Да Рымлянаў 3 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык у чым перава́га Іудзея, альбо якая кары́сць ад абрэ́зання?
Что жъ болей надъ иные имуть Іудеи? Или кой пожитокъ ест обрезания?
Вялікая, ва ўсіх адно́сінах, а найпе́рш у тым, што ім даве́рана сло́ва Бо́жае.
Много воистинну всеми обычай • Найпервей убо, яко зверена имъ быша словеса Божия •
Бо што ж? калі некато́рыя і не ўве́равалі, то хіба́ іх няве́р’е знíшчыць ве́рнасць Бо́жую?
Что жъ пакъ, иже не вероваша неціи? Еда ли неверие их веру Божию выпразднило?
Ні ў якім ра́зе. Бог íсцінны, а ко́жны чалаве́к ілжы́вы, як напíсана: «Каб Ты апраўда́ны быў у сло́вах Тваіх і перамо́г у судзе́ Тваім».
То не естъ • Естъ убо Богъ правдомовный • А всякий человек ложъ • Якоже пишеть: да оправдишися во словесехъ твоих, и победиши, внегда судят тя •
Калі ж на́ша няпра́веднасць выяўля́е пра́веднасць Бо́жую, то што ска́жам? Бог несправядлíвы, калі праяўля́е гнеў? — я кажу́, па-чалаве́чы разважа́ючы.
Естъ ли неправда наша правду Божию составляеть • Что речемъ? Еда неправеденъ ест Богъ наводяй гневъ? По обычаю человеческому глаголю •
Ні ў якім разе. Бо як тады Бог бу́дзе судзíць свет?
Да не будеть сее при насъ • Понеже како бы судилъ Богъ миру?
Але калі íсціна Бо́жая праз маю лжы́васць выяўля́ецца на сла́ву Яго, то нашто́ мяне́ ж яшчэ́ судзíць, як грэ́шніка?
Аще бо истинна Божия во моей лжи розмножается ко славе Его • Почто жъ еще и азъ яко грешникъ осужаюся • А не яко ругающеися намъ?
І ці не рабíць нам зло, каб атрыма́лася дабро́, як некато́рыя га́няць нас і ка́жуць, бы́ццам мы так гаво́рым? Асуджэ́нне на такіх справядлíвае.
Ибо неціи рекоша насъ глаголати: вчинимъ злая, да пріидуть намъ добрая • Имъже судъ праведенъ ест •
Дык што ж? ці ёсць у нас перава́га? Ніякай; бо мы ўжо вы́казалі абвінава́чанне, што і Іудзе́і, і Э́ліны — усе пад грахо́м,
В чемъ пакъ превышують иномъ Іудеи? Ни в чемъ • Понеже явно вчинихомъ тое, иже Іудеи и Елліни вси под грехомъ быша •
як напíсана: «няма пра́веднага ніво́днага;
Якоже пишет: несть праведенъ никтоже •
няма таго, хто разуме́е; няма таго, хто шука́е Бо́га;
Несть разумеваяй, несть возыская Бога •
усе збíліся з дарогі, разам ста́лі няго́днымі; няма таго, хто ро́біць дабро́, няма ніво́днага.
Вси уклонишеся въкупе, и непотребни быша: несть чининяй доброты несть и до единого •
Го́рла іх — магіла адкры́тая; языко́м сваім падма́нваюць; атру́та змяíная на ву́снах іх;
Гробъ отверстъ горътань их, языки своими льстиве глаголаху • Ядъ аспиденъ подъ устънами ею •
рот іх по́ўны праклёну і го́рычы.
Ихъже уста клеветы, и горести полны суть,
Ногі іх ско́рыя на праліццё крывí;
скоры ноги их ко пролитию крови •
разбурэ́нне і го́ра на шляха́х іх;
Сокрушение и страсть на путехъ их,
і шлях міру невядо́мы ім.
и пути мирна не познаша •
Няма стра́ху Бо́жага перад вачы́ма іх».
Несть боязни Божіи пред очима ихъ •
А мы ве́даем, што ўсё, што гаво́рыць закон, ён гаво́рыць для тых, хто пад зако́нам, каб замкну́ліся любы́я ву́сны і ўвесь свет прызна́ў сябе́ вінава́тым пе́рад Бо́гам,
Вемы убо вся елика же законъ глаголеть тымъ ониже под законом суть глаголеть, да всяка уста заградятся, и повиненъ будеть весъ миръ Богови •
таму што спра́вамі зако́ну не апраўда́ецца перад Ім нія́кая плоць; бо праз закон пазнае́цца грэх.
Занеже от делъ закона не оправдится всяка плоть пред Нимъ • Законом бо познание греха ест,
Але цяпер, незале́жна ад зако́ну, з’явíлася пра́веднасць Бо́жая, пра якую све́дчаць зако́н і праро́кі,
ныне же кроме закона, правда Божия явися, сведетелствуема от закона и пророков •
пра́веднасць Бо́жая праз ве́ру ў Іісу́са Хрыста́ для ўсіх і на ўсіх ве́руючых; бо няма́ ро́зніцы,
И истинна Божия верою Ісусъ Христовою, ко всемъ, и на вся верующая в Онь •
таму што ўсе саграшы́лі і пазба́ўлены сла́вы Бо́жай,
И несть разделения, вси бо согрешиша • И лишаются славы Божия •
атры́мліваючы апраўда́нне да́рам, па благада́ці Яго, адкупле́ннем у Хрысце́ Іісу́се,
Оправдають же ся даремно Того благодатию, и избавлениемъ иже о Христе Ісусе •
Якога Бог прадвы́значыў як ахвя́ру ўміласціўле́ння ў Крывí Яго праз ве́ру, каб паказа́ць пра́веднасць Яго праз прабачэ́нне грахо́ў, учы́неных ране́й,
Тогожде преложи Богъ смирителя, верою окрови Его, во явление правды Своея, за отпущение прежде бывъшихъ греховъ,
у час доўгацярпе́ння Бо́жага, каб паказа́ць пра́веднасць Яго ў цяпе́рашні час, каб вы́явіць, што Ён пра́ведны і апра́ўдвае таго, хто ве́руе ў Іісу́са.
во удержаніи Божиемъ, ко явлению истинны Его во нынешнее время в Том, дабы Онъ былъ праведенъ, и оправдалъ тыхъ иже суть от веры Ісусовы •
Дзе ж тое, чым хвалíцца́ Яно скасава́на. Якім зако́нам? зако́нам спраў? Не, зако́нам ве́ры.
И где же ныне похвала твоя Іудею? Затворена ест • Которымъ законом, от дел ли? Ни, но законом веры •
Бо мы прызнаём, што чалавек апра́ўдваецца ве́раю, незале́жна ад спраў зако́ну.
Мыслимъ убо воистинну верою оправдатися человекомъ без делъ закона
Ці Бог — толькі Бог Іудзе́яў? хіба́ і не язы́чнікаў такса́ма? Так, і язы́чнікаў,
или Іудеомъ толико Богъ, а не языком? Ест и языкомъ •
таму што Бог адзін, і Ён апра́ўдвае абрэ́заных па ве́ры і неабрэ́заных праз ве́ру.
Понеже единъ Богъ Онъже оправдить обрезанных от веры • И необрезанных верою •
Дык мы знішча́ем зако́н ве́раю? Ні ў якім ра́зе; мы зако́н сцвярджа́ем.
И что ж закон ли разоряемъ верою? Никако, но закон составляем •
