Выслоўяў Саламонавых 17 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
Лепш сухая луста ў супакоі, чым дом, поўны заколатай жывёлы, са сваркамі.
Лепш кавалак чэрствага хлеба і зь ім мір, чым дом, поўны заколатага быдла, з разладам.
Разумны слуга будзе панаваць над шалапутным сынам і між братоў будзе дзяліць спадчыну.
Разумны раб валадарыць над шалапутным сынам і між братамі падзеліць спадчыну.
Літавальны гаршчок — для срэбра, і горан — для золата, а сэрцы выпрабоўвае ГОСПАД.
Плавільня — на срэбра, і гарніла — пад золата, а сэрцы выпрабоўвае Гасподзь.
Ліхотнік зважае на вусны нягодныя, хлус слухае язык згубны.
Ліхадзей слухае вусны беззаконных, ілгун слухаецца вуснаў беззаконных.
Хто насьміхаецца з беднага, той зьневажае Творцу ягонага, і хто цешыцца з няшчасьця, не пазьбегне пакараньня.
Хто ганіць убогага, той ганіць Госпада ягонага; хто радуецца няшчасьцю, той не застаецца без пакараньня.
Карона старых — сыны сыноў, і слава сыноў — бацькі іхнія.
Вянок старых — сыны сыноў, і словы дзяцей — бацькі іхнія.
Не пасуе бязглуздаму паважная мова, тым больш шляхетнаму вусны брахлівыя.
Ня прыстоіць неразумнаму важная прамова, тым болей знакамітаму — вусны ілжывыя.
Хабар — каштоўны камень у вачах гаспадара яго, куды толькі зьвернецца ён, будзе мець посьпех.
Хабар — каштоўны камень у вачах таго, хто валодае ім; куды ні зьвернецца ён, яму шчасьціць.
Хто прыкрывае правіну, шукае любові, а хто паўтарае слова, разьдзяляе сяброў.
Хто прыкрывае правіну — шукае любові; а хто зноў нагадвае пра яе, той праганяе сябра.
Мацней дзейнічае нагана на разумнага, чым сто ўдараў на дурнога.
На разумнага мацней дзее вымова, чым на неразумнага сто ўдараў.
Ліхадзей шукае толькі непаслухмянства, таму бязьлітасны анёл будзе пасланы супраць яго.
Злосьнік шукае толькі зла; таму жорсткі анёл будзе пасланы супраць яго.
[Лепш] спаткаць мядзьведзіцу, пазбаўленую дзяцей, чым дурня ў неразумнасьці ягонай.
Лепей сустрэць чалавеку мядзьведзіху зьбязьдзетненую, чым неразумнага ў дрымоце ягонай.
Хто адплочвае злом за дабро, у таго зло не адыйдзе ад дому ягонага.
Хто за дабро плаціць злом, ад дома таго не адыдзецца зло.
Пачатак звадкі — прарыў вады, перш, чым спрэчка пачнецца, пакінь [яе].
Пачатак свары — як прарыў вады; пакінь свару раней, чым разгарыцца яна.
Той, хто апраўдвае злачынцу, і той, хто вінаваціць праведніка, — абодва агіда для ГОСПАДА.
Хто апраўдвае бязбожніка і вінаваціць праведнага — абодва агідныя Госпаду.
Навошта грошы ў руцэ дурнога, каб набыць мудрасьці, калі няма розуму?
Навошта скарб у руках у неразумнага? Каб набыць мудрасьць, у яго няма розуму.
Сябра любіць у кожны час, і ў нядолі робіцца братам.
Сябар любіць ва ўсякі час і, як брат, явіцца ў няшчасьці.
Чалавек, пазбаўлены розуму, дае руку і ручаецца перад абліччам бліжняга свайго.
Чалавек малога розуму дае руку і паручаецца за блізкага свайго.
Хто любіць сваркі, любіць грэх, і хто падымае высока вароты свае, шукае загубы.
Хто любіць свары, любіць грэх; і хто высока ўзносіць вароты свае, той шукае падзеньня.
Крывадушнае сэрца ня знойдзе дабра, і язык здрадлівы трапіць у бяду.
Падступнае сэрца ня знойдзе дабра, і падступны язык упадае ў бяду.
Хто нараджае неразумнага, [нараджае] на смутак сабе, і бацька бязглуздага ня будзе цешыцца.
Калі нарадзіў хто немысьля — сабе на гора, і бацька немысьля не парадуецца.
Радаснае сэрца аздараўляе, [нібы] лекі, а маркотны дух сушыць косткі.
Вясёлае сэрца ацаляе, а пануры дух сушыць косьці.
Бязбожнік бярэ хабар з-за пазухі, каб скрывіць сьцежкі правасудзьдзя.
Бязбожны вымае гасьцінец з-за пазухі, каб скрывіць шляхі правасудзьдзя.
Перад абліччам разумнага — мудрасьць, а вочы дурня — на канцы зямлі.
Мудрасьць — перад абліччам у разумнага, а вочы неразумнага — на канцы зямлі.
Сын неразумны — згрызота для бацькі свайго і горыч для той, якая яго нарадзіла.
Неразумны сын — прыкрасьць бацьку свайму і крыўда маці сваёй.
Таксама нядобра караць праведніка і біць шляхетнага за шчырасьць.
Нядобра і вінаваціць невінаватага, і біць вяльможу за праўду.
Хто мае веданьне, той у словах ашчадны, і чалавек разумны мае спакойны дух.
Разумны і ўстрымлівы ў словах сваіх, і разумны мае халодную кроў.
Таксама неразумны, калі маўчыць, лічыцца мудрым, і калі закрывае вусны свае, разважлівым.
І неразумны, калі маўчыць, можа здацца мудрым, і разважлівым, калі замыкае вусны свае.
