Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Сабілы і Малахава → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Пагэтаму, о кожны чалавеча, што судзіш (за нешта другога)! Ты ня маеш прабачэньня (у тым выпадку), бо (калі) ты судзіш (за нешта) другога, (а сам) ты робіш тое самае. (Дык ты ў гэтым выпадку) засуджаеш (сам) сябе.
Темже безъответенъ еси о человече всякіи судяи иного, в чем бо осужаеши ближнего, самъ себе погубляеши, та же творяи •
Ведаем жа, што суд Бога робіцца па праўдзе (у адносінах) да тых, хто робіць такія (учынкі).
Вемы убо яко судъ Божій ест по правде, на творящих таковая •
О чалавеча, які судзіш робячых такія (учынкі)! Ты думаеш, што пазьбегнеш суда Бога, але робіш тыя самыя (учынкі)?
Помышляеши ли сее о человече судяй таковая чинящих, а самъ тая же чиниши • Иже ты убежиши от суда Божия?
Ці ня грэбуеш ты багацьцем Ягонай дабрыні і спагадлівасьці, і доўгацярплівасьці, ня разумеючы, што дабрыня Бога вядзе цябе да пакаяньня?
Или о богатестве доброты Его, и ожиданіи, и долготерпеніи погордяеши • Не ведый яко доброта Божия, на покаяние ведет тя?
Але з-за жорсткасьці тваёй і няпакаяннага сэрца, ты зьбіраеш сабе гнеў на дзень гневу і адкрыцьця справядлівага суду Бога.
Но по жесточеству твоему, и непокаянному серцу, збираешъ собе гневъ ко дню гнева, и явления праведнаго суда Божия •
Які аддасьць кожнаму па ўчынках ягоных:
Онъже воздасть каждому по делом его •
тым, што праз стойкасьць добрага ўчынка шукаюць славы і чэсьці, і бяссьмяротнасьці — жыцьцё вечнае;
Тымъ убо иже во терпеніи чинили дела добрая дасть, славу, и честь, и нетление, ищущимъ живота вечнаго •
тым жа, што сварліўцы і няпакорлівыя праўдзе, але падпарадкоўваюцца нягоднасьці — лютасьць і гнеў.
Онымъ пакъ иже суть сварливи, и противятся правде, повинуются жъ неправде, будеть, ярость и гневъ,
Гора і ўціск душы ўсякага чалавека, які чыне зло: сьпярша жыда́ а (затым) элліна!
скорбь и теснота на всяку душу человека чинящего злое іудея прежде, и еллина •
Слава ж і чэсьць, і мір усякаму, хто чыніць дабро: сьпярша жыду́, а (затым) элліну!
Слава же, и честь, и миръ всякому чинящему доброе • Іудею прежде, и Еллину •
Бо ў Бога няма прадузятасьці да асобы.
Несть бо на лице зрения у Бога,
Бо тыя, хто вонках Закону саграшылі, вонках Закону і загінуць; а тыя хто пры Законе саграшылі, паводля Закону будуць асуджаны,
елици бо без закона согрешиша, беззаконно и погибнуть • А елици въ законе согрешиша, закономъ и осудятся •
таму што ня слухачы Закону праведныя перад Богам, але выканаўцы Закону будуць апраўданы.
Непослухачи убо закона праведни суть предъ Богом, но наполнители закона оправдаются •
Бо калі пагане, якія ня маюць Закону, па прыродзе робяць тое, што па Закону, яны, ня маючыя Закону, яны самі сабе Закон:
Егда бо погане, ониже закона не имають, от прирожения законная чинят сие закона не имуще, сами собе суть законъ,
яны зьяўляюць дзела Закону, запісанае ў сэрцах іхных, маючы сьведчаньне ўласнага сумленьня, а таксама разважаньні, якія альбо абвінавачваюць, альбо апраўдваюць,
иже являють дело закона написано во серцехъ своих • Съпослушествуеть бо имъ совесть их, и помыслы их како имають жаловати, или отвещати •
у дзень, калі Бог будзе судзіць тайныя (учынкі) людзей празь Ісуса Хрыста, паводля майго Дабравешчаньня.
Во день егда судити будеть Богъ, тайная человекомъ • По благовестованию моему Ісусъ Христом •
Вось ты называеш сябе жыдом і абапіраешся на Закон, і хвалішся Богам.
Се ты Іудей именуешися, и почиваеши на законе, и хвалишися о Бозе,
Ты ведаеш, таксама, волю (Бога) і разумееш лепшае, навучаючыся із Закону.
и разумееши волю Его, и искушаеши лучшая навчаемъ от закона •
Ты, таксама, упэўнены аб сабе, што ты ёсьць павадыр сьляпых, сьвятло для тых, што знаходзяцца ў цемры,
Надеяся же себе вождь быти слепымъ, светъ сущимъ во тме,
(зьяўляешся) настаўнікам няразумных; настаўнік малалетніх, маеш паўнату разуменьня і праўды ў Законе.
наказатель безумным, учитель младенцемъ якобы имелъ есь образъ разума, и истинны въ законе •
Але ты, навучаючы другога, ня вучыш сам сябе. Абвяшчаючы ня красьці, (ты) крадзеш.
И что жъ навчаеши иного а себе не учиши?
(Ты), кажучы ня чужаложнічаць, чужаложнічаеш, (ты), брыдзячыся балванамі, абкрадаеш Сьвятыню.
Проповедуеши не красти а самъ крадеши • Глаголеши не прелюбодеяти, а ты прелюбы твориши • Скаредуяся идолъ, а святокрадеж чиниши •
(Ты), каторы хвалішся Законам, цераз парушэньне Закону ганьбіш Бога.
Иже въ законе хвалишися, преступлениемъ закона Бога не честуеши •
Бо з-за вас ліхасловіцца імя Бога сярод паганаў, як напісана.
Имя бо Божие васъ деля хулиться во языцехъ • Якоже писано ест •
Бо абразаньне карыснае тады, калі Закон выконваеш, калі ж зьяўляешся парушальнікам Закону, абразаньне тваё няабразаньнем сталася.
Обрезание убо ползуеть аще законъ храниши • Аще ли закона преступникъ еси • Обрезание твое, необрезание бысть •
Калі ж няабрэзаны выконвае пастановы Закону, дык, няўжо (ж), няабразаньне ягонае ня залічыцца (яму) у абразаньне?
А естъ ли же необрезаный, оправдания закона сохранит • То необрезание его во обрезание вменится •
І (тады хто) па прыродзе няабрэзаны, (але) хто выконвае Закон, будзе судзіць цябе, парушальніка Закону, карыстаючы Пісаньне і (тваё) абразаньне;
И осудить, иже от естства необрезаный, храняй закон • Тебе иже писаниемъ, и обрезаниемъ преступника закону •
бо ня той, хто па выгляду зьяўляецца жыдом, і ня тое, што бачнае на целе абразаньне;
Не убо иже яве Іудей называется, сей Іудей естъ • А ни еже явное во плоти обрезание, правое обрезание ест •
але хто ўнутрана жыд, і абразаньне — (абразаньне) сэрца Духам, (але) ня па літары; такому пахвала ня ад людзей, але ад Бога.
Но иже во тайне Іудей • И обрезание серца • Духомъ, а не писаниемъ • Емуже похвала не от человекъ, но от Бога естъ •
