Да Рымлянаў 8 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык вось, цяпер няма ніякага асуджэння тым, хто ў Хрысце Іісусе жыве́ не паводле плоці, а паводле духу,
Несть же ныне какова осужения верующимъ во Христа Ісуса • И не по плоти ходящим, но по духу •
таму што закон духу жыцця ў Хрысце Іісусе вы́зваліў мяне ад закону граху і смерці.
Закон бо духа жива во Христе Ісусе, свободи мя от закона греховнаго и смерти •
Паколькі закон, асла́блены плоццю, быў бяссільны, то Бог Сына Свайго паслаў у падабенстве плоці грахоўнай як ахвяру за грэх і асудзíў грэх у плоці,
Понеж еже бе немощно закону, и в чемъ изънемогаше для плотскихъ своих оправданией Богъ Своего Сына пославъ во подобіи плоти греха, и принес жертву о гресе • Осуди грехъ плотию Его •
каб праведнасць, прадпíсаная законам, здзе́йснілася ў нас, якія жывём не паводле плоці, а паводле духу.
Да оправдание закона скончается в насъ, иже не по плоти ходимо, но по духу •
Бо тыя, што жывуць паводле плоці, думаюць пра плоцкае, а тыя, што паводле духу, — пра духоўнае.
Сущие бо по плоти плотская мудръствують, а иже по духу духовная •
Думкі плоцкія — гэта смерць, а думкі духоўныя — гэта жыццё і мір,
Мудрость убо плотская естъ смерть, а мудрость духовная животъ, и миръ •
таму што думкі плоцкія — гэта варожасць супраць Бога, паколькі закону Божаму яны не падпарадко́ўваюцца, ды і не могуць.
Занужъ мудрость плотская вражда на Бога ест, закону убо Божию не повинуется, а ниже можеть •
Таму тыя, што жывуць паводле плоці, Богу дагадзíць не могуць.
И тіи иже во плоти суть, Богу угодити не могуть •
Але вы не паводле плоці жывяце́, а паводле духу, калі толькі Дух Божы жыве ў вас. А калі хто Духа Хрыстовага не ма́е, той і не Ягоны.
Вы же несте во плоти, но въ дусе • Понеже Духъ Божій живеть во васъ • Естъ ли же кто Духа Христова не имать, сей несть Его •
Калі ж Хрыстос у вас, то цела мёртвае праз грэх, а дух жывы праз праведнасць.
Аще ли Христосъ в васъ • Плоть убо мертва естъ греха деля, духъ же живъ правды ради •
Калі ж Дух Таго, Хто ўваскрасіў з мёртвых Іісуса, жыве ў вас, дык Той, Хто ўваскрасіў Хрыста з мёртвых, ажы́віць і вашы смяротныя целы Духам Сваім, Які жыве ў вас.
Аще бо Духъ воскресившего Ісуса от мертвых живеть в васъ • Воздвигый Христа изъ мертвых оживотворить и мертвыя телеса ваша, живущимъ духомъ Его во васъ •
Такім чынам, браты, мы не даўжнікі плоці, каб жыць паводле плоці;
Сего деля братия должни есмо, не плоти • Еже по плоти жити •
бо, калі жывяце́ паводле плоці, то ма́еце паме́рці, а калі духам умярцвя́еце дзе́янні плоцкія, то будзеце жыць.
Аще бо по плоти начнете жити, умрете • Пак ли же духом дела плотская умеръщвяти будете, оживете •
Таму што ўсе тыя, каго вядзе Дух Божы, гэта сыны Божыя;
Елици бо Духомъ Божиимъ водятся сие суть сынове Божіи •
бо вы не прынялí духу рабства, пры якім жылі б зноў у страху, а прынялí Духа ўсынаўле́ння, у Якім усклікаем: «Авва, Ойча!»
Не приясте бо духа работы, паки во боязнь • Но приясте Духъ въсыновения, о Немже зовемъ: Авва Отче •
Сам гэты Дух сведчыць духу нашаму, што мы — дзеці Божыя.
Самъ той же Духъ сведетелствуеть духови нашему, яко есмы чада Божия •
А калі дзеці, то і наследнікі: наследнікі Божыя, сунаследнікі ж Хрыстовы, калі толькі разам з Ім пакутуем, каб разам з Ім і прасла́ўленымі быць.
Аще ли чада, то и наследници: наследници же Богу, и сонаследници Христу понеже с Нимъ страждемъ, да с Нимъ и прославимся •
Бо я лічу, што цяперашнія часовыя пакуты нічога не ва́рты ў параўнанні з тою славаю, якая адкрыецца ў нас.
Вем бо иже недостойны суть страсти нынейшего времени, ко пріидущей славе, хотящей явитися в насъ •
Бо стварэнне з надзеяй чакае выяўле́ння сыноў Божых, —
Ожидание убо твари, откровения сыномъ Божіимъ чаеть •
таму што стварэнне падпарадкавалася марнасці не па сваёй волі, а па волі Таго, Хто падпарадкаваў яго, — у надзеі,
Суете бо тварь повинися неволею • Но для того, онже повиновалъ ю во упованіи,
што і само стварэнне будзе вы́звалена з рабства тлення на свабоду славы дзяцей Божых.
