Да Рымлянаў 9 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Праўду кажу ў Хрысьце, ня хлушу, сьведчыць мне сумленьне маё ў Духу Сьвятым,
Правду глаголю о Христе не лжу, сопослушествующей ми совести моей в Духу Святомъ •
што вялікі мне смутак і няспынная болесьць сэрцу майму:
Яко скорбь мне ест велика, и непрестающа болезнь серцу моему,
я хацеў бы сам быць адлучаны ад Хрыста за братоў маіх, родных мне па плоці;
жадахъ бо самъ азъ на часъ отлученъ быти от Христа, для братии моей, и сродник моих по плоти,
гэта азначае, Ізраільцян, якім належаць усынаўленьне і слава, і запаветы і заканадаўства, і набажэнства і абяцаньні;
иже суть Ізраильтяне • Ихъже ест въсынение, и слава, и заветъ, и закону дание, и Богу служения, и обетования,
іхнія і бацькі, і ад іх Хрыстос па плоці, існы над ўсім Бог, дабраславёны навекі, амін.
ихъ отцеве от нихже Христосъ по плоти • Сый над всеми Богъ благославенъ во веки амин •
Але ня тое, каб слова Божае ня спраўдзілася. Бо ня ўсе тыя Ізраільцяне, якія ад Ізраіля,
Не також да не отпадеть слово Божие, не вси бо сущие от Ізраиля, сие Израільтяне суть •
і ня ўсе дзеці Абрагамавыя, якія ад семені ягонага; а (сказана): «у Ісааку назавецца табе семя».
А ни иже от семени Авраамова, вси чада Авраамля суть • Но о Исааце наречет ти ся семя •
Гэта значыцца, ня плоцкія дзеці — дзеці Божыя; а дзеці абяцаньня прызнаюцца за семя.
То естъ, не тии еже чада плотская, суть чада Божия • Но толико чада обетования причитаются въ семя •
А слова абяцаньня такое: «у гэты самы час прыйду, а ў Сары будзе сын».
Обетования убо слово сицево ест: на се время пріиду к тобе, и будет у Сарры сынъ •
І не адно гэта; а гэтак сама было і з Рэбэкаю, калі яна зачала ў адзін час двух сыноў ад Ісаака, бацькі нашага;
А не точию сия, но и Ревекка от единаго ложа имела ест два сыны от Ісаака отца нашего •
бо калі яны яшчэ не нарадзіліся і не зрабілі нічога добрага альбо благога (каб у пастанове Бог быў вольны выбіраць
Не роженныма же еще детищем, ани что добро или зло вчинившима • Да по избранию преложение Божие будеть,
залежна не ад учынкаў, а ад Таго, Хто кліча), — сказана было ёй: «большы будзе ў паслужэньні ў меншага»,
не от делъ • Но от призывающего речено ест ей: болій поработаеть меньшему •
як і напісана: «Якава Я палюбіў, а Ісава зьненавідзеў».
Якоже пишеть: Іакова возлюбихъ, Ісава же возненавидехъ •
Што ж скажам? Няўжо несправядлівасьць у Бога? Зусім не!
Что жъ пак речемъ? Еда неправда ест от Бога? Никакоже,
Бо Ён кажа Майсею: «каго мілаваць, памілую; каго шкадаваць, пашкадую».
Моисеови бо глаголеть: помилую егоже восъхощу, и ущедрю егоже возлюблю •
Дык вось, памілаваньне залежыць не ад таго, хто хоча і імкнецца, а ад Бога, Які мілуе.
Темже убо ни хотящему, ни текущему • Но милующему Богу •
Бо Пісаньне кажа фараону: «На тое Я і паставіў цябе, каб паказаць над табою сілу Маю, і каб прапаведана было імя Маё па ўсёй зямлі».
Глаголеть бо Писание фараонови: яко на сее воздвигох тя, да покажу в тобе силу Мою, и да возвестится по всей земли слава Моя •
Дык вось, каго хоча, мілуе; а каго хоча, робіць жорсткім.
