Да Рымлянаў 9 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Ісціну кажу ў Хрысце, не лгу, све́дчыць мне сумле́нне маё ў Духу Святым,
Правду глаголю о Христе не лжу, сопослушествующей ми совести моей в Духу Святомъ •
што вялікі сму́так у мяне і няспы́нны боль у сэ́рцы маім:
Яко скорбь мне ест велика, и непрестающа болезнь серцу моему,
бо я хацеў бы сам быць адлу́чаным ад Хрыста́ дзе́ля братоў маіх, ро́дных мне па плоці;
жадахъ бо самъ азъ на часъ отлученъ быти от Христа, для братии моей, и сродник моих по плоти,
яны Ізраільця́не, ім нале́жаць усынаўле́нне, і слава, і запаве́ты, і законаўстанаўле́нне, і богаслужэ́нне, і абяца́нні;
иже суть Ізраильтяне • Ихъже ест въсынение, и слава, и заветъ, и закону дание, и Богу служения, и обетования,
іхнія і айцы, з іх і Хрыстос па плоці, Ён — над усімі Бог, благаславёны на векі, амінь.
ихъ отцеве от нихже Христосъ по плоти • Сый над всеми Богъ благославенъ во веки амин •
Гэта не значыць, што слова Божае не здзе́йснілася. Бо не ўсе, хто пахо́дзіць ад Ізраіля, — Ізраільця́не,
Не також да не отпадеть слово Божие, не вси бо сущие от Ізраиля, сие Израільтяне суть •
і не ўсе, хто з пато́мства Аўраама, — дзеці яго; але ска́зана: «У Ісааку будзе назва́на тваё пато́мства».
А ни иже от семени Авраамова, вси чада Авраамля суть • Но о Исааце наречет ти ся семя •
Гэта значыць, што не дзеці па плоці з’яўляюцца дзе́цьмі Божымі, а дзеці абяца́ння лíчацца пато́мствам.
То естъ, не тии еже чада плотская, суть чада Божия • Но толико чада обетования причитаются въ семя •
А сло́ва абяца́ння такое: «у гэты самы час Я прыду́, і будзе ў Са́рры сын».
Обетования убо слово сицево ест: на се время пріиду к тобе, и будет у Сарры сынъ •
І не толькі гэта, а падобнае было́ і з Рэвекаю, якая зачала́ адначасова двух сыноў ад Ісаака, айца нашага,
А не точию сия, но и Ревекка от единаго ложа имела ест два сыны от Ісаака отца нашего •
бо калі яны яшчэ не нарадзíліся і не зрабілі нічога добрага ці дрэ́ннага, — каб прадустанаўле́нне Божае ў абра́нні зале́жала
Не роженныма же еще детищем, ани что добро или зло вчинившима • Да по избранию преложение Божие будеть,
не ад спраў, а ад Таго, Хто паклíкаў, — ска́зана было́ ёй: «бо́льшы будзе служы́ць меншаму»,
не от делъ • Но от призывающего речено ест ей: болій поработаеть меньшему •
як і напíсана: «Іакава Я ўзлюбíў, а Ісава ўзненавідзеў».
Якоже пишеть: Іакова возлюбихъ, Ісава же возненавидехъ •
Дык што скажам? Няўжо няпраўда ў Бога? — Ні ў якім разе.
Что жъ пак речемъ? Еда неправда ест от Бога? Никакоже,
Бо Ён кажа Маісею: «каго памíлаваць — памíлую; каго пашкадава́ць — пашкаду́ю».
Моисеови бо глаголеть: помилую егоже восъхощу, и ущедрю егоже возлюблю •
Дык вось, гэта зале́жыць не ад таго, хто хоча ці імкнецца, але ад Бога, Які мíлуе.
Темже убо ни хотящему, ни текущему • Но милующему Богу •
Бо ў Пісанні Бог кажа фараону: «дзе́ля таго Я і ўзвы́сіў цябе, каб паказа́ць на табе сілу Маю́ і каб прапаве́дана было́ імя́ Маё па ўсёй зямлі».
Глаголеть бо Писание фараонови: яко на сее воздвигох тя, да покажу в тобе силу Мою, и да возвестится по всей земли слава Моя •
Дык вось, Ён каго хоча — мíлуе, а каго хоча — робіць жорсткім.
