Да Рымлянаў 11 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык я кажу́: хіба́ адмо́віўся Бог ад народа Свайго? — Ні ў якім разе. Бо і я Ізраільця́нін, з се́мені Аўраа́мавага, з кале́на Веніямінавага.
Глаголю убо: еда ли отринулъ Богъ люди Своя? Николиже • Ибо и азъ Ізраильтянин есмъ, от семени Авраамля с племеня Веньяминова •
Не адмо́віўся Бог ад народа Свайго, які Ён наперад знаў. Ці ж вы не ве́даеце, што́ гаворыць Пісанне пра Ілію́ як ён скардзіцца Богу на Ізраіль, кажучы:
Не отринулъ Богъ людей Своих, ихъже прежде и сведалъ • Чили не вете что глаголеть Писание, о Ілии, яко проповедаше предъ Богом на люди Ізраилевы глаголя:
«Госпадзі! прарокаў Тваіх пазабівалі, ахвярнікі Твае паразбуралі; я застаўся адзін, і шукаюць душу́ маю́».
Господи пророки Твоя изъбиша, и олтаря Твоя раскопаша, и азъ остахъ единъ, и ищуть души моея •
Што ж гаворыць яму Божы адказ? — «Я пакінуў Сабе сем тысяч чалавек, якія не схілілі каленяў перад Ваалам».
Но что глаголеть ему отвещание Божие? Оставих Собе седмъ тысещ мужевъ, ониже не поклонишеся на колена своя предъ кумиром Ваалем •
Так і ў цяперашні час, паводле абрання благадаці, захаваўся астатак.
Такожъ убо и во нынешнее время останкове, по избранной благодати Божией спасени будуть •
А калі паводле благадаці, то не паводле спраў; інакш благадаць не была б ужо благадаццю. Калі ж паводле спраў, то гэта ўжо не благадаць; інакш справа — гэта ўжо не справа.
Аще ли благодатию Божию, то вже не от дел • Иначей бо благодать уже не была бы благодать • Пак ли же от делъ, то не от благодати • Иначей дело уже не было бы делом •
Дык што ж? Ізраіль чаго шукаў, таго не атрымаў; абраныя ж атрымалі, а астатнія зрабіліся бясчу́лымі,
Что ж убо, чего искаша людие Ізраилевы, того не получиша • А избранніи получиша, прочіи же окаменеша •
як напíсана: «Бог даў ім дух здранцве́ласці, вочы, якімі не бачаць, і вушы, якімі не чуюць, аж па сённяшні дзень».
Якоже пишеть: иже далъ имъ Богъ духа сокрушения, очи невидения, уши неслышания, даже и до днешнего дня •
І Давід кажа: «няхай будзе трапе́за іх па́сткаю, і сіло́м, і капка́нам, і адпла́таю ім;
И Давыдъ глаголеть: да будеть трапеза их во сеть, и во осиление, и въ соблазнъ, и въ воздание имъ •
няхай зацьмя́цца вочы іх, каб не бачылі, і спіна іх няхай сагне́цца назаўжды́».
Помрачатся очи их да не видять, и хребетъ их всегда склони •
Дык я пытаюся: няўжо яны спатыкнуліся, каб зусім упасці? — Ні ў якім разе. Але ад іх падзення — спасенне язычнікам, каб абудзіць у іх раўнівасць.
Глаголю бо: еда тако согрешили Іудеи да падуть? Да не будеть, но тых падениемъ спасение бысть языкомъ, дабы раздражнилъ е •
Калі ж іх падзенне — багацце для свету, і іх заняпа́д — багацце для язычнікаў, дык наколькі ж большая паўната іх!
Аще ли же прегрешение их, богатество мира ест • И отпадение их богатество языком, кольми паче исполнение их •
Вам кажу, язычнікам: будучы Апосталам язычнікаў, я праслаўляю служэнне маё;
Вамъ глаголю языком: понеже убо есмъ азъ языкомъ Апостолъ • Службу мою прославляю,
можа не́як абуджу́ я раўнівасць у суродзічах маіх і спасу некаторых з іх?
аще како раздражню плоть свою, и ко спасению приведу некия от них?
Бо калі адвяржэнне іх — прымірэнне свету, дык чым будзе прыняцце, калі не жыццём з мёртвых?
Аще убо отложение их примирение мира • Что приятие, разве животъ от мертвых?
Калі рошчына святая, такое ж і цеста; і калі корань святы, такія ж і галіны.