Сего ради, егоже хощет Богъ милуеть, а егоже не хощеть затвержаеть •
Ты скажаш мне: за што ж яшчэ дакарае? Бо хто ўсупрацівіцца волі Ягонай?
Речеши ли ми: почтож и пытатися о добром воли бо Его кто спротивится?
А ты хто, чалавеча, што спрачаешся з Богам? Ці скажа творыва творцу: навошта ты мяне так зрабіў?
О человече ты пакъ кто еси отвещаваяй противу Бога? Еда можеть речи здание создавшему: и почто мя сотворил тако?
Ці ж ня мае ганчар улады над глінаю, каб з таго самага месіва зрабіць адзін посуд на ганаровае ўжываньне, а другі — на буднае?
Чили не имаеть власти горнъчаръ во глине, от тогоже смешения вчинити, сей въ честь сосудъ овъже не в честь?
Што ж, калі Бог, хочучы паказаць гнеў і явіць магутнасьць Сваю, зь вялікай і доўгай цярплівасьцю пераносіў сасуды гневу, угатаваныя на пагібель,
Что ж пакъ Богъ аще хотяй показати гневъ свой, и явити силу свою, снашаеть во мнозе долготерпении сосуды гнева совершены въ погибель •
каб разам выявіць багацьце славы Сваёй над посудамі міласэрнасьці, якія Ён падрыхтаваў для славы, —
И да объявить богатество славы своея на сосудехъ милости, еже уготова во славу •
над намі, каго Ён паклікаў ня толькі зь Юдэяў, але і зь язычнікаў?
Ихже и призва • А не толико насъ от Іудеи, но и от языкъ?
Як і ў Асіі кажа: «ня Мой народ назаву Маім народам, і не каханую каханаю».
Якоже Іосей глаголеть: назову людей не Моих, людие Мое • И не возлюбленных, возлюбленные •
І на тым месцы, дзе сказана ім: «вы ня Мой народ, там названыя будуць сынамі Бога жывога».
И будеть: на месте идеже речено ест не людие Мое есте вы, ту нарекутся сынове Бога жива •
А Ісая ўсклікае пра Ізраіля: «хай хоць будуць сыны Ізраіля лікам, як пясок марскі, толькі рэшта ўратуецца;
Ісаія же вопиеть о Ізраили: аще будеть число сыновъ Ізраилевъ яко песок морски, останкове спасени будуть,
бо дзею заканчвае і скора вырашыць па праўдзе, дзею рашучую ўчыніць Гасподзь на зямлі».
слова бо скончавая, и укрощая во правде • Яко слово сокращено сотвори Господь на земли •
І як прадказаў Ісая: «калі б Гасподзь Саваоф не пакінуў нам семені, мы зрабіліся б, як Садома, і былі б падобныя да Гаморы».
И якоже прорече Ісаія: аще не бы Господь Силамъ оставилъ намъ семени • Яко Содомъ убо были быхомъ, и къ Гомору уподобилися быхомъ •
Што ж скажам? Што язычнікі, якія ня шукалі праведнасьці, атрымалі праведнасьць, праведнасьць ад веры;
И что ж речемъ? Се языци не наследующие правды, постигоша правду • Правду же иже от веры •
а Ізраіль, які шукаў закона праведнасьці, не дайшоў да закона праведнасьці.
Людие пакъ Ізраилевы держаще законъ правды, не постигоша правды •
Чаму? Таму, што шукалі ня ў веры, а ў дзеях закона; бо спатыкнуліся аб камень спатыкненьня,
А чему? Занеже не от веры, но от делъ закона искаша ея • Преткошеся бо о камень претыкания •
як напісана: «вось, кладу ў Сыёне камень спатыкненьня і скалу панады; і хто верыць у Яго, не пасароміцца».
Якоже пишет: се полагаю во Сионе камен претыканию, и камен соблазну • И всяк веруяй нань не постыдится •
