Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Таму няма выбачэння табе, кожны чалавеча, калі асуджаеш. Ды ў чым асуджаеш іншага, асуджаеш сябе, бо робіш тое самае ты, які асуджаеш.
Темже безъответенъ еси о человече всякіи судяи иного, в чем бо осужаеши ближнего, самъ себе погубляеши, та же творяи •
Ведаем бо, што Божы суд справядлівы супраць тых, якія дапускаюцца такога.
Вемы убо яко судъ Божій ест по правде, на творящих таковая •
Ці думаеш, чалавеча, які асуджаеш тых, якія такое робяць, і сам робіш тое ж, што ты ўцячэш ад суда Божага?
Помышляеши ли сее о человече судяй таковая чинящих, а самъ тая же чиниши • Иже ты убежиши от суда Божия?
Ці пагарджаеш багаццем дабраты, цярплівасці і вялікадушнасці Яго, не разумеючы, што дабрата Божая прыводзіць цябе да навяртання?
Или о богатестве доброты Его, и ожиданіи, и долготерпеніи погордяеши • Не ведый яко доброта Божия, на покаяние ведет тя?
Дзеля закамянеласці тваёй і ненавернутага сэрца рыхтуеш сабе гнеў на дзень гневу і аб’явы справядлівага суда Бога,
Но по жесточеству твоему, и непокаянному серцу, збираешъ собе гневъ ко дню гнева, и явления праведнаго суда Божия •
Які аддасць кожнаму паводле яго ўчынкаў:
Онъже воздасть каждому по делом его •
тым, што праз стойкасць у добрых учынках шукаюць славы, пашаны і несмяротнасці — жыццё вечнае;
Тымъ убо иже во терпеніи чинили дела добрая дасть, славу, и честь, и нетление, ищущимъ живота вечнаго •
а тым, што ўпорыстыя і за праўдай ісці не хочуць, але падпарадкоўваюцца нягоднасці, — гнеў і лютасць.
Онымъ пакъ иже суть сварливи, и противятся правде, повинуются жъ неправде, будеть, ярость и гневъ,
Пакуты і прыгнёт на кожную душу для людзей, што чыняць ліха, перш на юдэя, і на грэка.
скорбь и теснота на всяку душу человека чинящего злое іудея прежде, и еллина •
Хвала, і пашана, і супакой усякаму, хто чыніць дабро, найперш юдэю, і грэку.
Слава же, и честь, и миръ всякому чинящему доброе • Іудею прежде, и Еллину •
Бо ў Бога няма зважання на асобу.
Несть бо на лице зрения у Бога,
Тыя, што без закону зграшылі, без закону і загінуць, а тыя, што пры законе зграшылі, законам будуць асуджаны.
елици бо без закона согрешиша, беззаконно и погибнуть • А елици въ законе согрешиша, закономъ и осудятся •
Бо не тыя, што слухаюць закон, справядлівыя ў Бога, але тыя, што выконваюць закон, будуць апраўданы.
Непослухачи убо закона праведни суть предъ Богом, но наполнители закона оправдаются •
Бо калі пагане, не маючы ніякага закону, па прыродзе робяць тое, што па законе, дык, не маючы закону, яны самі сабе закон.
Егда бо погане, ониже закона не имають, от прирожения законная чинят сие закона не имуще, сами собе суть законъ,
Паказваюць яны, што справа закону напісана ў іх сэрцах, пра гэта сведчыць іх сумленне і думкі, якія то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна адну,
иже являють дело закона написано во серцехъ своих • Съпослушествуеть бо имъ совесть их, и помыслы их како имають жаловати, или отвещати •
у той дзень, калі Бог будзе судзіць праз Ісуса Хрыста таемныя справы людзей, паводле майго дабравесця.
Во день егда судити будеть Богъ, тайная человекомъ • По благовестованию моему Ісусъ Христом •
Вось ты завешся юдэем, ды ўпэўнены ў законе і ўсхваляеш Бога,
Се ты Іудей именуешися, и почиваеши на законе, и хвалишися о Бозе,
ды, навучаны законам, ведаеш волю Яго, і разумееш, што лепшае,
и разумееши волю Его, и искушаеши лучшая навчаемъ от закона •
і перакананы, што ты — павадыр сляпых, святло для тых, што ў цемры,
Надеяся же себе вождь быти слепымъ, светъ сущимъ во тме,
выхавацель неразумных, настаўнік маладых, і маеш у законе прыклад ведаў і праўды, —
наказатель безумным, учитель младенцемъ якобы имелъ есь образъ разума, и истинны въ законе •
дык як жа ты вучыш іншага, а сябе самога не вучыш? Ты, які прапаведуеш не красці, крадзеш?
И что жъ навчаеши иного а себе не учиши?
Кажучы, што нельга чужаложыць, чужаложыш? Брыдзішся ідаламі, і абкрадваеш святыню?
Проповедуеши не красти а самъ крадеши • Глаголеши не прелюбодеяти, а ты прелюбы твориши • Скаредуяся идолъ, а святокрадеж чиниши •
Выхваляеш закон, а, парушаючы закон, Бога зневажаеш?
Иже въ законе хвалишися, преступлениемъ закона Бога не честуеши •
Як напісана: «З-за вас паміж паганаў блюзняць на імя Божае».
Имя бо Божие васъ деля хулиться во языцехъ • Якоже писано ест •
Абразанне тады карыснае, калі падпарадкоўваешся закону. Калі ж ты парушальнік закону, то абразанне тваё сталася неабразаннем.
Обрезание убо ползуеть аще законъ храниши • Аще ли закона преступникъ еси • Обрезание твое, необрезание бысть •
А калі неабрэзаны падпарадкоўваецца пастановам закону, дык ці ж яго неабразанне не палічыцца яму за абразанне?
А естъ ли же необрезаный, оправдания закона сохранит • То необрезание его во обрезание вменится •
Дык, вось, той, хто па прыродзе неабрэзаны, але выконвае закон, будзе судзіць цябе, парушальніка закону, які ведае літару закону і абрэзаны.
И осудить, иже от естства необрезаный, храняй закон • Тебе иже писаниемъ, и обрезаниемъ преступника закону •
Бо не той юдэй, хто такі з выгляду, ды не тое абразанне, якое відаць на целе,
Не убо иже яве Іудей называется, сей Іудей естъ • А ни еже явное во плоти обрезание, правое обрезание ест •
але той, хто ўнутры юдэй і абразанне якога ў сэрцы па духу, а не паводле літары; такому і пахвала не ад людзей, а ад Бога.
Но иже во тайне Іудей • И обрезание серца • Духомъ, а не писаниемъ • Емуже похвала не от человекъ, но от Бога естъ •
