Да Рымлянаў 8 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
І вось цяпер няма ніякага асуду тым, што ў Хрыстусе Езусе не паводле цела, а паводле духа ходзяць;
Несть же ныне какова осужения верующимъ во Христа Ісуса • И не по плоти ходящим, но по духу •
Закон бо духа жыцьця ў Езусе Хрыстусе звольніў мяне ад закону граху і сьмерці.
Закон бо духа жива во Христе Ісусе, свободи мя от закона греховнаго и смерти •
Што было немагчымым для Закону аслабленага целам, тое умагчыміў Бог, пасылаючы Сына свайго ў форме грэшнага цела на ахвяру за грэх і асудзіў грэх у целе;
Понеж еже бе немощно закону, и в чемъ изънемогаше для плотскихъ своих оправданией Богъ Своего Сына пославъ во подобіи плоти греха, и принес жертву о гресе • Осуди грехъ плотию Его •
каб у нас паступаючых ня водле цела, а паводле духа, споўнілася апраўданне Закону.
Да оправдание закона скончается в насъ, иже не по плоти ходимо, но по духу •
Тые, што ёсьць паводле цела, аб цялесным і подумкі маюць, а тые, што паводле духа — аб духовым.
Сущие бо по плоти плотская мудръствують, а иже по духу духовная •
Бо мудрасьцю цела ёсьць сьмерць, а мудрасьцю духа — жыцьцё й супакой;
Мудрость убо плотская естъ смерть, а мудрость духовная животъ, и миръ •
цялесная мудрасьць варожая Богу: не паддаецца, дый ня можа паддавацца, Божаму праву.
Занужъ мудрость плотская вражда на Бога ест, закону убо Божию не повинуется, а ниже можеть •
Тые, што ў целе, Богу падабацца ня могуць.
И тіи иже во плоти суть, Богу угодити не могуть •
Але вы не паводле цела жывяце, а водле духа, калі толькі Дух Божы ў вас прабывае; каліж хто Хрыстовага Духа ня мае, той ня ёсьць Ягоны.
Вы же несте во плоти, но въ дусе • Понеже Духъ Божій живеть во васъ • Естъ ли же кто Духа Христова не имать, сей несть Его •
А калі ў вас ёсьць Хрыстус, дык хоць цела мяртвае дзеля граху, але дух жывы дзеля праведнасьці.
Аще ли Христосъ в васъ • Плоть убо мертва естъ греха деля, духъ же живъ правды ради •
І калі Дух Таго, Які збудзіў ад сьмерці Езуса, у вас прабывае, дык Той, Хто ажывіў зь мяртвых Хрыстуса, ажывіць і вашы сьмяротныя целы прабываючым у вас Духам сваім,
Аще бо Духъ воскресившего Ісуса от мертвых живеть в васъ • Воздвигый Христа изъ мертвых оживотворить и мертвыя телеса ваша, живущимъ духомъ Его во васъ •
Дык вось, браты, ня цела мы даўжнікі, каб жыць водле цела;
Сего деля братия должни есмо, не плоти • Еже по плоти жити •
бо каліб жылі паводле цела, то памраце; а як духам будзеце ўтаймоўваць паступкі цела, жыць будзеце.
Аще бо по плоти начнете жити, умрете • Пак ли же духом дела плотская умеръщвяти будете, оживете •
Тые бо, што кіруюцца Духам Божым, ёсьць сынамі Божымі;
Елици бо Духомъ Божиимъ водятся сие суть сынове Божіи •
таму што вы-ж ня духа няволі атрымалі зноў на страх, а прынялі Духа усынаўлення, якім і клічам Абба (Ойча)!
Не приясте бо духа работы, паки во боязнь • Но приясте Духъ въсыновения, о Немже зовемъ: Авва Отче •
Гэты самы Дух сьветчыць нашаму духу, што мы сыны Божыя.
Самъ той же Духъ сведетелствуеть духови нашему, яко есмы чада Божия •
А калі сыны, дык і насьледнікі Бога, а сунасьледнікі Хрыстуса: як разам зь Ім мукі церпім, каб разам зь Ім і уславіцца.
Аще ли чада, то и наследници: наследници же Богу, и сонаследници Христу понеже с Нимъ страждемъ, да с Нимъ и прославимся •
Бо, думаю, цяперашніх дачасных горкіх дакудаў нельга й параўняць з будучай хвалою, што аб’явіцца ў нас.
Вем бо иже недостойны суть страсти нынейшего времени, ко пріидущей славе, хотящей явитися в насъ •
Стварэнне бо прагна чакае аб’яўлення сыноў Божых:
Ожидание убо твари, откровения сыномъ Божіимъ чаеть •
бо яно пакарылася нікчомасьці не самахоць, але з волі таго, які абнадзеіў яго,
Суете бо тварь повинися неволею • Но для того, онже повиновалъ ю во упованіи,
што й само яно (стварэнне) будзе вызвалена зь няволі тлення на вольнасьць хвалы Божых сыноў.
