Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Дык вось, калі ёсьць якая ўцеха ў Хрысьце, калі ёсьць якая радасьць любові, калі ёсьць якая супольнасьць Духа, калі ёсьць які мілажаль у сэрцы і спагадлівасьць,

 

Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,

дык дапоўніце маю радасьць: майце адны думкі, майце тую ж любоў, будзьце аднадушныя і аднамысныя;

 

Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;

нічога не рабеце зь перакорлівасьці альбо дзеля марнае славы, а ў пакорлівай мудрасьці ўважайце адно аднаго вышэй за сябе.

 

Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.

Не за сябе толькі клопат майце, а кожны і за іншых.

 

Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.

Бо ў вас павінны быць тыя самыя адчуваньні, як і ў Хрысьце Ісусе;

 

Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,

Ён, быўшы ў Божай прыродзе, не палічыў за рабунак Сваю роўнасьць з Богам,

 

Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;

а прынізіў Сябе Самога, узяўшы вобраз раба, зрабіўшыся падобным на людзей і з выгляду стаўшыся, як чалавек;

 

Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,

упакорыў Сябе і быў паслухмяны аж да сьмерці, і сьмерці крыжовай.

 

І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.

Таму і Бог узьнёс Яго і даў Яму імя вышэй за ўсякае імя,

 

Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,

каб прад імем Ісуса схілілася кожнае калена на небе, зямлі і ў апраметнай,

 

Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,

і кожныя вусны вызнавалі, што Ісус Хрыстос ёсьць Гасподзь на славу Бога Айца.

 

І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.

Дык вось, любасныя мае, як вы заўсёды былі паслухмяныя ня толькі ў прысутнасьці маёй, але яшчэ болей сёньня ў адсутнасьці маёй, са страхам і трымценьнем выконвайце сваё збавеньне,

 

Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,

бо гэта Бог учыняе ў вас і хаценьне і дзеяньне па Сваім упадабаньні.

 

Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.

Усё рабеце без нараканьня і сумненьня,

 

Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,

каб вам быць бездакорнымі і чыстымі дзецьмі Божымі, беспахібнымі сярод упарцістага і разбэшчанага роду, у якім вы зьзяеце, як сьвяцілы ў сьвеце,

 

Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,

ашчаджаючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстовы, што я ня марна змагаўся і ня марна працаваў.

 

Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.

Але калі я і мушу зрабіцца ахвяраю за ахвяру і служэньне веры вашай, дык радуюся і цешуся разам з усімі за вас;

 

Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.

за гэта самае і вы радуйцеся і цешцеся са мною.

 

Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.

Спадзяюся ж у Госпадзе Ісусе неўзабаве паслаць да вас Цімафея, каб і я, даведаўшыся пра вашыя абставіны, суцешыўся духам.

 

Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.

Бо няма ў мяне нікога роўнага яму ў рупнасьці, хто б так шчыра дбаў пра вас;

 

Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;

бо ўсе шукаюць свайго, а не таго, што даспадобы Ісусу Хрысту.

 

Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,

А ягоная вернасьць вам вядомая, бо ён, як сын пры бацьку, служыў мне ў зьвеставаньні.

 

А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.

І вось я спадзяюся паслаць яго адразу ж, як толькі даведаюся, што будзе са мною.

 

Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.

Я ўпэўнены ў Госпадзе, што і сам хутка прыйду да вас.

 

Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.

Урэшце я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата і супрацоўніка і падзьвіжніка майго ў змаганьні, а вашага пасланца і службіта ў патрэбе маёй,

 

Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,

бо ён моцна хацеў бачыць вас і цяжка журыўся, што да вас дайшлі чуткі пра ягоную хваробу.

 

Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.

Бо ён быў хворы пры сьмерці; але Бог памілаваў яго, і не яго толькі, але і мяне, каб не дадалося мне жальбы да жальбы.

 

Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.

Таму я хутчэй паслаў яго, каб вы, убачыўшы яго зноў, парадаваліся, і я быў меней засмучаны.

 

Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.

Прымеце ж яго ў Госпадзе з усякаю радасьцю, і такіх майце ў пашане,

 

Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,

бо ён за справу Хрыстовую хадзіў каля сьмерці, ставіў жыцьцё пад пагрозу, каб дапоўніць недахоп вашых паслугаў мне.

 

Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.