Якава 2 разьдзел

Пасланьне Якава
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад П. Татарыновіча

 
 

Браты мае! Майце веру ў праслаўленага Госпада нашага Ісуса Хрыста, без аглядкі на асобы.
 
Браты мае, майце веру ў Езуса Хрыстуса нашага Усеспадара славы не дзеля асобы.

Бо калі б у ваша сабранне прыйшоў чалавек з залатым пярсцёнкам, багата апрануты, ды прыйшоў таксама і бедны ў мізэрным адзенні,
 
Бо каліб на вашае зыбранне ўвайшоў чалавек із залатым персьценем, багата адзеты, ды ўвайшоўбы й бедны ўбога адзеты;

дык ці вы не звярнулі б увагі на таго, пышна апранутага, і ці не сказалі б: «Сядзь тут на выгодным месцы», а беднаму, пэўна, сказалі б: «Ты пастой там або сядзь каля маіх ног».
 
і вы звярнулі б увагу на пышна адзетага, кажучы яму: «Садзіся выгодна вось тут», а беднаму сказалі б: «А ты пастой там, або прысядзь вось тут ля ног маіх».

Дык ці вы не судзіце ў сабе і ці не робіцеся суддзямі з нягоднымі думкамі?
 
Дык, ціж ня робіце рожніц між сабою ды ці не сталіся судзьдзямі з благімі думкамі?

Паслухайце, браты мае найдаражэйшыя! Ці не выбраў Бог бедных гэтага свету як багатых вераю і як спадкаемцаў Валадарства, якое абяцаў тым, што любяць Яго?
 
Слухайце, браткі мае дарагіе: ціж ня бедных на гэтым сьвеце Бог выбраў быць багатымі вераю й спадкаемнікамі валадарства, якое абяцаў Ён любячым Яго?

Вы ж зняважылі беднага. Ці не багатыя прыгнятаюць вас, і ці не яны цягаюць вас па судах?
 
А вы зьняхаілі беднага. Ціж не багатыя прыгнятаюць вас ды ці не цягаюць па судох?

Ці ж не яны блюзняць на добрае імя, якое прызвана над вамі?
 
Ціж не яны бясчэсьцяць добрае імя, якім вы называецеся?

Дык калі выконваеце царскі закон паводле Пісання: «Любі бліжняга свайго як самога сябе», — добра робіце.
 
Калі аднак спаўняеце закон улады водля Пісання: «Любі бліжняга твайго, як сябе самога» (Параліп. 1:17), добра робіце.

Калі ж аглядаецеся на асобы, то ўчыняеце грэх і будзеце асуджаны законам як злачынцы.
 
Калі-ж аглядаецеся на асобы, робіце грэх, і сам Закон асуджае вас як праступнікаў.

Хоць бы хто выканаў увесь закон, а правініўся толькі ў адным, становіцца ва ўсім вінаватым.
 
Кажны бо хто трымаецца ўсяго Закону, а згрэшыць у вадным чымнебудзь, стаецца вінаватым у ва ўсім.

Бо Той, Хто сказаў: «Не чужалож», сказаў таксама: «Не забівай». Дык калі не чужаложыш, але забіваеш, становішся парушальнікам закону.
 
Той бо, каторы сказаў: «Ня чужалож» сказаў і «Не забівай» (Прлп. 5:17); дык калі ня чужаложыш, але заб’еш, стаешся нарушыцелем Закону.

Гаварыце і рабіце так, як тыя, якія павінны быць суджаны паводле закону свабоды.
 
Так гаварэце й так паступаеце, як тыя, што маюць быць суджаныя законам волі.

Таму, хто не аказаў міласэрнасці, будзе суд без міласэрнасці, бо міласэрнасць вышэй за суд.
 
Бо таго, хто не аказаў міласэрдзя, спаткае суд без міласэрдзя; міласэрдзе-ж узвышаецца над судом.

Што за карысць, браты мае, каб хто казаў, што мае веру, але ўчынкаў не меў бы? Ці ж здолее вера збавіць яго?
 
Што за карысьць, браты мае, хтоб гаварыў, што ён мае веру, а учынкаўбы ня меў, Ціж (гэткая) вера маглаб яго збавіць.

Калі брат або сястра не маюць у што апрануцца ды не маюць на штодзень ежы,
 
І калі брат ці сястра ня меліб у што адзецца ды патрабаваліб штодзеннай стравы,

а нехта з вас скажа ім: «Ідзіце ў супакоі, грэйцеся і ежце», ды не дасць ім таго, што неабходна целу, што за карысць?
 
а хтонебудзь з вас ім сказаўбы: «Ідзеце ў супакоі абагрэйцеся й насыціцеся» ды не даўбы ім таго, што неабходнае целу, дык якая былаб карысьць,

Так і вера, калі не мае ўчынкаў, сама па сабе мёртвая.
 
Гэтак і вера, калі ня мае чынкаў, сама па сабе мярцьвіня.

Можа скажа хто: «Ты маеш веру, а я маю ўчынкі. Пакажы ты мне веру тваю без учынкаў, а я пакажу табе веру са сваіх учынкаў».
 
Але скажа мо хто: Ты маеш веру, а я маю ўчынкі; пакажы мне веру тваю бяз учынкаў, а я табе пакажу веру маю з учынкаў.

Ты верыш, што Бог адзін? Добра робіш, але і дэманы вераць і дрыжаць!
 
Ты верыш, што ёсьць Бог адзін — добра робіш; алеж і чэрці вераць ды дрыжаць.

Хочаш ведаць, нікчэмны чалавеча, што вера без учынкаў мёртвая?
 
Ці хочаш ведаць, чалавеча нікчомы, што вера без учынкаў ёсьць мяртвай?

Ці ж не ўчынкамі апраўдаўся бацька наш Абрагам, калі прыносіў у ахвяру на ахвярніку сына свайго Ізаака?
 
Ціж ня учынкамі апраўдаўся Абрагам, айцец наш, ахвяруючы на аўтары сына свайго Ізаака?

Бачыш, што вера садзейнічала яго ўчынкам, ды вера праз учынкі сфармавалася.
 
Відзіш як вера судзейнічала з ягонымі учынкамі, і дзякуючы учынкам вера ўдасканалілася.

І споўнілася Пісанне, дзе сказана: «Паверыў Абрагам Богу, і залічана гэта яму за праведнасць», і названы ён сябрам Божым.
 
І збылося Пісанне, кажучае: Уверыў Абрагам Богу і палічана гэта яму ў апраўданасьць (Быцьцё 15:6) і названа яго Божым прыяцелем.

Бачыце, што ўчынкі апраўдваюць чалавека, а не толькі вера?
 
Бачыце, як учынкі апраўдваюць чалавека, а не сама толькі вера.

Падобна і распусніца Рахаб ці не ўчынкамі была апраўдана, прымаючы выведнікаў ды іншай дарогай іх адпраўляючы?
 
Гэтак і Рагаб, распусьніца, ціж ня учынкамі апраўдалася, прыняўшы запасочнікаў і адправіўшы іх іншай дарогай (Ёз. 2:4; Жыд. 11:31)?

Бо як цела без духа памерлае, так і вера без учынкаў мёртвая.
 
як цела бо бяз духа ёсьць мяртвае, так і вера бяз учынкаў мяртвая.