яко и сама твар свободиться от работы истления, во свободу славы чадъ Божіихъ •
Бо-ж ведаем, што ўсё стварэнне стогне й мучыцца;
Вемы бо яко вся тварь с нами воздыхаеть, и соболезнуеть доныне •
дый ня толькі яно, але і мы самы, маючыя задатак Духа, і мы ўсабешне ўздыхаем, вычэкваючы ўсынаўлення выкуплення нашага цела.
А не толико же тварь, но и тіи, они же начатокъ духа имають • И мы сами в собе воздыхаемъ, восынения чающе, и изъбавления телу нашему •
Мы бо збаўлёныя надзеяй; надзея-ж бачучая ня ёсьць надзеяй; калі бо ўжо хто бачыць, дык чаго яму йшчэ спадзявацца?
Упованием бо спасохомся • Упование пак видимое, несть упование • Еже бо видить кто, что о том уповаеть?
А вось, як спадзяёмся таго, чаго ня відзім, дык цярпліва чакаем.
Но мы чего же не видимъ надеемся, и того с терпениемъ чаемъ •
Такжа й Дух падтрымоўвае нашу немач; бо ня ведаем яксьлед чаго маліць; але сам Дух зя нас моліць нявыказнымі ўздыханнямі.
Такожде и Духъ с нами заступаеть немощи наше • И что жъ помолимся, якоже подобаеть, не вемы • Но той же Духъ учить насъ молитися воздыханіи неизъреченными •
Той, што пранікае сэрцы, ведае чаго просіць Дух: Ён па волі Божай рупіцца аб сьвятых.
Испытатель же серца весть, что ест хотение Духа, яко Той предъ Богомъ проповедаеть о святыхъ •
Дый ведаем, што любячым Бога з празначэння пакліканым усё на дабро абяртаецца;
Ібо вемы яко любящимъ Бога вся поспеваються къ доброму, тымъ ониже по прозрению возвани суть •
каго бо Ён прадузнаў, тым і прызначыў стацца падобнымі вобразу ягонага Сына, які меў быць першародным між многімі братамі;
Зане яже прежде разуме, прежде и нарече • Подобны образу Сына Своего • Дабы Онъ былъ первънець во мнозей братіи •
а каго Ён празначыў, тых і паклікаў; каго-ж паклікаў, тых і апраўдаў; каго апраўдаў, тых і ўславіў.
А еже прежде нарече, сия и призва • А ихъже призъва, сихъ и оправда • А ихъже оправда сихъ и прослави •
І штож скажам на гэта? Калі за нас Бог, дык хтож насуперак нам?
Что убо речемъ к симъ? Естъ ли же Богъ будеть с нами, и кто противу насъ?
Ён, што Сына свайго не пашчадзіў, а выдаў за ўсіх нас, якжаб і нам разам зь Ім не дараваў усяго?
Онъ теже Своего Единороднаго Сына не пощаде, но за всех насъ предал Его • И какожъ абы с Нимъ не даровалъ нам всих речей?
Хтож будзе абвінавачваць выбраных Божых? Бог, які апраўдывае?
И кто жаловати будеть на изъбранныя Божія? Еда ли Богъ оправдая е •
Хто асуджаціме? Езус Хрыстус, які ўмёр, алеж і згробуўстаў ды праваруч Бога за нас заступаецца?
И кто осужая их? Христосъ ли Ісусъ Онже умре за них • К тому и воскресе, и естъ одесную Бога, промолвяяся о насъ •
Хтож тады адлучыць нас ад любасьці Божай? Гора, прыгноба, ці прасьлед? Галіта ці голад? Меч ці небясьпека?
Кто жъ насъ разлучить от любви Божия • Скорбь ли, или теснота, или гонение, или гладъ, или нагота, или беда, или мечь? Якоже ест писано:
Як напісана: За Цябе ўвесь дзень мораць нас; лічаць авечкамі зданымі на зарэз (Пс. 43:22).
Тебе ради умерщъвляемы есмы весъ день, въменихомся яко овце заколения •
Але ўсё гэта паконываем праз Таго, што ўмілаваў нас.
Но сих всехъ премагаемъ за Возлюбившего насъ •
Я упэўнены, што ні сьмерць, ні жыцьцё, ні Анелы, ні Уладзтвы й Магуцтвы, ні цяперашнясьць,
Истъ есмъ того, яко ни смерть, ни живот, ни Ангели, ни Начала, ни Силы, ни настоящая, ни грящая,
ні вышыня, ні глыбіня, ані які іншы твор ня ў сіле адлучыць нас ад любасьці Бога ў Езусе Хрыстусе, Усеспадару нашым.
ни высота, ни глубина, ниже иная тварь кая • Возможеть насъ разлучити от любви Божия, еже естъ о Христе Ісусе Господе нашемъ •
