Да Рымлянаў 14 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Слабога ў веры прымайце не дзеля спрэчак аб поглядах.
Ізнемогающего пак в вере приемлите, не осужающи мышления его,
Бо хтосьці верыць, што можна есці ўсё, а слабы есць гародніну.
некій убо верует иже может ясти вся • А изнемогая зелие да ясть •
Хто есць, няхай не дакарае таго, хто не есць. І хто не есць, няхай не асуджае таго, хто есць, бо яго прыняў Бог.
Ядый неядущего да не укаряеть, и неядый ядущего да не осужает • Богъ бо его к вере приялъ,
Хто ты, што судзіш чужога слугу? Перад сваім гаспадаром ён стаіць або падае. І будзе стаяць, бо мае Бог моц паставіць яго.
ты же кто еси судяй чуждего раба, Своему Господину стоить или падаеть, станет же, силенъ бо ест Богъ поставити и •
Хтосьці адрознівае дзень ад дня, а для кагосьці кожны дзень аднолькавы. Няхай кожны застанецца пры сваім меркаванні.
Некій же розсужает день от дня, а некій судит всяк день заровно • Единый каждый своею мыслию извещается •
Хто адрознівае дні, робіць гэта для Пана. І хто есць, для Пана есць, бо дзякуе Богу. І хто не есць, для Пана не есць ды дзякуе Богу.
Мудрствуя о дни Господеви мудрствуеть, и немудрствуя о дни Господеви не мудрствуеть • Ядый Господеви ясть, и благодарит Бога и неядый Господеви не ясть, и благодарит Бога •
Ніхто з нас не жыве для сябе, і ніхто не памірае для сябе.
Никтоже бо з насъ собе живеть, или собе умирает •
Бо калі жывём, то жывём для Пана, калі ж паміраем — для Пана паміраем. Таму ці жывём, ці паміраем, мы належым Пану.
Аще бо живем Господеви живем, аще умираемъ Господеви умираемъ • И тако живемы ли, мремы ли Господьни есмо •
Бо дзеля гэтага Хрыстус і памёр, і ажыў, каб панаваць і над памерлымі, і над жывымі.
Для того бо Христосъ умре, и воскресе, и живе • Да мертвыми и живыми обладаеть •
А ты чаму асуджаеш свайго брата? І чаму пагарджаеш сваім братам? Усе мы станем перад судовым пасадам Бога.
Ты же почто осужаеш брата своего, или и ты укаряешъ брату своему? Вси убо предстанем судищу Христову •
Бо напісана: «Паколькі Я жыву, — кажа Пан, — перада Мною схіліцца кожнае калена, і кожны язык будзе вызнаваць Бога».
Писано бо ест: живу Азъ глаголеть Господь, Мне поклонится всяко колено, и всякъ язык исповесться Богу •
Так кожны з нас адкажа за сябе перад Богам.
Темже убо кажды з нас сам о собе ответъ дасть Богови •
Не будзем жа больш судзіць адзін аднаго, але глядзіце лепш, каб не даваць брату прычыны для спатыкнення ці спакусы.
Сего деля не осужаймы к тому другъ друга, но более разсужаймы еже не полагати намъ претыкания брату, или соблазна •
Я ведаю і перакананы ў Пану Езусе, што нішто само па сабе не з’яўляецца нячыстым, але становіцца нячыстым для таго, хто лічыць што-небудзь нячыстым.
Вемъ убо и препираюся о Господи Ісусе, яко ничтоже скверно ест само в собе • Толико помышляющему что скверно быти, оному скверно ест •
Калі ж твой брат сумуе праз страву, то ты ўжо жывеш не паводле любові. Не губі сваёй страваю таго, за каго памёр Хрыстус!
Аще ли ж брашна ради, брат твой скорбит уже не по любви ходиш • Не погубляй брашном своимъ того, за негоже Христосъ умре,
Таму няхай не зневажаецца вашае дабро!
да не похулится ваше доброе •
Бо Валадарства Божае — гэта не ежа і піццё, але справядлівасць, спакой і радасць у Духу Святым.
Несть бо Царствіе Божие брашно и питие, но правда, миръ и радость в Дусе Святе •
Хто ў гэтым служыць Хрысту, той падабаецца Богу і ў пашане ў людзей.
Сими бо служа Христови любится Богу, и похвален ест от человек •
Таму будзем шукаць таго, што служыць спакою і ўзаемнаму збудаванню.
А тако еже сут мирная, наследуймы и еже ко навчению другъ друга,
Дзеля ежы не знішчай справы Божай! Усё чыстае, але становіцца кепскім, калі чалавек, які есць, прычыняецца да чыйгосьці спатыкнення.
не разаряймы брашна ради дела Божия • Вся бо чиста сут, но зло ест человеку с погрешеніемъ ядущему •
Добра не есці мяса, не піць віна і не рабіць таго, што прычыняецца да спатыкнення твайго брата.
Добро не асти мяса, ни пити вина, ани того о немже брат твой погоршается, или соблазняется, или изнемогает •
Веру, якую маеш, май для сябе перад Богам. Шчаслівы, хто не асуджае сябе ў тым, што прымае.
Ты веру имаеши? В собе самъ имей ю пред Богом • Благославенъ иже не осужает себе в томъ еже укушаеть •
Хто ж, спажываючы, сумняваецца, асуджае сябе, бо паступае нязгодна з верай, а ўсё, што не паводле веры, — грэх.
А кто сумняяся о брашне, аще ясть • Осужается яко не яде от веры • Все бо еже несть от веры, грехъ ест •
