Да Рымлянаў 7 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Ці ж вы ня ведаеце, браты, бо кажу да тых, якія ведаюць Закон, што закон валадарыць над чалавекам увесь час, пакуль той жывы?
Или не разумеете братия ведящим бо законъ глаголю • Яко законъ обладаеть человекомъ, поколе живъ ест?
Бо замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; а калі муж памрэ, зьнішчаецца закон мужа.
Ибо жена еже замужемъ, поколе ея мужъ живъ, привязана ест закономъ • Аще ли же умреть мужъ, развязуется от закона мужева •
Таму, калі пры жывым мужы выйдзе за другога мужа, будзе названая чужаложніцай; а калі памрэ муж, яна вольная ад закону і ня будзе чужаложніцай, выйшаўшы за другога мужа.
Для того доколе мужъ живъ, прелюбыдеица бываеть, естъ ли же прилучится мужеви иному • Аще ли же умрет мужъ свободна ест от закона, и не будеть прелюбыдеица, прилучена мужу иному •
Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыстовае, каб належаць вам другому, Які ўваскрошаны з мёртвых, каб даваць плод Богу.
Такожъ и вы братия моя умертвистеся закону, теломъ Ісусъ Христовымъ, и прилучистеся мужу иному, иже изъ мертвыхъ Воставшу • Да плодъ принесем Богови •
Бо калі мы былі ў целе, пакуты грахоў, якія [паўставалі] праз Закон, дзеялі ў членах вашых, каб даваць плод сьмерці.
Егда бо бехом во плоти, похоти греховъ иже суть во удех нашихъ, закономъ действоваху • Плодъ принести смерти •
А цяпер мы вызваліліся ад Закону, якім былі зьвязаныя, памершы для яго, каб нам служыць у абнаўленьні духа, а ня ў старасьці літары.
Ныне же упразнихомся от закона смерти, имже держими бехом да послужимъ Богу во обновленіи духа • А не въ ветхости писания •
Дык што скажам? Ці Закон — грэх? Няхай ня станецца! Але я не зразумеў бы грэх, як толькі праз Закон, бо я ня ведаў бы пажаданьня, каб Закон не сказаў: «Не жадай».
Что убо речемъ? Закон ли грехъ естъ? Да не будет • Но греха не разумехъ, точию законом • И похоти не ведехъ, абы зла была • Точию законъ глаголаше, не похощеши •
Але грэх, атрымаўшы нагоду праз прыказаньне, выклікаў у-ва мне ўсякае пажаданьне, бо без закону грэх мёртвы.
Вину же приемъ грехъ заповедию, сдела во мне похот безъ закона убо грехъ мертвъ бе •
Я жыў некалі без Закону, а калі прыйшло прыказаньне, грэх ажыў, а я памёр.
Азъ же живяхъ кроме закона иногда • Пришедши заповеди, грехъ оживе,
І было знойдзена мною, што прыказаньне, якое на жыцьцё, яно на сьмерць,
азъ же умрохъ • И обрете ми ся заповедь яже во живот сія во смерть •
бо грэх, атрымаўшы нагоду праз прыказаньне, зьвёў мяне і забіў праз яго.
Грехъ бо вину приемъ заповедию прелсти мя, и тою умертви мя •
Так што Закон сьвяты, і прыказаньне сьвятое, і праведнае, і добрае.
И тако законъ святъ, и заповед свята, и праведна и добра •
Дык няўжо добрае сталася мне сьмерцю? Няхай ня станецца! Але грэх, каб быў выяўлены як грэх, праз добрае робіць мне сьмерць, каб грэх стаўся праз меру грэшным праз прыказаньне.
Доброе лі мне бысть смерть? Да не будеть • Но грехъ да явится грехъ, тым еже бе доброе, соделавая ми смерть дабы былъ вельми великимъ грехомъ для заповеди •
Бо мы ведаем, што Закон духоўны, а я — цялесны, прададзены пад [уладу] грэху.
Вемы убо яко законъ духовен естъ, азъ же плотен есмъ, подданый греху •
Бо я не разумею, што раблю, бо не раблю тое, што хачу, але, што ненавіджу, тое раблю.
Еже бо съделаваю не разумею, не еже бо хощу сее творю, но еже ненавижу тое творю •
А калі я раблю тое, што не хачу, згаджаюся з Законам, што ён — добры,
Аще ли жъ еже не хощу сее творю, реку со законом яко добръ естъ •
і цяпер ужо ня я раблю гэта, але грэх, які жыве ў-ва мне.
А ныне уже не азъ съделаваю тое, но жывый во мне грехъ •
Бо ведаю, што не жыве ў-ва мне, гэта значыцца, у целе маім, добрае; бо жаданьне [добрага] ёсьць у-ва мне, але каб зрабіць добрае, таго не знаходжу.
Вемъ бо яко не живеть во мне, то естъ во плоти моей доброе • Хотение бо прилежит ми к доброму, а еже соделати ми добро не обретаю •
Бо добрае, якое хачу, не раблю, а благое, якога не хачу, раблю.
Не еже бо хощу чиню доброе • Но еже не хощу соделаваю злое •
А калі я раблю тое, што не хачу, ужо ня я раблю гэта, але грэх, які жыве ў-ва мне.
Аще ли ж егоже не хощу азъ, се чиню • Вже не азъ соделаваю е, но живый во мне грехъ •
Таму я знаходжу закон, што, калі хачу рабіць добрае, ёсьць у-ва мне благое.
Знайдую же закон хотящу добро чинити добръ, но мне зло прилежит •
Бо паводле ўнутранага чалавека я захапляюся Законам Божым,
Наслажаюся же законом Божиимъ, по внутреному человеку •
а ў членах маіх бачу другі закон, які супрацівіцца закону розуму майго і бярэ мяне ў палон закону грэху, які ёсьць у членах маіх.
Но вижу инъ законъ во удехъ моих, противу воюющъ закону ума моего • Пленящь мя въ закон греховны сущий во удехъ моих •
Гаротны я чалавек! Хто выбавіць мяне ад гэтага цела сьмерці?
Окааный азъ человекъ, кто мя избавит от тела смерти сее?
Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык таму я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону грэху.
Благодать Божия, Ісусъ Христом Господемъ нашим для тогож самъ я умом моимъ работаю закону Божию, плотию же закону греховну •