яко и сама твар свободиться от работы истления, во свободу славы чадъ Божіихъ •
Бо мы ведаем, што ўсё стварэнне разам стогне і пакутуе дагэтуль;
Вемы бо яко вся тварь с нами воздыхаеть, и соболезнуеть доныне •
ды не толькі яно, але і мы самі, маючы пачатак Духа, і мы самі стогнем у сабе, чакаючы ўсынаўле́ння, выкупле́ння це́ла нашага.
А не толико же тварь, но и тіи, они же начатокъ духа имають • И мы сами в собе воздыхаемъ, восынения чающе, и изъбавления телу нашему •
Бо мы спасёны ў надзеі. Надзея ж, калі яна ба́чная, гэта не надзея, бо калі хто бачыць, то на што яму і спадзява́цца?
Упованием бо спасохомся • Упование пак видимое, несть упование • Еже бо видить кто, что о том уповаеть?
А калі спадзяёмся на тое, чаго не бачым, тады цярпліва чакаем.
Но мы чего же не видимъ надеемся, и того с терпениемъ чаемъ •
Таксама і Дух дапамага́е нам пры не́мачах нашых; бо мы не ведаем, аб чым маліцца так, як нале́жыць, а Сам Дух хада́йнічае за нас уздыха́ннямі невымо́ўнымі.
Такожде и Духъ с нами заступаеть немощи наше • И что жъ помолимся, якоже подобаеть, не вемы • Но той же Духъ учить насъ молитися воздыханіи неизъреченными •
Той жа, Хто дасле́дуе сэ́рцы, ведае, якая думка ў Духа, таму што Ён па волі Божай, хадайнічае за святых.
Испытатель же серца весть, что ест хотение Духа, яко Той предъ Богомъ проповедаеть о святыхъ •
А мы ведаем, што тым, хто лю́біць Бога, хто паклíканы паводле Яго прадустанаўле́ння, усё садзе́йнічае на дабро;
Ібо вемы яко любящимъ Бога вся поспеваються къ доброму, тымъ ониже по прозрению возвани суть •
бо каго Ён прадуве́даў, тым і прадвы́значыў быць падобнымі да вобраза Сына Свайго, каб Ён быў першародным сярод многіх братоў;
Зане яже прежде разуме, прежде и нарече • Подобны образу Сына Своего • Дабы Онъ былъ первънець во мнозей братіи •
а каго Ён прадвы́значыў, тых і паклíкаў; а каго паклíкаў, тых і апраўда́ў; а каго апраўда́ў, тых і праславіў.
А еже прежде нарече, сия и призва • А ихъже призъва, сихъ и оправда • А ихъже оправда сихъ и прослави •
Што ж мы скажам на гэта? Калі Бог за нас, то хто су́праць нас?
Что убо речемъ к симъ? Естъ ли же Богъ будеть с нами, и кто противу насъ?
Той, Хто нават Сына Свайго не пашкадаваў, а аддаў Яго за ўсіх нас, як жа з Ім не дасць нам і ўсяго?
Онъ теже Своего Единороднаго Сына не пощаде, но за всех насъ предал Его • И какожъ абы с Нимъ не даровалъ нам всих речей?
Хто стане абвінава́чваць абра́ных Божых? Бог апра́ўдвае іх.
И кто жаловати будеть на изъбранныя Божія? Еда ли Богъ оправдая е •
Хто асу́дзіць? Хрыстос Іісус памёр, але і ўваскрэс: Ён і знахо́дзіцца правару́ч Бога, Ён і хадайнічае за нас.
И кто осужая их? Христосъ ли Ісусъ Онже умре за них • К тому и воскресе, и естъ одесную Бога, промолвяяся о насъ •
Хто адлу́чыць нас ад любові Хрыстовай: гора, ці ўціск, ці ганенне, ці голад, ці галеча, ці небяспека, ці меч? як напісана:
Кто жъ насъ разлучить от любви Божия • Скорбь ли, или теснота, или гонение, или гладъ, или нагота, или беда, или мечь? Якоже ест писано:
«за Цябе нас умярцвя́юць кожны дзень; лічаць нас авечкамі для закла́ння».
Тебе ради умерщъвляемы есмы весъ день, въменихомся яко овце заколения •
Але ўсё гэта мы поўнасцю перамагаем сілаю Таго, Хто ўзлюбіў нас.
Но сих всехъ премагаемъ за Возлюбившего насъ •
Бо я ўпэўнены, што ні смерць, ні жыццё, ні Ангелы, ні Пачаткі, ні Сілы, ні цяперашняе, ні будучае,
Истъ есмъ того, яко ни смерть, ни живот, ни Ангели, ни Начала, ни Силы, ни настоящая, ни грящая,
ні вышыня́, ні глыбіня́, ні якое стварэ́нне іншае не зможа адлучы́ць нас ад любові Божай у Хрысце Іісусе, Госпадзе нашым.
ни высота, ни глубина, ниже иная тварь кая • Возможеть насъ разлучити от любви Божия, еже естъ о Христе Ісусе Господе нашемъ •
