрыстовы, што я не надарма хадзіў і не надарма працаваў.

 

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

Але, калі я й ро́блюся ахвяраю за жэртву й служэньне ве́ры вашай, я це́шуся і це́шуся супольна з вамі;

 

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

з гэтага самага і вы це́шцеся, і це́шцеся супольна са мною.

 

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

Спадзяюся-ж у Госпадзе Ісусе хутка паслаць вам Цімахве́я, каб і я, даве́даўшыся аб вас, уце́шыўся духам.

 

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

Бо ня маю нікога роўнага душою, хто гэтак шчыра рупіўся-б аб вас;

 

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

бо ўсе шукаюць свайго, а не Ісуса-Хрыстовага.

 

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

А яго дасьве́дчаньне ве́даеце, бо ён, як сын бацьку, служыў мне́ ў дабравешчаньні.

 

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

Дык я спадзяюся паслаць яго зараз-жа, як толькі даве́даюся, што́ будзе са мною.

 

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

Бо я пэўны ў Госпадзе, што й сам хутка прыду.

 

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

Я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадзіта, брата і супрацо́ўніка і супольніка майго ў барацьбе́, а вашага пасланца і служку ў патрэбе маёй,

 

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

бо ён жадаў бачыць усіх вас і цяжка тужыў, што вы дачуліся аб хваробе яго.

 

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

Бо ён быў хворы траха́ не сьмяротна; але Бог зьлітаваўся над ім, дый не над ім толькі, але і нада мною, каб ня ме́ў я суму да суму.

 

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

Дык я хутчэй паслаў Яго, каб вы, угле́дзіўшы яго ізноў, уце́шыліся, дый каб я быў ме́нш сумны.

 

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

Прыме́це-ж яго ў Госпадзе з усякай радасьцяй, і гэтакіх у чэсьці ме́йце,

 

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

бо ён за справу Хрыстовую быў блізкі да сьме́рці, ня дбаючы аб жыцьці, каб папоўніць нястачу служэньня вашага мне́.

 

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,