Да Рымлянаў 10 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Браты, у сваім сэрцы я жадаю для іх збаўлення і аб гэтым малюся да Бога.
Братия жадание моего серца, и молитва яже ко Богу о Ізраили ест ко спасению •
Бо сведчу пра іх, што яны маюць Божую руплівасць, але не паводле пазнання.
Сведетелствую бо имъ яко ревность Божию имають, но не по разуму •
Не разумеючы Божай справядлівасці і шукаючы ўласнай справядлівасці, яны не падпарадкаваліся справядлівасці Божай.
Не ведяще бо Божией правды, и свою правду ищуще постановити, правде Божій не повинишеся •
Вяршыняй жа Закону ёсць Хрыстус дзеля апраўдання кожнага, хто верыць.
Конець убо закону ест Христосъ, во правду всякому верующему •
Майсей піша аб справядлівасці, якая з Закону, што чалавек, выканаўшы яго, будзе праз яго жыць.
Моисей убо пишеть: всякий человекъ чиняй правду еже ест от закона, жити будет в ней •
А справядлівасць з веры так кажа: «Не кажы ў сэрцы сваім: хто ўзыдзе на неба?», каб Хрыста прывесці,
А о той правде еже от веры ест сице глаголеть: да не речеши во серци своемъ, кто возыде на небо, сиречь Христа звести •
або: «Хто сыдзе ў адхлань?», каб Хрыста ўзняць з мёртвых.
Или: кто сниде во бездну, сиреч Христа от мертвых возвести •
Але што кажа? «Блізка да цябе слова, на вуснах тваіх і ў сэрцы тваім». Гэта значыць, слова веры, якое прапаведуем.
Но что речеть? Близко тебе ест слово во встех твоих, и во серци твоемъ, сиреч слово веры еже проповедуем •
Таму, калі ты вуснамі сваімі будзеш вызнаваць, што Езус ёсць Панам, і ў сэрцы сваім верыць, што Бог уваскрасіў Яго, будзеш збаўлены.
Яко аще исповеси усты своіми Господа Ісуса, и веруеши во серци своемъ, яко Богъ Того воздвиже от мертвых, спасешися •
Бо сэрцам вераць для апраўдання, а вуснамі вызнаюць для збаўлення.
Серцем бо веруется во правду, усты же исповедуется во спасение •
Пісанне ж кажа: «Кожны, хто верыць у Яго, не будзе асаромлены».
Глаголеть бо Писание: всякъ веруяй в Онь не постыдится •
І няма розніцы паміж юдэем і грэкам, бо той самы Пан ва ўсіх, шчодры для ўсіх, хто Яго кліча.
Несть убо разнъствия, Іудееви же и Еллінови • Той бо ест Господь всемъ, богатя всехъ призывающих Его •
І кожны, хто пакліча імя Пана, будзе збаўлены.
Всякъ бо онъже призоветь имя Господьне спасется •
Як жа будуць заклікаць таго, у каго не паверылі? Як будуць верыць у таго, каго не пачулі? Як будуць слухаць, калі няма каму абвяшчаць?
Но како призывати будуть имя Того, в Негоже не вероваша? Или како вверять в Онь, о Немже не слышаша? И како услышать без проповедателя?
І як будуць абвяшчаць, калі не будуць пасланыя? Як напісана: «Якія прыгожыя ногі тых, хто абвяшчае дабро».
Како ж проповедят, аще не послани будут? Якоже ест писано: се коль красны ногы благовестующих миръ, и возвещающих добрая •
Але не ўсе падпарадкаваліся Евангеллю. Бо Ісая кажа: «Пане, хто паверыў пачутаму ад нас?»
Но не вси послушаша благовествования, Исаія убо глаголеть: Господи кто верова слышанию нашему?
Таму вера — ад пачутага, а пачутае — праз слова Хрыста.
Темже убо вера от слышанія ест • А слышание от слова Божия •
Але я кажу: хіба не пачулі яны? Наадварот. Па ўсёй зямлі разышоўся іхні голас, і словы іхнія — да краёў свету.
Но глаголю еда ли не слышали, яко во всю землю изыде вещание их, и в конца вселенныя глаголы их •
Але кажу: ці ж Ізраэль не пазнаў? Ужо Майсей кажа: «Я абуджу ў вас руплівасць праз таго, хто не ёсць народам, разгневаю вас праз народ неразумны».
Се же реку: чили не разумеша людие Ізраильлевы? Первый Моисей глагола имъ: азъ раздражню васъ въ тых иже не суть людие, и во языце неразумне прогневлю васъ •
А Ісая адважыўся ды кажа: «Мяне знайшлі тыя, хто не шукаў, аб’явіўся Я тым, хто не пытаўся пра Мяне».
Ісаія же по семъ смеле глаголеть: обретохся не ищущимъ Мене, и явленъ быхъ не пытающимся о Мне •
Ізраэлю кажа: «Увесь дзень Я працягваў рукі Мае да народу непаслухмянага і ўпартага».
Ко Ізраилю же вопиеть: вес ден возтягнухъ руце Мое, ко людемъ противъляющимъ Ми ся, и пререкающимъ Мне •
