Да Рымлянаў 9 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Праўду кажу ў Хрыстусе, ня лгу — сьветчыць мне маё сумленне ў Духу Святым —
Правду глаголю о Христе не лжу, сопослушествующей ми совести моей в Духу Святомъ •
што маю вялікую журбу й неадступны ад сэрца майго боль;
Яко скорбь мне ест велика, и непрестающа болезнь серцу моему,
я бо сам гатоў быў на анатэму ад Хрыстуса за братоў маіх, родных мне целам;
жадахъ бо самъ азъ на часъ отлученъ быти от Христа, для братии моей, и сродник моих по плоти,
гэта знача, Ізраэльцаў, якім належыцца усынаўленне і слава, і запавет, і заканадаўства, і багаслужба, і абяцанні;
иже суть Ізраильтяне • Ихъже ест въсынение, и слава, и заветъ, и закону дание, и Богу служения, и обетования,
іх-жа й айцы, ад іх і Хрыстус паводле цела, істы над усімі Бог багаслаўлёны навекі. Амэн.
ихъ отцеве от нихже Христосъ по плоти • Сый над всеми Богъ благославенъ во веки амин •
Алеж ня так, каб слова Божае ня збылося: ня ўсе бо тые з’яўляюцца Ізраэльцамі, што паходзяць ад Ізраэля
Не також да не отпадеть слово Божие, не вси бо сущие от Ізраиля, сие Израільтяне суть •
ды ня ўсе нашчадкі Абрагама ёсьць ягонымі сынамі, але: ад Ізаака звацімецца тваё насенне (Быць. 21:12),
А ни иже от семени Авраамова, вси чада Авраамля суть • Но о Исааце наречет ти ся семя •
гэта знача: ня сыны цела ёсьць Божымі за насенне (патомкаў).
То естъ, не тии еже чада плотская, суть чада Божия • Но толико чада обетования причитаются въ семя •
А словы празначэння вось гэткія: у гэным-жа часе прыйду і Сара будзе мець сына (Быць. 18:10).
Обетования убо слово сицево ест: на се время пріиду к тобе, и будет у Сарры сынъ •
дый ня толькі яна, але і Рэбэка, зачаўшая з Ізаакам айцом нашым за адным разам двух сыноў.
А не точию сия, но и Ревекка от единаго ложа имела ест два сыны от Ісаака отца нашего •
І калі яны яшчэ ня былі нарадзіліся ды не зрабілі яшчэ нічога добрага ні благога — каб пастанова Божага выбранства засталася ненарушанай —
Не роженныма же еще детищем, ани что добро или зло вчинившима • Да по избранию преложение Божие будеть,
не з учынкаў, але з волі Паклікаўшага, было ёй сказана: большы будзе служыць меншаму (Быць. 25:23),
не от делъ • Но от призывающего речено ест ей: болій поработаеть меньшему •
як напісана: Якуба я палюбіў, а да Эзава нехаць меў (Мал. 1:2−3).
Якоже пишеть: Іакова возлюбихъ, Ісава же возненавидехъ •
Што на гэта скажам? Мо Бог несправядлівы? Ніякім чынам!
Что жъ пак речемъ? Еда неправда ест от Бога? Никакоже,
Бо-ж Ён сказаў Майжэшу: Зжалюся над тым, каго шкадую, а зласкаўлюся над тым, да каго літасьць чую (Быць. 33:19).
Моисеови бо глаголеть: помилую егоже восъхощу, и ущедрю егоже возлюблю •
Восьжа, не ад задаючага, ці ад забягаючага зьлітаванне залежыць, але ад Бога мілуючага.
Темже убо ни хотящему, ни текущему • Но милующему Богу •
Пісанне бо кажа Фараону: Натое Я й паставіў цябе, каб паказаць над табою моц маю, ды каб маё імя па ўсёй зямлі было абвяшчана (Вый. 9:16).
Глаголеть бо Писание фараонови: яко на сее воздвигох тя, да покажу в тобе силу Мою, и да возвестится по всей земли слава Моя •
Дык — каго хоча пашчаджае, а каго хоча закамяняе.
