Да Рымлянаў 8 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык вось няма цяпе́р ніякага асуджэньня тым, што́ ў Хрысьце Ісусе не паводле це́ла, але паводле духа ходзяць,
Несть же ныне какова осужения верующимъ во Христа Ісуса • И не по плоти ходящим, но по духу •
бо закон Духа жыцьця ў Хрысьце Ісусе звольніў мяне́ ад закону грэху й сьме́рці.
Закон бо духа жива во Христе Ісусе, свободи мя от закона греховнаго и смерти •
Як закон, аслаблены це́лам, быў бяссільны, дык Бог, паслаўшы Сына Свайго ў кшталце це́ла грахоўнага і дзеля грэху, асудзіў грэх у це́ле,
Понеж еже бе немощно закону, и в чемъ изънемогаше для плотскихъ своих оправданией Богъ Своего Сына пославъ во подобіи плоти греха, и принес жертву о гресе • Осуди грехъ плотию Его •
каб апраўданьне закону выпаўнілася ў нас, каторыя ня водле це́ла, але водле духа ходзім.
Да оправдание закона скончается в насъ, иже не по плоти ходимо, но по духу •
Бо тыя, што водле це́ла жывуць, аб цяле́сным думаюць; а тыя, што водле духа, — аб духоўным.
Сущие бо по плоти плотская мудръствують, а иже по духу духовная •
Бо думкі цяле́сныя ёсьць сьме́рць, а думкі духоўныя — жыцьцё і мір,
Мудрость убо плотская естъ смерть, а мудрость духовная животъ, и миръ •
бо цяле́сныя думкі ёсьць варожасьць да Бога: бо не пакараюцца закону Божаму дый ня могуць.
Занужъ мудрость плотская вражда на Бога ест, закону убо Божию не повинуется, а ниже можеть •
Тыя-ж, што жывуць водле це́ла, Богу дагадзіць ня могуць.
И тіи иже во плоти суть, Богу угодити не могуть •
Але вы ня ў це́ле, а ў духу, калі толькі Дух Божы жыве́ ў вас. Калі-ж хто Духа Хрыстовага ня мае, той і не Ягоны.
Вы же несте во плоти, но въ дусе • Понеже Духъ Божій живеть во васъ • Естъ ли же кто Духа Христова не имать, сей несть Его •
Калі-ж у вас Хрыстос, дык це́ла мёртва дзеля грэху, а дух жывы дзеля праведнасьці.
Аще ли Христосъ в васъ • Плоть убо мертва естъ греха деля, духъ же живъ правды ради •
Калі-ж Дух Таго, Хто ўскрасіў із мёртвых Ісуса, жыве́ ў вас, дык Той, Хто ўскрасіў Хрыста з мёртвых, ажывіць і вашы сьмяротныя це́лы Духам Сваім, што жыве́ ў вас.
Аще бо Духъ воскресившего Ісуса от мертвых живеть в васъ • Воздвигый Христа изъ мертвых оживотворить и мертвыя телеса ваша, живущимъ духомъ Его во васъ •
Дык вось, браты, мы — даўжнікі ня це́ла, каб жыць водле це́ла;
Сего деля братия должни есмо, не плоти • Еже по плоти жити •
бо, калі жывецё водле це́ла, то памрэцё; а калі духам цяле́сныя ўчынкі забіваеце, жыць будзеце.
Аще бо по плоти начнете жити, умрете • Пак ли же духом дела плотская умеръщвяти будете, оживете •
Бо ўсе́, Духам Божым ве́дзеныя, ёсьць Сыны Божыя;
Елици бо Духомъ Божиимъ водятся сие суть сынове Божіи •
бо вы ня прынялі духа няволі ізноў на страх, але прынялі Духа ўсынаўле́ньня, у якім і клічам: Авва, Ойча!
Не приясте бо духа работы, паки во боязнь • Но приясте Духъ въсыновения, о Немже зовемъ: Авва Отче •
Гэты самы Дух сьве́дчыць духу нашаму, што мы — дзе́ці Божыя,
Самъ той же Духъ сведетелствуеть духови нашему, яко есмы чада Божия •
а калі дзе́ці, дык і насьле́днікі: насьле́днікі Божыя, насьле́днікі супольне з Хрыстом, калі і це́рпім з Ім мукі, дык каб з Ім і ўславіцца.
Аще ли чада, то и наследници: наследници же Богу, и сонаследници Христу понеже с Нимъ страждемъ, да с Нимъ и прославимся •
Бо думаю, што мукі цяпе́рашняга часу недастойныя тае́ славы, што мае выявіцца ў нас.
Вем бо иже недостойны суть страсти нынейшего времени, ко пріидущей славе, хотящей явитися в насъ •
Бо надзея стварэньня чакае адкрыцьця сыноў Божых,
Ожидание убо твари, откровения сыномъ Божіимъ чаеть •
бо стварэньне пакарылася марнасьці не самахоць, але па волі пакарыўшага, у надзе́і,
Суете бо тварь повинися неволею • Но для того, онже повиновалъ ю во упованіи,
што й само стварэньне вызвалена будзе з няволі тле́ньня на волю славы дзяце́й Божых.
