Да Рымлянаў 7 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Сабілы і Малахава → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Ці ня ведаеце браты, бо кажу тым, хто ведае Закон, што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль ён жыве.
Или не разумеете братия ведящим бо законъ глаголю • Яко законъ обладаеть человекомъ, поколе живъ ест?
Бо замужняя жанчына прывязана Законам да жывога мужа. Калі ж муж памрэ, яна вызвалена ад Закону замужжа.
Ибо жена еже замужемъ, поколе ея мужъ живъ, привязана ест закономъ • Аще ли же умреть мужъ, развязуется от закона мужева •
Пагэтаму, калі (яна) выйдзе замуж за другога мужчыну пры жывым мужу, (то яна) будзе называцца чужаложніцай; калі ж муж памрэ, (то) яна вольная ад Закону (замужжа), каб ня быць ёй чужаложніцай, выйшаўшы за другога мужчыну.
Для того доколе мужъ живъ, прелюбыдеица бываеть, естъ ли же прилучится мужеви иному • Аще ли же умрет мужъ свободна ест от закона, и не будеть прелюбыдеица, прилучена мужу иному •
Так што і вы, браты мае, умярцьвёны для Закону праз Цела Хрыста, каб належаць вам другому, зь мёртвых Уваскрэшанаму, каб мы прынесьлі плод Богу.
Такожъ и вы братия моя умертвистеся закону, теломъ Ісусъ Христовымъ, и прилучистеся мужу иному, иже изъ мертвыхъ Воставшу • Да плодъ принесем Богови •
Калі ж мы былі ў целе (грахоўным), (то) пажадлівасьці грахоў, якія (выяўляюцца) праз Закон, дзейнічалі ў чэлясах нашых, каб прынесьці плод сьмерці;
Егда бо бехом во плоти, похоти греховъ иже суть во удех нашихъ, закономъ действоваху • Плодъ принести смерти •
цяпер жа мы вызвалены ад Закону, памершы (для яго), якім былі зьвязаны, каб служыць нам (Богу) па-новаму ў духу, а ня па старой літары.
Ныне же упразнихомся от закона смерти, имже держими бехом да послужимъ Богу во обновленіи духа • А не въ ветхости писания •
Дык што скажам? Закон — грэх? Хай ня будзе (такога)! Але грэх я ўразумеў ня інакш, як праз Закон. Бо я і пажадлівасьці ня ведаў бы, калі б Закон ня казаў: «ня пажадай».
Что убо речемъ? Закон ли грехъ естъ? Да не будет • Но греха не разумехъ, точию законом • И похоти не ведехъ, абы зла была • Точию законъ глаголаше, не похощеши •
Але грэх ухапіўшыся, як за падставу, за Загад, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасьць, таму што бяз Закону грэх мёртвы.
Вину же приемъ грехъ заповедию, сдела во мне похот безъ закона убо грехъ мертвъ бе •
Я жыў некалі бяз Закону; а калі прыйшоў Загад, грэх ажыў, а я памёр.
Азъ же живяхъ кроме закона иногда • Пришедши заповеди, грехъ оживе,
І мной знойдзена, што Загад, які (дадзены) на жыцьцё, ён (аказаўся скарыстаным мне) на сьмерць.
азъ же умрохъ • И обрете ми ся заповедь яже во живот сія во смерть •
Бо грэх, злоўжываючы Загадам (Закона), ашукаў мяне і празь яго (Загад Закона) забіў (мяне разам са Хрыстом).
Грехъ бо вину приемъ заповедию прелсти мя, и тою умертви мя •
Такім чынам Закон сьвяты і Загад сьвяты і праведны, і добры.
И тако законъ святъ, и заповед свята, и праведна и добра •
Дык што, добрае сталася для мяне сьмерцю? Хай ня будзе (такога)! Але грэх, каб быў выяўлены грахом, робіць мне сьмерць праз добрае (праз Загад), так што грэх стаў празьмерна грэшным праз Загад.
Доброе лі мне бысть смерть? Да не будеть • Но грехъ да явится грехъ, тым еже бе доброе, соделавая ми смерть дабы былъ вельми великимъ грехомъ для заповеди •
Бо ведаем, што Закон — духовы, а я — плацкі, прададзены граху.
Вемы убо яко законъ духовен естъ, азъ же плотен есмъ, подданый греху •
Бо ня разумею, што раблю; таму што раблю ня тое, што хачу, але раблю тое, што нянавіджу.
Еже бо съделаваю не разумею, не еже бо хощу сее творю, но еже ненавижу тое творю •
Калі ж раблю тое, чаго ня хачу, згаджаюся (з тым), што Закон добры.
Аще ли жъ еже не хощу сее творю, реку со законом яко добръ естъ •
Дык цяпер ужо ня я раблю гэта (грахоўнае), але грэх, які жыве ўва мне.
А ныне уже не азъ съделаваю тое, но жывый во мне грехъ •
Бо ведаю, што ня жыве ўва мне, гэта значыць у плоці маёй, добрае, бо жаданьне (добрага) ёсьць ува мне, але (каб) зрабіць добрае, ня знаходжу (сілы).
Вемъ бо яко не живеть во мне, то естъ во плоти моей доброе • Хотение бо прилежит ми к доброму, а еже соделати ми добро не обретаю •
Таму што раблю ня тое, што хачу, (гэта значыць) добрае, але раблю тое, чаго ня хачу, (гэта значыць) ліхое.
Не еже бо хощу чиню доброе • Но еже не хощу соделаваю злое •
Калі ж я раблю тое, чаго ня хачу, раблю гэта ўжо ня я, але грэх, які жыве ўва мне.
Аще ли ж егоже не хощу азъ, се чиню • Вже не азъ соделаваю е, но живый во мне грехъ •
Дык вось знаходжу закон: як толькі захачу рабіць добрае, ува мне ўзьнікае (і) ліхое.
Знайдую же закон хотящу добро чинити добръ, но мне зло прилежит •
Бо паводля ўнутранага чалавека захапляюся Законам Бога,
Наслажаюся же законом Божиимъ, по внутреному человеку •
але ў чэлясах маіх бачу другі закон, які ваюе супраць закону розуму майго і бярэ мяне ў палон закону грэху, які знаходзіцца ў чэлясах маіх.
Но вижу инъ законъ во удехъ моих, противу воюющъ закону ума моего • Пленящь мя въ закон греховны сущий во удехъ моих •
Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела сьмерці?
Окааный азъ человекъ, кто мя избавит от тела смерти сее?
Дзякую Богу цераз Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык вось той самы я розумам служу Закону Бога, а плоцьцю — закону грэху.
Благодать Божия, Ісусъ Христом Господемъ нашим для тогож самъ я умом моимъ работаю закону Божию, плотию же закону греховну •
