Якава 2 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад П. Татарыновіча
Браты мае, не зважаючы на асобы, майце веру ў Езуса Хрыста, нашага Пана хвалы.
Браты мае, майце веру ў Езуса Хрыстуса нашага Усеспадара славы не дзеля асобы.
Бо калі на сход ваш прыйдзе чалавек з залатым пярсцёнкам, у бліскучым адзенні, і ўвойдзе таксама бедны ў бруднай вопратцы,
Бо каліб на вашае зыбранне ўвайшоў чалавек із залатым персьценем, багата адзеты, ды ўвайшоўбы й бедны ўбога адзеты;
і вы паглядзіце на апранутага ў бліскучае адзенне, і скажаце яму: «Ты сядай тут, на добрае месца», а беднаму скажаце: «Ты стань там ці сядай тут, каля падножжа майго»,
і вы звярнулі б увагу на пышна адзетага, кажучы яму: «Садзіся выгодна вось тут», а беднаму сказалі б: «А ты пастой там, або прысядзь вось тут ля ног маіх».
то ці ж не робіце адрознення між вамі самімі і не становіцеся суддзямі са злымі думкамі?
Дык, ціж ня робіце рожніц між сабою ды ці не сталіся судзьдзямі з благімі думкамі?
Паслухайце, мае ўмілаваныя браты. Ці ж не бедных свету выбраў Бог як багатых вераю і спадкаемцаў Валадарства, якое Ён абяцаў тым, хто любіць Яго?
Слухайце, браткі мае дарагіе: ціж ня бедных на гэтым сьвеце Бог выбраў быць багатымі вераю й спадкаемнікамі валадарства, якое абяцаў Ён любячым Яго?
А вы пагардзілі бедным. Ці не багатыя прыгнятаюць вас, ці не яны цягнуць вас у суды,
А вы зьняхаілі беднага. Ціж не багатыя прыгнятаюць вас ды ці не цягаюць па судох?
ці не яны ганьбяць добрае імя, якім вы названы?
Ціж не яны бясчэсьцяць добрае імя, якім вы называецеся?
Калі аднак выконваеце каралеўскі закон паводле Пісання: «Любі бліжняга свайго, як самога сябе», — добра робіце.
Калі аднак спаўняеце закон улады водля Пісання: «Любі бліжняга твайго, як сябе самога» (Параліп. 1:17), добра робіце.
Калі ж зважаеце на асобы, то чыніце грэх, а Закон асуджае вас як злачынцаў.
Калі-ж аглядаецеся на асобы, робіце грэх, і сам Закон асуджае вас як праступнікаў.
Бо кожны, хто захоўвае ўвесь Закон, а зграшыў у нечым адным, становіцца вінаватым ва ўсім.
Кажны бо хто трымаецца ўсяго Закону, а згрэшыць у вадным чымнебудзь, стаецца вінаватым у ва ўсім.
Бо той, хто сказаў: “Не чужалож”, — сказаў таксама: “Не забівай”. Дык калі ты не чужаложыш, але забіваеш, становішся парушальнікам Закону.
Той бо, каторы сказаў: «Ня чужалож» сказаў і «Не забівай» (Прлп. 5:17); дык калі ня чужаложыш, але заб’еш, стаешся нарушыцелем Закону.
Гаварыце і чыніце так, як тыя, хто мае быць асуджаны паводле закону свабоды.
Так гаварэце й так паступаеце, як тыя, што маюць быць суджаныя законам волі.
Бо суд без міласэрнасці чакае таго, хто не чыніў міласэрнасці. Міласэрнасць вышэйшая за суд.
Бо таго, хто не аказаў міласэрдзя, спаткае суд без міласэрдзя; міласэрдзе-ж узвышаецца над судом.
Якая карысць, браты мае, калі нехта кажа, што мае веру, а ўчынкаў не мае? Ці можа вера збавіць яго?
Што за карысьць, браты мае, хтоб гаварыў, што ён мае веру, а учынкаўбы ня меў, Ціж (гэткая) вера маглаб яго збавіць.
Калі брат ці сястра знаходзяцца ў галечы, не маючы штодзённай ежы,
І калі брат ці сястра ня меліб у што адзецца ды патрабаваліб штодзеннай стравы,
а нехта з вас скажа ім: «Ідзіце ў спакоі, грэйцеся і насычайцеся», але не дасць ім неабходнага для цела, то якая з гэтага карысць?
а хтонебудзь з вас ім сказаўбы: «Ідзеце ў супакоі абагрэйцеся й насыціцеся» ды не даўбы ім таго, што неабходнае целу, дык якая былаб карысьць,
Так і вера без учынкаў мёртвая сама па сабе.
Гэтак і вера, калі ня мае чынкаў, сама па сабе мярцьвіня.
Але нехта скажа: «Ты маеш веру, а я маю ўчынкі». Пакажы мне веру тваю без учынкаў, а я пакажу табе веру маімі ўчынкамі.
Але скажа мо хто: Ты маеш веру, а я маю ўчынкі; пакажы мне веру тваю бяз учынкаў, а я табе пакажу веру маю з учынкаў.
Ты верыш, што ёсць адзін Бог? Добра робіш. Злыя духі таксама вераць і дрыжаць!
Ты верыш, што ёсьць Бог адзін — добра робіш; алеж і чэрці вераць ды дрыжаць.
Але ці хочаш ведаць, пусты чалавеча, што вера без учынкаў мёртвая?
Ці хочаш ведаць, чалавеча нікчомы, што вера без учынкаў ёсьць мяртвай?
Ці не праз учынкі быў апраўданы айцец наш Абрагам, калі прынёс свайго сына Ісаака на ахвярнік?
Ціж ня учынкамі апраўдаўся Абрагам, айцец наш, ахвяруючы на аўтары сына свайго Ізаака?
Ты бачыш, што вера супрацоўнічала з яго ўчынкамі і дзякуючы ўчынкам вера ўдасканалілася.
Відзіш як вера судзейнічала з ягонымі учынкамі, і дзякуючы учынкам вера ўдасканалілася.
Так споўнілася Пісанне, якое кажа: «Абрагам паверыў Богу, і гэта залічылася яму як справядлівасць», і ён быў названы сябрам Божым.
І збылося Пісанне, кажучае: Уверыў Абрагам Богу і палічана гэта яму ў апраўданасьць (Быцьцё 15:6) і названа яго Божым прыяцелем.
Бачыце, што чалавек апраўдваецца праз учынкі, а не толькі праз веру.
Бачыце, як учынкі апраўдваюць чалавека, а не сама толькі вера.
Таксама і Рахаб, распусніца, ці ж не ўчынкамі была апраўдана, калі прыняла пасланцоў і адправіла іх іншай дарогай.
Гэтак і Рагаб, распусьніца, ціж ня учынкамі апраўдалася, прыняўшы запасочнікаў і адправіўшы іх іншай дарогай (Ёз. 2:4; Жыд. 11:31)?
Бо, як цела без духу мёртвае, так і вера мёртвая без учынкаў.
як цела бо бяз духа ёсьць мяртвае, так і вера бяз учынкаў мяртвая.