яко и сама твар свободиться от работы истления, во свободу славы чадъ Божіихъ •
Бо ве́даем, што ўсё стварэньне разам стогне й мучыцца дагэтуль,
Вемы бо яко вся тварь с нами воздыхаеть, и соболезнуеть доныне •
дый ня толькі яно, але й мы самі, што маем зачатак Духа, і мы ў сабе́ стогнем, ждучы ўсынаўле́ньня, выкупленьня це́ла нашага.
А не толико же тварь, но и тіи, они же начатокъ духа имають • И мы сами в собе воздыхаемъ, восынения чающе, и изъбавления телу нашему •
Бо мы вызвалены надзе́яй. Надзе́я-ж бачаная ня ёсьць надзе́я; бо калі хто бачыць, дык чаго яму й спадзявацца?
Упованием бо спасохомся • Упование пак видимое, несть упование • Еже бо видить кто, что о том уповаеть?
Але, калі спадзяе́мся таго, чаго ня бачым, дык чакаем цярпліва.
Но мы чего же не видимъ надеемся, и того с терпениемъ чаемъ •
Гэтак сама й Дух дапамагае ў слабасьцях нашых; бо мы ня ве́даем, аб чым маліцца, як трэба, але Сам Дух стараецца за нас стагнаньнямі нявымоўнымі.
Такожде и Духъ с нами заступаеть немощи наше • И что жъ помолимся, якоже подобаеть, не вемы • Но той же Духъ учить насъ молитися воздыханіи неизъреченными •
Хто-ж выве́дывае сэрцы, Той ве́дае, якая думка ў Духа, бо Ён стараецца за сьвятых па волі Божай.
Испытатель же серца весть, что ест хотение Духа, яко Той предъ Богомъ проповедаеть о святыхъ •
Дый ве́даем, што тым, хто любіць Бога, пакліканым па Яго пастанове, усё памагае на дабро;
Ібо вемы яко любящимъ Бога вся поспеваються къ доброму, тымъ ониже по прозрению возвани суть •
бо, каго Ён напе́рад пазнаў, тым наперад і празначыў быць падобнымі да абраза Сына Свайго, каб Ён быў першако́м між многімі братамі;
Зане яже прежде разуме, прежде и нарече • Подобны образу Сына Своего • Дабы Онъ былъ первънець во мнозей братіи •
а каго напе́рад празначыў, тых і паклікаў; а каго паклікаў, тых і апраўдаў; а каго апраўдаў, тых і уславіў.
А еже прежде нарече, сия и призва • А ихъже призъва, сихъ и оправда • А ихъже оправда сихъ и прослави •
Дык што-ж скажам на гэта? Калі Бог за нас, хто супраць нас?
Что убо речемъ к симъ? Естъ ли же Богъ будеть с нами, и кто противу насъ?
Той, які Сына Свайго пе пашкадаваў, але аддаў Яго за ўсіх нас, як не даруе і нам з Ім усяго?
Онъ теже Своего Единороднаго Сына не пощаде, но за всех насъ предал Его • И какожъ абы с Нимъ не даровалъ нам всих речей?
Хто будзе абвінавачваць выбраных Божых? Бог, які апраўдывае.
И кто жаловати будеть на изъбранныя Божія? Еда ли Богъ оправдая е •
Хто асуджае? Хрыстос, які памёр, але-ж і ўваскрос. Ён і праваруч Бога, Ён і просіць за нас.
И кто осужая их? Христосъ ли Ісусъ Онже умре за них • К тому и воскресе, и естъ одесную Бога, промолвяяся о насъ •
Хто адлучыць нас ад любві Божае? Гора, ці у́ціск, ці перасьле́даваньне, ці голад, ці нагата́, ці небясьпе́ка, ці ме́ч? Водле напісанага:
Кто жъ насъ разлучить от любви Божия • Скорбь ли, или теснота, или гонение, или гладъ, или нагота, или беда, или мечь? Якоже ест писано:
За Цябе́ забіваюць нас кожны дзе́нь; лічаць нас за аве́чкі, ахвяраваныя на зарэз (Псальм 43:23).
Тебе ради умерщъвляемы есмы весъ день, въменихомся яко овце заколения •
Але ўсё гэтае перамагаем праз Палюбіўшага нас.
Но сих всехъ премагаемъ за Возлюбившего насъ •
Бо я пэўны, што ні сьме́рць, ні жыцьцё, ні ангелы, ні ўлады, ні сілы, ні цяпе́рашняе, ні будучае,
Истъ есмъ того, яко ни смерть, ни живот, ни Ангели, ни Начала, ни Силы, ни настоящая, ни грящая,
ні вышыня, ні глыбіня, ні другое якое стварэньне ня можа адлучыць нас ад любві Божае, што́ ў Хрысьце́ Ісусе, Госпадзе нашым.
ни высота, ни глубина, ниже иная тварь кая • Возможеть насъ разлучити от любви Божия, еже естъ о Христе Ісусе Господе нашемъ •
