Да Рымлянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык вось, апраўдаўшыся вераю, мейма згоду з Богам праз Усеспадара нашага Езуса Хрыстуса,
Оправдани же суще верою миръ имамы къ Богу, Господемъ нашимъ Ісусъ Христомъ,
празь Якога, мы й маем доступ да ласкі празь веру, ў якой стаімо і ганарымся надзеяй хвалы Божае.
Имъже и приведение обретохомъ, верою во благодать сию • В нейже стоимъ и хвалимся, во упованіи славы Божие •
Дый не адным тым, але хвалімся й прыгнобаю, ведаючы, што прыгноба вытварае цярплівасьць,
И не точию во упованіи, но и во скорбехъ хвалимся • Ведяще яко скорбь терпение соделаваеть •
цярплівасьць-жа — досьлед, а досьлед — надзею;
А терпение, исъкушение • Искушение же упование •
надзея-ж не бянтэжыць, бо міласьць Божая разьлітая ў сэрцах нашых праз Духа Святога, нам данага.
Упование жъ не посрамит • Яко любовь Божія излияся во серца наша, Духомъ Святым данымъ намъ •
Хрыстус бо, як мы былі яшчэ недасілкамі, сваечасна ўмёр за нясубожных;
Христосъ бо сущимъ намъ еще немощнымъ на время, за грешных умре •
а бадай ніхто ня ўмірае за праведніка, хібаб за дабрадзейніка то мо’ хтоб і наважыўся памерці.
Едва бо кто за праведника умира • Но еще й за добраго ледва дерзнеть кто умрети •
Але Бог аказвае нам міласьць праз тое, што Хрыстус умёр за нас, як мы былі яшчэ грэшнікамі;
Составляеть же Свою любовь в насъ Богъ понежъ егда еще быхом грешни, Христосъ за нас умре •
дык тым-болей цяпер, як ужо апраўданы Ягонай крывёю, будзем празь яго ўхаваныя ад гневу.
Многымъ более оправдани ныне, Кровию Его спасемся от гнева •
Бо калі будучы няпрыязнымі, мы пагоджаныя з Богам празь сьмерць Ягонага Сына, дык тым-болей, будучы пагоджанымі збавімся праз жыцьцё Ягонае.
Аще бо врази суще пременихомся ко Богу, смертию Сына Его • Многымъ паче пременшеся спасени будемъ въ животе Его •
Дый ня толькі гэта, бо і ганарымся Богам празь Езуса Хрыстуса Усеспадара нашага, дзякуючы Якому атрымалі мы цяпер пагадненне.
И не толико сее, но и хвалимся о Бозе Господемъ нашимъ Ісусъ Христомъ, Имже ныне пременение приахомъ •
Таму вось, як праз аднаго чалавека ўвайшоў у сьвет грэх, а праз грэх сьмерць, гэтак і на ўсіх людзей сьмерць перайшла, бо ў ім усе зграшылі.
Сего ради якоже единемъ человеком грехъ въ миръ вониде, и грехомъ смерть • И тако во вся человеки смерть изыде, понеже вси согрешиша •
Быў грэх на сьвеце і перад Законам, але ня прызнаваўся віною, бо ня было Закону.
Прежде закона бо былъ естъ грехъ въ мире • Во грехъ же не вменяшеся, не бывшу закону •
Сьмерць аднак валадарыла ад Адама аж да Майжэша, навет над тымі, што не зграшылі праступкам на падобу Адама, які зьяўляецца фігурай будучага.
Но царствова смерть от Адама даже до Моисея, тежъ и над тыми ониже не согрешиша • А то для подобенства преступления Адамова • Онъже былъ ест образъ Христа грядущего •
Але дар ласкі ня гэткі, як было праступства; бо калі цераз праступак аднаго памярлі многія, дык шмат болей у ласку Божую і дар з ласкі аднаго чалавека, Езуса Хрыстуса, аплываюць многія.
Но не яко преступление, тако и даръ • Аще бо единаго преступлениемъ мнози умроша • Множайша ест милость Божия и даръ, благодать бо единаго Человека Ісуса Христа, во многых размножися •
І ня так ёсьць з грахом аднаго, як з дарам; бо суд за адзін грэх дае асуджэнне, ласка-ж за шмат грахоў дае апраўданне.
И яко для греха единаго осуждени суть мнози, тако и дарованиемъ благодати Божіей оправдани будуть вси • Грехъ бо изъ единого во осужение, дар же от многъ прегрешеній во оправдание •
Калі бо ад праступку аднаго чалавека сьмерць празь яго заваладала, то шмат багацей прыймаючы шчодрыя ласкі й дар апраўдання валадарыцімуць у жыцьці праз аднаго Езуса Хрыстуса.
Естъ ли же единаго прегрешениемъ, смерть ест царствовала единем человекомъ • Многым более людие приемлюще изъбытокъ ласки, и даръ правды, во жизни вечной царствовати будуть, единемъ Ісусъ Христомъ •
Вось-жа, як праз грэх аднаго — усім людзям засуд, так праз праведнасьць аднаго — усім людзям апраўданне жыцьця.
Того для яко бо единаго согрешениемъ во вся человеки изыде осужение • Тако и единаго оправданиемъ, во вся человеки оправдание жизни •
Бо як празь непаслухмянасьць аднаго чалавека многія сталіся грэшнікамі, так праз паслухмянасьць аднаго многія сталіся апраўданымі.
И яко непослушаниемъ единаго человека грешници быша мнози • Сице и послушаниемъ единаго праведни будуть мнози •
Закон-жа прыйшоў пазьней, каб увыдатніць праступак, але дзе увыдатніўся праступак, там яшчэ выдатней памножвалася ласка,
Законъ пак превниде да умножится прегрешение и внегда умножися грехъ, преизъбычествова благодат •
каб, як грэх валадарыў сьмерцяносна, так і ласка валадарыла праз праведнасьць на жыцьцё вечнае празь Езуса Хрыстуса Усеспадара нашага.
Да якоже царствова грех во смерть • Тако и благодать царствовати будеть въ животъ вечный, правдою Ісуса Христа Господа нашего •
