Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дзеля таго неапраўдальны ты, чалавеча, які асуджаеш, чым бо судзіш другога, тым ганьбіш сябе самога, бо робіш тоеж самае, што асуджаеш.
Темже безъответенъ еси о человече всякіи судяи иного, в чем бо осужаеши ближнего, самъ себе погубляеши, та же творяи •
Мы-ж ведаем, што іставетна ёсьць суд Божы на тых, каторыя гэтак робяць.
Вемы убо яко судъ Божій ест по правде, на творящих таковая •
Думаеш мо, што ты ўцячэш ад суду Божага, чалавеча асуджаючы гэтак паступаючых, дый сам тоеж робячы?
Помышляеши ли сее о человече судяй таковая чинящих, а самъ тая же чиниши • Иже ты убежиши от суда Божия?
Ці мо празьмерную дабрату, лагоднасьць і доўгацярплівасьць Ягону за нішто маеш, таго не цямячы, што Божая ласкавасьць накіроўвае цябе пакаяцца?
Или о богатестве доброты Его, и ожиданіи, и долготерпеніи погордяеши • Не ведый яко доброта Божия, на покаяние ведет тя?
Ты-ж праз сваё упорства й непакайнае сэрца прыспараеш сабе гнеў на дзень гневу і зьявы суду Бога,
Но по жесточеству твоему, и непокаянному серцу, збираешъ собе гневъ ко дню гнева, и явления праведнаго суда Божия •
Які «аддасьць кажнаму водля учынкаў ягоных» (Пс. 61:13):
Онъже воздасть каждому по делом его •
тым, каторыя праз вытрыванне ў добрым дзеле шукаюць славы, чэсьці й беззаганнасьці — вечнае жыцьцё;
Тымъ убо иже во терпеніи чинили дела добрая дасть, славу, и честь, и нетление, ищущимъ живота вечнаго •
а тым, што ўпіраюцца й не ўдавольваюцца праўдай, але вераць непраўдзе — гнеў і лютасьць.
Онымъ пакъ иже суть сварливи, и противятся правде, повинуются жъ неправде, будеть, ярость и гневъ,
Сум і прыгноба на кажную душу чалавека, што робіць благое, перш Юдэя дый Грэка!
скорбь и теснота на всяку душу человека чинящего злое іудея прежде, и еллина •
А слава, чэсьць і спакой кажнаму робячаму дабро, Юдэю першаму, пасьля і Грэку!
Слава же, и честь, и миръ всякому чинящему доброе • Іудею прежде, и Еллину •
Няма бо ў Бога ўвагі на асобу.
Несть бо на лице зрения у Бога,
Тые, што без Закону зграшылі, без Закону й пагінуць, а тые, што ў Законе зграшылі, Законам і асуджаны будуць;
елици бо без закона согрешиша, беззаконно и погибнуть • А елици въ законе согрешиша, закономъ и осудятся •
бо не такія перад Богам справядлівыя, што Закону толькі слухаюць, але такіе, што спаўняюць Закон, усправядлівецца;
Непослухачи убо закона праведни суть предъ Богом, но наполнители закона оправдаются •
калі бо пагане, якія ня маюць Закону, з прыраджэння законнае робяць, дык яны нямаючыя Закону — самы сабе закон;
Егда бо погане, ониже закона не имають, от прирожения законная чинят сие закона не имуще, сами собе суть законъ,
яны выяўляюць зьмест Закону, выпісанага ў іхніх сэрцах, аб гэтым сьветчыць іх сумленне ды думкі, то абвінавачваючыя, то баронячыя адна другую;
иже являють дело закона написано во серцехъ своих • Съпослушествуеть бо имъ совесть их, и помыслы их како имають жаловати, или отвещати •
ў дню, калі Бог судзіць будзе людзкія тайніцы празь Езуса Хрыстуса, водле мае Эванэліі.
Во день егда судити будеть Богъ, тайная человекомъ • По благовестованию моему Ісусъ Христом •
А калі ты завеш сябе Юдэем, спасылаешся на Закон, Богам ганарышся
Се ты Іудей именуешися, и почиваеши на законе, и хвалишися о Бозе,
і знаеш волю Яго ды распазнаеш усё лепшае, навучаны Законам,
и разумееши волю Его, и искушаеши лучшая навчаемъ от закона •
і ўпэўнены, што ты павадыр сьляпых, сьвятло для занураных у цьме,
Надеяся же себе вождь быти слепымъ, светъ сущимъ во тме,
адукатар невукаў, вучыцель недалеткаў, маючы ў Законе форму веды і праўды —
наказатель безумным, учитель младенцемъ якобы имелъ есь образъ разума, и истинны въ законе •
дык якжа ты, вучачы другога, ня вучыш сябе самога;
И что жъ навчаеши иного а себе не учиши?
навучаючы ня красьці, крадзеш; кажучы не распуставаць, распустуеш; гідзішся балванамі, а дапушчаешся сьвятазьнявагі;
Проповедуеши не красти а самъ крадеши • Глаголеши не прелюбодеяти, а ты прелюбы твориши • Скаредуяся идолъ, а святокрадеж чиниши •
ганарышся Законам, а нарушэннем яго зьняважаеш Бога?
Иже въ законе хвалишися, преступлениемъ закона Бога не честуеши •
Бо-ж напісана: «Праз вас імя Божае зьняважаецца ў паганаў» (Із. 52:5).
Имя бо Божие васъ деля хулиться во языцехъ • Якоже писано ест •
Абразанне то карыснае, калі спаўняеш Закон; але калі ты нарушаеш Закон, дык абразанне тваё сталася неабрэзаннем.
Обрезание убо ползуеть аще законъ храниши • Аще ли закона преступникъ еси • Обрезание твое, необрезание бысть •
Калі восьжа неабразанец спаўняе пастановы Закону, то ціж неабразанне ягонае не палічыцца яму за абразанне?
А естъ ли же необрезаный, оправдания закона сохранит • То необрезание его во обрезание вменится •
І той, што хоць з натуры неабразаны, але спаўняе Закон, ці не асудзіць цябе, маючага абразанне й літару Закону ды нарушаючага Закон?
И осудить, иже от естства необрезаный, храняй закон • Тебе иже писаниемъ, и обрезаниемъ преступника закону •
Ня той бо Юдэй, хто гэткім ёсьць на выгляд, і ня тое абразаннем ёсьць, што маніфэстуецца на целе;
Не убо иже яве Іудей называется, сей Іудей естъ • А ни еже явное во плоти обрезание, правое обрезание ест •
але — хто ўсабешне Юдэй, і тое абразаннем ёсьць, што ў духу і сэрцы, ня ў літары; яму й хвала не ад людзей, але ад Бога.
Но иже во тайне Іудей • И обрезание серца • Духомъ, а не писаниемъ • Емуже похвала не от человекъ, но от Бога естъ •