Сего ради, егоже хощет Богъ милуеть, а егоже не хощеть затвержаеть •
Ты скажаш мне: «за што ж яшчэ і дакара́е? бо хто супрацьста́не волі Яго?»
Речеши ли ми: почтож и пытатися о добром воли бо Его кто спротивится?
А ты, чалавек, хто такі, што спрача́ешся з Богам? Хіба́ гліняны вы́раб скажа таму, хто зляпіў яго: «чаму ты мяне зрабіў такім?»
О человече ты пакъ кто еси отвещаваяй противу Бога? Еда можеть речи здание создавшему: и почто мя сотворил тако?
Хіба́ ж ганчар не ма́е ўлады над глінаю, каб з таго самага ме́сіва зрабіць адну пасудзіну для пачэ́снага ўжы́тку, а другую для непачэ́снага?
Чили не имаеть власти горнъчаръ во глине, от тогоже смешения вчинити, сей въ честь сосудъ овъже не в честь?
Што ж, калі Бог, жада́ючы паказаць гнеў і явíць магутнасць Сваю, трываў з вялікай доўгацярплівасцю сасу́ды гневу, прызна́чаныя на пагібель,
Что ж пакъ Богъ аще хотяй показати гневъ свой, и явити силу свою, снашаеть во мнозе долготерпении сосуды гнева совершены въ погибель •
каб явíць багацце славы Сваёй над сасу́дамі міласэ́рнасці, якія Ён за́гадзя прыгатава́ў да славы, —
И да объявить богатество славы своея на сосудехъ милости, еже уготова во славу •
над намі, якіх Ён паклíкаў не толькі з Іудзеяў, але і з язы́чнікаў?
Ихже и призва • А не толико насъ от Іудеи, но и от языкъ?
як і ў кнізе Асíі Ён кажа: «не Мой народ назаву Маім народам, і не ўзлю́бленую — узлю́бленай;
Якоже Іосей глаголеть: назову людей не Моих, людие Мое • И не возлюбленных, возлюбленные •
і на тым месцы, дзе было́ ска́зана ім: «вы не Мой народ», — там яны будуць назва́ны сына́мі Бога жывога».
И будеть: на месте идеже речено ест не людие Мое есте вы, ту нарекутся сынове Бога жива •
А Ісаія абвяшча́е пра Ізра́іль: «хоць і будзе колькасць сыноў Ізра́іля, як пясок марскі, толькі аста́так спасе́цца;
Ісаія же вопиеть о Ізраили: аще будеть число сыновъ Ізраилевъ яко песок морски, останкове спасени будуть,
бо слова Сваё заве́ршыць і хутка здзе́йсніць у пра́веднасці, слова Сваё рашуча здзе́йсніць Гасподзь на зямлі».
слова бо скончавая, и укрощая во правде • Яко слово сокращено сотвори Господь на земли •
І як прадказа́ў Ісаія: «калі б Гасподзь Саваоф не пакінуў нам се́мені, то мы б сталі як Садом і былі б падобныя да Гаморы».
И якоже прорече Ісаія: аще не бы Господь Силамъ оставилъ намъ семени • Яко Содомъ убо были быхомъ, и къ Гомору уподобилися быхомъ •
Дык што скажам? Язычнікі, якія не імкну́ліся да пра́веднасці, атрыма́лі пра́веднасць — пра́веднасць праз веру;
И что ж речемъ? Се языци не наследующие правды, постигоша правду • Правду же иже от веры •
а Ізра́іль, які імкну́ўся да закону пра́веднасці, не дасягну́ў закону пра́веднасці.
Людие пакъ Ізраилевы держаще законъ правды, не постигоша правды •
Чаму́ Таму што яны шука́лі не ў веры, а ў справах закону; бо яны спатыкнуліся аб ка́мень спатыкне́ння,
А чему? Занеже не от веры, но от делъ закона искаша ея • Преткошеся бо о камень претыкания •
як напíсана: «вось, кладу ў Сіёне ка́мень спатыкне́ння і скалу́ спаку́сы; і кожны, хто веруе ў Яго, пасаро́млены не будзе».
Якоже пишет: се полагаю во Сионе камен претыканию, и камен соблазну • И всяк веруяй нань не постыдится •
