Да Рымлянаў 7 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Хіба́ вы не ведаеце, браты, — бо я кажу тым, хто ведае закон, — што закон ма́е ўладу над чалавекам, пакуль ён жывы́?
Или не разумеете братия ведящим бо законъ глаголю • Яко законъ обладаеть человекомъ, поколе живъ ест?
Замужняя жанчына да жывога мужа прывя́зана законам; калі ж памрэ муж, яна вызваля́ецца ад закону заму́жжа.
Ибо жена еже замужемъ, поколе ея мужъ живъ, привязана ест закономъ • Аще ли же умреть мужъ, развязуется от закона мужева •
Таму пры жывым мужу яна будзе называцца пралюбадзейкаю, калі выйдзе замуж за другога; калі ж памрэ муж, яна свабодная ад закону і не будзе пралюбадзейкаю, выйшаўшы замуж за другога.
Для того доколе мужъ живъ, прелюбыдеица бываеть, естъ ли же прилучится мужеви иному • Аще ли же умрет мужъ свободна ест от закона, и не будеть прелюбыдеица, прилучена мужу иному •
Так і вы, браты мае́, памерлі для закону Целам Хрыстовым, каб нале́жаць другому, Уваскрэсламу з мёртвых, каб мы прыносілі плод Богу.
Такожъ и вы братия моя умертвистеся закону, теломъ Ісусъ Христовымъ, и прилучистеся мужу иному, иже изъ мертвыхъ Воставшу • Да плодъ принесем Богови •
Бо калі мы жылí паводле плоці, тады стра́сці грахоўныя, якія выяўля́е закон, дзейнічалі ў членах нашых, каб плод прыно́сіць смерці;
Егда бо бехом во плоти, похоти греховъ иже суть во удех нашихъ, закономъ действоваху • Плодъ принести смерти •
але цяпер, памёршы для закону, якім былí звя́заны, мы вы́зваліліся ад яго, каб нам служы́ць Богу ў новым духу, а не паводле старой літары.
Ныне же упразнихомся от закона смерти, имже держими бехом да послужимъ Богу во обновленіи духа • А не въ ветхости писания •
Дык што скажам? што закон — грэх? Ні ў якім разе; але я пазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы і пажа́днасці, калі б закон не казаў: «не пажада́й».
Что убо речемъ? Закон ли грехъ естъ? Да не будет • Но греха не разумехъ, точию законом • И похоти не ведехъ, абы зла была • Точию законъ глаголаше, не похощеши •
Але грэх, знайшоўшы падставу ў запаведзі, вы́клікаў ува мне ўсякую пажа́днасць; бо без закону грэх мёртвы.
Вину же приемъ грехъ заповедию, сдела во мне похот безъ закона убо грехъ мертвъ бе •
Я жыў не́калі без закону; але калі прыйшла запаведзь, то грэх ажыў,
Азъ же живяхъ кроме закона иногда • Пришедши заповеди, грехъ оживе,
а я памёр; такім чынам, запаведзь, да́дзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці,
азъ же умрохъ • И обрете ми ся заповедь яже во живот сія во смерть •
бо грэх, знайшоўшы падставу ў запаведзі, увёў мяне ў зман і праз яе ўмярцвіў.
Грехъ бо вину приемъ заповедию прелсти мя, и тою умертви мя •
Так што закон святы́ і запаведзь святая, і праведная, і добрая.
И тако законъ святъ, и заповед свята, и праведна и добра •
Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Ні ў якім разе; але стаў ёю грэх, каб быць вы́яўленым як грэх, які праз добрае нясе мне смерць, каб грэх стаў непамерна грэшным праз запаведзь.
Доброе лі мне бысть смерть? Да не будеть • Но грехъ да явится грехъ, тым еже бе доброе, соделавая ми смерть дабы былъ вельми великимъ грехомъ для заповеди •
Мы ж ведаем, што закон — духоўны, а я — цялесны, перада́дзены граху.
Вемы убо яко законъ духовен естъ, азъ же плотен есмъ, подданый греху •
Бо не разумею, што раблю: паколькі не тое раблю, што хачу, а што ненавіджу, тое раблю.
Еже бо съделаваю не разумею, не еже бо хощу сее творю, но еже ненавижу тое творю •
Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то пагаджа́юся з законам, што ён добры,
Аще ли жъ еже не хощу сее творю, реку со законом яко добръ естъ •
і таму ўжо не я раблю гэта, а грэх, які жыве ўва мне.
А ныне уже не азъ съделаваю тое, но жывый во мне грехъ •
Бо я ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць у плоці маёй, добрае; таму што жаданне дабра ёсць ува мне, але каб зрабіць дабро — таго няма.
Вемъ бо яко не живеть во мне, то естъ во плоти моей доброе • Хотение бо прилежит ми к доброму, а еже соделати ми добро не обретаю •
Дабра, якога хачу, я не раблю, а зло, якога не хачу, раблю.
Не еже бо хощу чиню доброе • Но еже не хощу соделаваю злое •
Калі ж раблю тое, чаго не хачу, то ўжо не я раблю гэта, а грэх, які жыве ўва мне.
Аще ли ж егоже не хощу азъ, се чиню • Вже не азъ соделаваю е, но живый во мне грехъ •
Дык вось, я знаходжу закон: калі хачу рабіць добрае, то ўва мне прысутнічае злое.
Знайдую же закон хотящу добро чинити добръ, но мне зло прилежит •
Бо паводле ўнутранага чалавека я ма́ю асалоду ў законе Божым;
Наслажаюся же законом Божиимъ, по внутреному человеку •
але ў членах маіх бачу іншы закон, які змагаецца су́праць закону розуму майго і бярэ мяне ў палон закону грахоўнага, які знаходзіцца ў членах маіх.
Но вижу инъ законъ во удехъ моих, противу воюющъ закону ума моего • Пленящь мя въ закон греховны сущий во удехъ моих •
Няшчасны я чалавек! хто збавіць мяне ад гэтага цела смерці?
Окааный азъ человекъ, кто мя избавит от тела смерти сее?
Дзякую Богу праз Іісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык вось, сам я розумам служу закону Божаму, а плоццю — закону грахоўнаму.
Благодать Божия, Ісусъ Христом Господемъ нашим для тогож самъ я умом моимъ работаю закону Божию, плотию же закону греховну •
