Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Дык, калі ёсьць якое пацяшэньне ў Хрысьце́, калі ёсьць якая патоля любві, калі ёсьць якая лучнасьць духа, калі ёсьць якое міласэрдзе і спачуваньне,

 

Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,

то дапоўніце маю радасьць: каб тое самае думалі, тую-ж любоў ме́лі, былі аднадушныя і аднадумныя;

 

Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;

нічога (не рабе́це) праз спрэчкі ці дзеля пустое пахвальбы, але ціхой мудрасьцяй лічы́це адзін аднаго вышэйшым за сябе́.

 

Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.

Не аб сабе́ толькі кожны клапо́цься, але і аб другіх,

 

Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.

бо няхай тое ў вас думаецца, што і ў Хрысьце́ Ісусе:

 

Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,

Які, будучы ў пастаці Боскай, ня лічыў захопам быць роўным Богу;

 

Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;

але панізіў Сябе́ Самога, прыняўшы абра́з раба́, стаўшыся на падабе́нства людзе́й і здаўшыся выглядам, як чалаве́к,

 

Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,

зьняважыў Сябе́, будучы паслухмяным ажно да сьме́рці і сьме́рці крыжовай.

 

І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.

Дзеля гэтага і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя па-над усякае імя,

 

Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,

каб перад іме́ньнем Ісуса сукланілася ўсякае кале́на нябе́сных, зямных і падзе́мных,

 

Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,

і каб усякі язык вызнаваў, што Госпад — Ісус Хрыстос, у славу Бога Айца.

 

І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.

Дык вось, умілаваныя маі, як вы заўсёды слухалі ня толькі ў бытнасьць маю, але шмат бале́й цяпе́р, у час нябытнасьці мае́й, са страхам і дрыжэньнем аб збаўле́ньне свае́ старайцеся,

 

Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,

бо Бог ёсьць той, што робіць у вас і жаданьне і дзе́яньне з зычлівасьці Свае́й.

 

Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.

Усё рабе́це без нараканьня і сумляваньня,

 

Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,

каб вам быць бязьвіннымі і чыстымі, дзяцьмі Божымі беззаганнымі сярод перакорлівага і распуснага роду, між якім вы зьяеце, як сьве́тачы на сьве́це,

 

Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,

маючы слова жыцьця, на пахвалу маю́ ў дзе́нь Хрыстовы, што я не надарма хадзіў і не надарма працаваў.

 

Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.

Але, калі я й ро́блюся ахвяраю за жэртву й служэньне ве́ры вашай, я це́шуся і це́шуся супольна з вамі;

 

Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.

з гэтага самага і вы це́шцеся, і це́шцеся супольна са мною.

 

Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.

Спадзяюся-ж у Госпадзе Ісусе хутка паслаць вам Цімахве́я, каб і я, даве́даўшыся аб вас, уце́шыўся духам.

 

Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.

Бо ня маю нікога роўнага душою, хто гэтак шчыра рупіўся-б аб вас;

 

Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;

бо ўсе шукаюць свайго, а не Ісуса-Хрыстовага.

 

Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,

А яго дасьве́дчаньне ве́даеце, бо ён, як сын бацьку, служыў мне́ ў дабравешчаньні.

 

А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.

Дык я спадзяюся паслаць яго зараз-жа, як толькі даве́даюся, што́ будзе са мною.

 

Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.

Бо я пэўны ў Госпадзе, што й сам хутка прыду.

 

Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.

Я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадзіта, брата і супрацо́ўніка і супольніка майго ў барацьбе́, а вашага пасланца і служку ў патрэбе маёй,

 

Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,

бо ён жадаў бачыць усіх вас і цяжка тужыў, што вы дачуліся аб хваробе яго.

 

Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.

Бо ён быў хворы траха́ не сьмяротна; але Бог зьлітаваўся над ім, дый не над ім толькі, але і нада мною, каб ня ме́ў я суму да суму.

 

Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.

Дык я хутчэй паслаў Яго, каб вы, угле́дзіўшы яго ізноў, уце́шыліся, дый каб я быў ме́нш сумны.

 

Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.

Прыме́це-ж яго ў Госпадзе з усякай радасьцяй, і гэтакіх у чэсьці ме́йце,

 

Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,

бо ён за справу Хрыстовую быў блізкі да сьме́рці, ня дбаючы аб жыцьці, каб папоўніць нястачу служэньня вашага мне́.

 

Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.