Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

І калі ёсць якое пацяшэнне ў Хрысце, калі ёсць якая патоля любові, калі ёсць якая супольнасць духа, калі ёсць спачуванне і міласэрнасць,

 

Калі, восьжа, ёсьць якое суцяшэнне ў Хрыстусе, якая патоля ў любасьці, якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуцьцё сэрца,

напоўніце мяне радасцю, тое самае разумеючы, тую самую маючы любоў, будзьце аднадушныя і аднадумныя,

 

то давяршэце маю радасьць: будучы з’адзіненымі той самай думкай, той самай любасьцяй, аднадушнасьцяй і згодлівасьцяй;

нічога не робячы праз перакорлівасць ці праз пустую славу, але ў пакоры адны другіх за вышэйшых прымаючы,

 

не рабеце нічога пад уплывам спрэчкі, ці дзеля пустахвальства, але ў пакорлівасьці уважаючы адзін другога за сябе вышэйшым.

не аб сабе толькі клапоцячыся, але кожны і аб іншых.

 

Не аб сабе тоьлкі турбуйся кажны, але і аб другіх.

Бо тое хай у вас думаецца, што і ў Хрысце Ісусе,

 

Тое хай думаецца ў вас, што і ў Хрыстусе Езусе:

Які, маючы постаць Божую, не лічыў Сваім здабыткам роўнасць з Богам,

 

Ён, будучы ў натуры Божай, ня лічыў узурпацыяй быць роўным Богу,

але прынізіў Самога Сябе, прымаючы постаць паслугача і стаўшыся на падобнасць людзей, і па знешнасці прызнаваны за чалавека;

 

а вынішчыў сябе самога, прыняўшы натуру слугі, стаючыся падобным да людзей і дзеля свайго спосабу жыцьця прызнаны чалавекам;

упакорыў Самога Сябе, стаўшыся паслухмяным ажно да смерці, і нават смерці крыжовай.

 

унізіў сябе, стаўшыся паслушным аж да сьмерці, крыжовай сьмерці.

Дзеля таго і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя, якое вышэй за ўсякае імя,

 

Таму Бог яго й вывышыў ды даў яму імя,

каб прад імем Ісуса схілілася кожнае калена на небе, на зямлі і пад зямлёй,

 

каб перад іменням Езуса кланілася ўсякае калена неба, зямлі й падзем’я

і каб кожны язык вызнаваў: «Ісус Хрыстос ёсць Госпад!», на славу Бога Айца.

 

ды каб усякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстус Усеспадарам ёсьць у хвале Бога Айца.

Дык вось, дарагія мае, як заўжды былі вы паслухмянымі, не толькі ў маёй прысутнасці, але тым больш цяпер, калі я адсутнічаю, са страхам і трымценнем здзяйсняйце сваё збаўленне.

 

Тады вось, мілыя мае, як-то заўсёды вы былі паслушныя з тропатнай боязьзю турбуйцеся аб збаўленні вашым не анно пры маей прысутнасці, але йшчэ болей цяпер, калі мяне між вамі няма;

Бо з ласкавасці Сваёй Бог з’яўляецца ў вас прычынай і хацець, і дзейнічаць.

 

бо то Бог ёсьць той, што выклікае ў вас і хацець і выконываць водле ягонай упадобы.

Усё рабіце без наракання і хістання,

 

Усё рабеце без наракання і мудравання,

каб вам быць без заганы і чыстымі, дзецьмі Божымі без віны паміж народа сапсаванага і крывадушнага, пасярод якога свеціце, як светачы ў свеце,

 

каб быць біззаганнымі й шчырымі нявіннымі дзяцьмі Божымі сярод крывадушнага й разбэшчанага роду, ў якім вы зіяеце моў сьветачы на свеце,

трымаючыся слова жыцця ў пахвалу маю ў дзень Хрыстоў, што я не дарма прабег і не дарма папрацаваў.

 

захоўваючы слова жыцьця на пахвалу мне ў дзень Хрыстуса, што не надарма я бег, не дарма працаваў.

Але калі я і ахвяруюся на ахвяру і паслугу вашай веры, цешуся і дзялюся радасцю з вамі ўсімі.

 

Але хоцьбы я мусеў на’т кроў праліць маю на ахвяру і паслугу веры вашай, я радуюся й весялюся з усімі вамі;

З гэтага і вы цешцеся і цешцеся разам са мною.

 

з гэтагаж і вы цешцеся й весялецеся зы мною.

Маю надзею ў Госпадзе Ісусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб мог быць спакойны, даведаўшыся, што ў вас.

 

Спадзяюся ў Езусе Усеспадару хутка паслаць вам Тыматэя, каб і мне было лягчэй на душы, як аб вас даведаюся.

Бо нікога не маю роўнага яму душою, хто б так шчыра рупіўся пра вас.

 

Ня маю бо нікога так аднадушнага, што гэтак шчыра дбаўбы аб вас;

Бо ўсе аб сваім клапоцяцца, а не аб тым, што Ісуса Хрыста.

 

бо ўсе шукаюць толькі свайго, а не Езусавага Хрыстусавага.

Спрактыкаванасць яго ведаеце, бо, як сын бацьку, так ён мне служыў у дабравешчанні.

 

Вернасьць яго вам ведамая: ён-жа, як сын бацьку, служыў мне ў Эванэліі.

Такога, вось, спадзяюся паслаць, як толькі даведаюся, што ў мяне.

 

Спадзяюся восьжа вам яго выслаць, як толькі даведаюся, што будзе зы мною.

Упэўнены я таксама ў Госпадзе, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.

 

Ды й надзеюся ў Богу і сам незабаўна прыбыць.

Палічыў я неабходным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, і супрацоўніка, і супольніка змагання майго, вашага ж пасланца і дапаможцу ў маёй патрэбе,

 

Зрэшы, я ўважаў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата й супрацоўніка ды субарацьбіта майго, а вашага высланца й услужніка ў маей патрэбе;

бо ён тужыў па вас усіх і быў засмучаны, што вы чулі пра яго хваробу.

 

ён бо жадаў бачыць усіх вас і тужыў, што вы дачуліся аб ягонай хваробе.

Бо расхварэўся ён тут аж да смерці, але Бог пашкадаваў яго, і не толькі яго, але, па праўдзе, і мяне, каб я не меў смутку да смутку.

 

Іставетна ён быў цяжка, ледзь не насьмерць, занядужаў, але Бог над ім зьлітаваўся, ды й ня тоькі над ім, але й нада мною, каб ня меў я журбы над журбою.

Дык я паслаў яго хутчэй, каб, убачыўшы яго, ізноў вы цешыліся і каб я не сумаваў.

 

Таму я й паслаў яго вам, каб вы зноў убачыўшы яго, суцешыліся, дый каб і я быў менш сумны.

Прыміце ж яго з усёй радасцю ў Госпадзе і майце яго ў пашане,

 

Прыміцеж яго з усякай радасьцяй у Богу ды майце гэткіх у чэсьці;

бо ён для справы Хрыстовай блізкі быў смерці, не дбаючы пра жыццё сваё, каб выканаць тое, чаго вам не хапала ў служэнні мне.

 

ён-жа за справу Хрыстуса быў блізкі сьмерці, выстаўляючы жыцьцё на небясьпеку,