Да Піліпянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Піліпянаў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
І калі ёсць якое пацяшэнне ў Хрысце, калі ёсць якая патоля любові, калі ёсць якая супольнасць духа, калі ёсць спачуванне і міласэрнасць,
Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,
напоўніце мяне радасцю, тое самае разумеючы, тую самую маючы любоў, будзьце аднадушныя і аднадумныя,
Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;
нічога не робячы праз перакорлівасць ці праз пустую славу, але ў пакоры адны другіх за вышэйшых прымаючы,
Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.
не аб сабе толькі клапоцячыся, але кожны і аб іншых.
Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.
Бо тое хай у вас думаецца, што і ў Хрысце Ісусе,
Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,
Які, маючы постаць Божую, не лічыў Сваім здабыткам роўнасць з Богам,
Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;
але прынізіў Самога Сябе, прымаючы постаць паслугача і стаўшыся на падобнасць людзей, і па знешнасці прызнаваны за чалавека;
Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,
упакорыў Самога Сябе, стаўшыся паслухмяным ажно да смерці, і нават смерці крыжовай.
І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.
Дзеля таго і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя, якое вышэй за ўсякае імя,
Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,
каб прад імем Ісуса схілілася кожнае калена на небе, на зямлі і пад зямлёй,
Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,
і каб кожны язык вызнаваў: «Ісус Хрыстос ёсць Госпад!», на славу Бога Айца.
І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.
Дык вось, дарагія мае, як заўжды былі вы паслухмянымі, не толькі ў маёй прысутнасці, але тым больш цяпер, калі я адсутнічаю, са страхам і трымценнем здзяйсняйце сваё збаўленне.
Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,
Бо з ласкавасці Сваёй Бог з’яўляецца ў вас прычынай і хацець, і дзейнічаць.
Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.
Усё рабіце без наракання і хістання,
Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,
каб вам быць без заганы і чыстымі, дзецьмі Божымі без віны паміж народа сапсаванага і крывадушнага, пасярод якога свеціце, як светачы ў свеце,
Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,
трымаючыся слова жыцця ў пахвалу маю ў дзень Хрыстоў, што я не дарма прабег і не дарма папрацаваў.
Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.
Але калі я і ахвяруюся на ахвяру і паслугу вашай веры, цешуся і дзялюся радасцю з вамі ўсімі.
Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.
З гэтага і вы цешцеся і цешцеся разам са мною.
Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.
Маю надзею ў Госпадзе Ісусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб мог быць спакойны, даведаўшыся, што ў вас.
Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.
Бо нікога не маю роўнага яму душою, хто б так шчыра рупіўся пра вас.
Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;
Бо ўсе аб сваім клапоцяцца, а не аб тым, што Ісуса Хрыста.
Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,
Спрактыкаванасць яго ведаеце, бо, як сын бацьку, так ён мне служыў у дабравешчанні.
А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.
Такога, вось, спадзяюся паслаць, як толькі даведаюся, што ў мяне.
Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.
Упэўнены я таксама ў Госпадзе, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.
Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.
Палічыў я неабходным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, і супрацоўніка, і супольніка змагання майго, вашага ж пасланца і дапаможцу ў маёй патрэбе,
Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,
бо ён тужыў па вас усіх і быў засмучаны, што вы чулі пра яго хваробу.
Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.
Бо расхварэўся ён тут аж да смерці, але Бог пашкадаваў яго, і не толькі яго, але, па праўдзе, і мяне, каб я не меў смутку да смутку.
Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.
Дык я паслаў яго хутчэй, каб, убачыўшы яго, ізноў вы цешыліся і каб я не сумаваў.
Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.
Прыміце ж яго з усёй радасцю ў Госпадзе і майце яго ў пашане,
Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,
бо ён для справы Хрыстовай блізкі быў смерці, не дбаючы пра жыццё сваё, каб выканаць тое, чаго вам не хапала ў служэнні мне.
Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.
