Да Рымлянаў 10 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Браты, жадзенне сэрца майго й гарачая малітва да Бога за іхняе збаўленне.
Братия жадание моего серца, и молитва яже ко Богу о Ізраили ест ко спасению •
Я бо ім сьветчу, што яны маюць для Бога руплівасьць, але неразважную.
Сведетелствую бо имъ яко ревность Божию имають, но не по разуму •
Не разумеючы справядлівасьці Божай, а намагаючыся ўстанавіць сваю, яны не паддаюцца Божай справядлівасьці.
Не ведяще бо Божией правды, и свою правду ищуще постановити, правде Божій не повинишеся •
Бо-ж мэтай Закону — Хрыстус на ўсправядліўленне кажнаму веручаму.
Конець убо закону ест Христосъ, во правду всякому верующему •
Майжэш аб усправядліўленні з Закону піша: чалавек яго выконываючы будзе ў ёй жыць (Лев. 18:5).
Моисей убо пишеть: всякий человекъ чиняй правду еже ест от закона, жити будет в ней •
А справядлівасьць зь веры гэтак вось кажа: Не гавары ў сэрцы тваім: хтож узыйдзе ў неба? — гэта знача зьвясьці ўніз Хрыстуса —
А о той правде еже от веры ест сице глаголеть: да не речеши во серци своемъ, кто возыде на небо, сиречь Христа звести •
або: Хтож зыйдзе ў продню? (Паўт. Пр. 30:12−13) — гэта знача: Хрыстуса вывесьці з гробу мяртвых.
Или: кто сниде во бездну, сиреч Христа от мертвых возвести •
Што, восьжа, Пісанне кажа? Блізка цябе Слова, ў тваіх вуснах, у сэрцы тваім (Паўт. Пр. 30:14) — знача слова веры, якое весьцім.
Но что речеть? Близко тебе ест слово во встех твоих, и во серци твоемъ, сиреч слово веры еже проповедуем •
Бо калі ты вуснамі тваімі вызнавацімеш Езуса Усеспадара, а ў сэрцы будзеш верыць, што Бог яго збудзіў зь мяртвых, дык збавішся;
Яко аще исповеси усты своіми Господа Ісуса, и веруеши во серци своемъ, яко Богъ Того воздвиже от мертвых, спасешися •
сэрцам бо верыцца дзеля ўсправядліўлення, а вуснамі вызнаецца на збаўленне.
Серцем бо веруется во правду, усты же исповедуется во спасение •
Пісанне-ж кажа: Хто ў яго верыць, застыджаны ня будзе (Із. 28:16).
Глаголеть бо Писание: всякъ веруяй в Онь не постыдится •
Няма бо рожніцы між Юдэем і Грэкам, адзін-жа Госпад усіх, шчодры для ўсіх, Яго ўзываючых.
Несть убо разнъствия, Іудееви же и Еллінови • Той бо ест Господь всемъ, богатя всехъ призывающих Его •
А кажны, хто ўзывае імя Госпадава, будзе збаўлёны. (Ёэль 2:32).
Всякъ бо онъже призоветь имя Господьне спасется •
Але як узываць таго, ў каго ня ўверылі? Або як уверыць таму, якога ня чулі? Ды як пачуюць без абвяшчаючага?
Но како призывати будуть имя Того, в Негоже не вероваша? Или како вверять в Онь, о Немже не слышаша? И како услышать без проповедателя?
І як абвяшчаць, калі ня будуць пасланыя? Напісанаж: О, як гожыя ногі дабравесьнікаў, супакой спавяшчаючых! (Із. 52:7).
Како ж проповедят, аще не послани будут? Якоже ест писано: се коль красны ногы благовестующих миръ, и возвещающих добрая •
Адыж ня ўсе паслухалі Эванэліі, бо Ізаяш кажа: Усеспадару, хтож паверыў пачутаму ад нас? (Із. 53:1).
Но не вси послушаша благовествования, Исаія убо глаголеть: Господи кто верова слышанию нашему?
Дык вера ад слухання, а слуханне праз Хрыстовае слова.
Темже убо вера от слышанія ест • А слышание от слова Божия •
Але пытаю: Ціж ня чулі? То-ж: Па ўсёй зямлі разнёсся голас іх, а словы іхнія на край сьвету. (Пс. 18:5).
Но глаголю еда ли не слышали, яко во всю землю изыде вещание их, и в конца вселенныя глаголы их •
Ды яшчэ скажу: Ціж Ізраэль ня ведаў? Першы Майжэш гавора: Я праз не народ давяду вас да запаздросьлівасьці, угняўлю вас на народ нецямлівы. (Паўт. Пр. 32:21).
Се же реку: чили не разумеша людие Ізраильлевы? Первый Моисей глагола имъ: азъ раздражню васъ въ тых иже не суть людие, и во языце неразумне прогневлю васъ •
А Ізаяш дабітней кажа: Няшукаўшыя знайшлі Мяне, Я аб’явіўся няпытаўшым Мяне. (Із. 65:2).
Ісаія же по семъ смеле глаголеть: обретохся не ищущимъ Мене, и явленъ быхъ не пытающимся о Мне •
Аб Ізраэлю-ж кажа: Праз дзень цэлы выцягваў Я рукі Мае да народу непаслухмянага і упорытсага. (Із. 65:1).
Ко Ізраилю же вопиеть: вес ден возтягнухъ руце Мое, ко людемъ противъляющимъ Ми ся, и пререкающимъ Мне •