Понеже аще начаток жертвы святъ ест, то и примешение • Аще корень святъ, то и ветвие,
Калі ж некаторыя з галін адламаліся, а ты, будучы дзікай аліваю, быў прышчэплены замест іх і стаў супольнікам кораня і соку алівы,
хотя некое ветвие отломися • Ты пакъ дивія маслина будучи, въщепен еси в них, и сопричастился есь корению маслины, и тучности ея •
то не ганарыся перад галінамі; а калі ганарышся, дык па́мятай, што не ты корань трымаеш, а корань — цябе.
Не хвалися ж над ветви, аще ли хвалишися, не ты корень носиш, но корень тебе •
Ты скажаш: галіны адламаліся, каб мне быць прышчэпленым.
Речеши убо: отломишеся ветви, да азъ причащуся •
Добра. Яны адламаліся з-за нявер’я, а ты трымаешся вераю: не ганарыся, а бойся.
Добре глаголеши: невериемъ отломишеся, ты же верою стоиши • Не высоко помышляй, но бойся •
Бо калі Бог не пашкадаваў прыродных галін, то можа і цябе не пашкадаваць.
Понеже ест ли Богъ прироженых ветвей не пощаде, еда како и тебе не пощадит •
Дык убач добрасць і строгасць Божую: строгасць да тых, якія адпа́лі, а добрасць Божую да цябе, калі застане́шся ў Яго добрасці; інакш і ты будзеш адсе́чаны.
Видь же благость Божию, и грозность Его • На отпадших убо отсечение, а на тебе благодать, ест ли же самъ пребудеши во добрости • Аще ли же ни, то и ты отсечен будеши •
Але і тыя, калі не застану́цца ў нявер’і, будуць прышчэ́плены, таму што Бог ма́е сілу зноў прышчапіць іх.
А они ест ли не пребудут в неверіи своемъ, вщеплени будут • Силенъ бо ест Богъ паки вщепити их •
Бо калі ты быў адсе́чаны ад дзікай па прыродзе алівы і, насуперак прыродзе, прышчэплены да добрай алівы, дык тым больш гэтыя прыродныя будуць прышчэплены да сваёй алівы.
Понеже аще ты отрезаный с прирожения от дивія маслины, и надъ прирожение вщепленъ есь в добрую маслину • Многым болей сие ониже с прироженья суть ветви, ущеплени будут у свою маслину •
Не хачу я, браты, пакінуць вас у няведанні пра тайну гэтую, каб вы не лічылі самі сябе мудрымі: ажарсцвенне сталася з часткаю Ізраіля да таго, пакуль не ўвойдзе паўната язычнікаў,
Не хощу бо васъ не ведети тайны сея братия, да не будете сами в собе мудри яко неведение от части людем Ізраилевым пригодилося ест • Дондеже исполнение языком пріидет,
і тады ўвесь Ізраіль спасёны будзе, як напíсана: «прыйдзе з Сіёна Збавіцель і адверне бязбожнасць ад Іакава;
и тако весь Ізраиль спасется якоже пишеть: пріиде от Сиона избавляя и • И отвратит нечестие от Іакова,
і гэта ім ад Мяне запавет, калі здыму грахі іх».
и сее имъ от Мене в завет будеть, еда отиму грехи их •
Адносна дабравесця — яны ворагі Богу дзеля вас, але адносна абра́ння — яны ўзлюбленыя Богам дзеля айцоў.
По благовествованию убо врази вас ради • По избранию же возлюблени, отець ради •
Бо дары́ і паклíканне Божае неадме́нныя.
Нераскаяны бо суть дарования, и избрания Божія •
Бо як і вы калісьці былí непаслухмянымі Богу, а цяпер памілаваны праз іх непаслухмянасць,
Якоже и вы иногда противистеся Богови, а ныне противлениемъ сихъ помиловани бысте •
так і яны цяпер непаслухмяныя дзеля вашага памілавання, каб і самім ім быць памíлаванымі.
Тако и сие спротивятся вашему помилованию, да и они помиловани будут •
Бо ўсіх замкнуў Бог у непаслухмянасць, каб усіх памілаваць.
Затвори убо Богъ всех во противленіи, да всехъ помилуеть •
О, бяздонне багацця, і прамудрасці, і ведання Божага! Якія неспасціжныя суды́ Яго і нязве́даныя шляхí Яго!
О глубина богатества, и премудрости, и разума Божия • Яко неиспытанны судове Его, и неизследованы пути Его •
Бо хто спазна́ў розум Гасподні? Альбо хто быў дара́дцам Яго?
Кто бо разуме умъ Господень, и кто советникъ Ему бысть,
Альбо хто папярэдне даў Яму, каб атрымаць адпла́ту?
или кто прежде дасть Ему, и воздасться тому?
Таму што ўсё — з Яго, і праз Яго, і дзеля Яго. Яму і слава на ве́кі. Амінь.
Яко и с Того, и Темъ, и в Того вся • Тому слава во веки векомъ аминь •
