Да Рымлянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык вось, бу́дучы апраўда́нымі па веры, мы ма́ем мір з Богам праз Госпада нашага Іісуса Хрыста,
Оправдани же суще верою миръ имамы къ Богу, Господемъ нашимъ Ісусъ Христомъ,
праз Якога вераю і атрыма́лі мы до́ступ да той благада́ці, у якой стаíм і хва́лімся надзе́яй на сла́ву Божую.
Имъже и приведение обретохомъ, верою во благодать сию • В нейже стоимъ и хвалимся, во упованіи славы Божие •
І не толькі гэтым, але хва́лімся і бе́дамі, ве́даючы, што бяда́ спараджа́е цярплíвасць,
И не точию во упованіи, но и во скорбехъ хвалимся • Ведяще яко скорбь терпение соделаваеть •
а цярплíвасць — во́пытнасць, а во́пытнасць — надзе́ю,
А терпение, исъкушение • Искушение же упование •
надзе́я ж не саро́міць, таму што любоў Божая вы́лілася ў сэ́рцы на́шы Ду́хам Святы́м, да́дзеным нам.
Упование жъ не посрамит • Яко любовь Божія излияся во серца наша, Духомъ Святым данымъ намъ •
Бо Хрыстос, калі мы былí яшчэ нямо́глымі, у вы́значаны час памёр за грэ́шнікаў.
Христосъ бо сущимъ намъ еще немощнымъ на время, за грешных умре •
Нават за пра́ведніка наўра́д ці хто памрэ́; хоць за дабрадзе́я, магчы́ма, хто і адва́жыцца паме́рці.
Едва бо кто за праведника умира • Но еще й за добраго ледва дерзнеть кто умрети •
А Бог Сваю любоў да нас праяўля́е ў тым, што Хрыстос памёр за нас, калі мы былí яшчэ грэ́шнікамі.
Составляеть же Свою любовь в насъ Богъ понежъ егда еще быхом грешни, Христосъ за нас умре •
Дык тым больш цяпер, апраўда́ныя Крывёю Яго, мы ўратава́ны будзем праз Яго ад гневу.
Многымъ более оправдани ныне, Кровию Его спасемся от гнева •
Бо калі, бу́дучы ворагамі, мы прыміры́ліся з Богам праз смерць Сына Яго, то тым больш, прыміры́ўшыся, спасёмся жыццём Яго;
Аще бо врази суще пременихомся ко Богу, смертию Сына Его • Многымъ паче пременшеся спасени будемъ въ животе Его •
больш таго, мы яшчэ і хвалімся Богам праз Госпада нашага Іісуса Хрыста, праз Якога мы цяпер атрыма́лі прымірэ́нне.
И не толико сее, но и хвалимся о Бозе Господемъ нашимъ Ісусъ Христомъ, Имже ныне пременение приахомъ •
Таму як праз аднаго́ чалавека грэх увайшо́ў у свет, а праз грэх — смерць, так і смерць перайшла́ на ўсіх людзе́й, паколькі ўсе саграшылі.
Сего ради якоже единемъ человеком грехъ въ миръ вониде, и грехомъ смерть • И тако во вся человеки смерть изыде, понеже вси согрешиша •
Бо і да закону грэх быў у све́це; але грэх не залíчваецца, калі няма закону.
Прежде закона бо былъ естъ грехъ въ мире • Во грехъ же не вменяшеся, не бывшу закону •
Аднак жа смерць панава́ла ад Адама да Маісея і над тымі, што не саграшы́лі падобна правíннасці Адама, які з’яўля́ецца право́бразам Таго, Хто меў прыйсцí.
Но царствова смерть от Адама даже до Моисея, тежъ и над тыми ониже не согрешиша • А то для подобенства преступления Адамова • Онъже былъ ест образъ Христа грядущего •
Але з да́рам благада́ці не так, як з саграшэннем. Бо калі праз саграшэнне аднаго многія памерлі, то тым больш благада́ць Божая і дар па благада́ці аднаго Чалавека, Іісуса Хрыста, для многіх былі шчо́дра я́ўлены.
Но не яко преступление, тако и даръ • Аще бо единаго преступлениемъ мнози умроша • Множайша ест милость Божия и даръ, благодать бо единаго Человека Ісуса Христа, во многых размножися •
І з да́рам не так, як з правíнаю аднаго грэшніка; бо суд за адно саграшэ́нне — да асуджэ́ння, а дар благада́ці — да апраўда́ння ад многіх саграшэ́нняў.
И яко для греха единаго осуждени суть мнози, тако и дарованиемъ благодати Божіей оправдани будуть вси • Грехъ бо изъ единого во осужение, дар же от многъ прегрешеній во оправдание •
Бо калі саграшэ́ннем аднаго смерць запанава́ла праз яго аднаго, то тым больш тыя, што прыма́юць мноства благада́ці і дар пра́веднасці, будуць панава́ць у жыццí праз аднаго́ Іісуса Хрыста.
Естъ ли же единаго прегрешениемъ, смерть ест царствовала единем человекомъ • Многым более людие приемлюще изъбытокъ ласки, и даръ правды, во жизни вечной царствовати будуть, единемъ Ісусъ Христомъ •
Таму, як праз саграшэ́нне аднаго́ — ўсім лю́дзям асуджэ́нне, так і праз пра́веднасць аднаго́ — ўсім лю́дзям апраўда́нне жыцця́.
Того для яко бо единаго согрешениемъ во вся человеки изыде осужение • Тако и единаго оправданиемъ, во вся человеки оправдание жизни •
Бо як праз непаслушэ́нства аднаго́ чалавека многія сталі грэ́шнымі, так і праз паслушэ́нства аднаго стануць пра́веднымі многія.
И яко непослушаниемъ единаго человека грешници быша мнози • Сице и послушаниемъ единаго праведни будуть мнози •
Закон жа прыйшоў потым, і такім чы́нам памно́жылася саграшэ́нне. А калі памножыўся грэх, была шчо́дра я́ўлена благада́ць,
Законъ пак превниде да умножится прегрешение и внегда умножися грехъ, преизъбычествова благодат •
каб як грэх панава́ў на смерць, так і благада́ць запанава́ла праз пра́веднасць дзе́ля жыцця́ ве́чнага, праз Іісуса Хрыста, Госпада нашага.
Да якоже царствова грех во смерть • Тако и благодать царствовати будеть въ животъ вечный, правдою Ісуса Христа Господа нашего •
