Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

 

Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

 

Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

 

Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

 

Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

 

Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

 

Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

 

Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

 

І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

 

Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

 

Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

 

І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

 

Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

 

Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.

Усё рабеце без наракання і мудравання,

 

Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

 

Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

 

Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

 

Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

 

Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

 

Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

 

Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

 

Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

 

А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

 

Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

 

Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

 

Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

 

Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

 

Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

 

Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

 

Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,

 

Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.

каб дапоўніць нястачу вашае услугі мне.