Сего ради, егоже хощет Богъ милуеть, а егоже не хощеть затвержаеть •
Ты мо скажаш мне: заштож яшчэ вінаваціць грэшнікаў? Хто бо супрацівіцца волі Ягонай?
Речеши ли ми: почтож и пытатися о добром воли бо Его кто спротивится?
А штож ты за-такі, чалавеча, што з Богам спрачаешся? Ціж пытаціме гліняная знадоба зьляпіўшага яе: чаму ты мяне гэткім згарусьціў?
О человече ты пакъ кто еси отвещаваяй противу Бога? Еда можеть речи здание создавшему: и почто мя сотворил тако?
Ці ня ўладны ганчар над глінаю, каб з тагож месіва зрабіць адну судзіну на пачэсную патрэбу, а другую на нізкую?
Чили не имаеть власти горнъчаръ во глине, от тогоже смешения вчинити, сей въ честь сосудъ овъже не в честь?
Штож, калі Бог, хочучы паказаць гнеў і ўнаяўніць сваё магуцтва велецярпліва шчадзіў судзіны гневу, гатовыя ў патрату,
Что ж пакъ Богъ аще хотяй показати гневъ свой, и явити силу свою, снашаеть во мнозе долготерпении сосуды гнева совершены въ погибель •
каб аказаць такжа багацьці свае хвалы і над судзінамі міласэрдзя, к хвале прыдбанымі,
И да объявить богатество славы своея на сосудехъ милости, еже уготова во славу •
гэта знача: над намі, пакліканымі ня толькі з Юдэеў, але і паганаў;
Ихже и призва • А не толико насъ от Іудеи, но и от языкъ?
як у кнізе Озэаша (2:23) кажа: Ня мой народ назаву маім народам, а нялюбую — любаю;
Якоже Іосей глаголеть: назову людей не Моих, людие Мое • И не возлюбленных, возлюбленные •
і станецца, што на тым месцы, дзе было ім сказана: «Вы ня мой народ» — там сынамі Бога жывога названыя будуць (Оз. 1:10).
И будеть: на месте идеже речено ест не людие Мое есте вы, ту нарекутся сынове Бога жива •
а Ізаяш наўскліч прарочыць аб Ізраэлі: Хоцьбы сыны ізраэльскія лікам былі моў пясок у моры — збавяцца толькі астанкі!
Ісаія же вопиеть о Ізраили: аще будеть число сыновъ Ізраилевъ яко песок морски, останкове спасени будуть,
Давяршаючы бо слова і прысьпешваючы справядлівасьць, рашуча зьдзесьніць Госпад яго на зямлі (Із. 22−23).
слова бо скончавая, и укрощая во правде • Яко слово сокращено сотвори Господь на земли •
І як запрарочыў тойжа Ізай: Каліб Госпад Сабаот не пакінуў быў нам патомства, дык мы сталісяб моў Содома ды ўпадобнілісяб да Гоморы (Із. 1:9).
И якоже прорече Ісаія: аще не бы Господь Силамъ оставилъ намъ семени • Яко Содомъ убо были быхомъ, и къ Гомору уподобилися быхомъ •
Штож скажам? Пагане, якія ня шукалі праведнасьці, асягнулі праведнасьць, але праведнасьць зь веры;
И что ж речемъ? Се языци не наследующие правды, постигоша правду • Правду же иже от веры •
а Ізраэль, шукаўшы закону праведнасьці, не дасягнуў таго закону.
Людие пакъ Ізраилевы держаще законъ правды, не постигоша правды •
Чаму? Бо шукаў яго ня ў веры, а ў учынках моў Закону: спатыкнуліся, бач, аб камень спатыку;
А чему? Занеже не от веры, но от делъ закона искаша ея • Преткошеся бо о камень претыкания •
як напісана: Кладу вось на Сыоне камень спатыку і скалу абурэння, а кажны, хто ў яго верыць, ня будзе застуджаны (Із. 8:14).
Якоже пишет: се полагаю во Сионе камен претыканию, и камен соблазну • И всяк веруяй нань не постыдится •
