1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Нагадваю вам, браты, Евангелле, якое я абвяшчаў вам і якое вы прынялі, і ў якім трываеце,
Напамінаю вам, браты, Эвангельле, якое я абвяшчаў вам, ды якое вы і прынялі, у якім і ўстаялі,
і праз якое таксама збавіцеся, калі цвёрда захаваеце тое слова, што я абвясціў вам. Калі толькі не дарма паверылі!
якім і збаўляецеся, калі ўдзе́ржыце, якім словам я абвяшчаў яго вам, калі толькі не надарма паве́рылі.
Бо спачатку я перадаў вам тое, што і сам прыняў, што Хрыстус памёр за нашыя грахі паводле Пісання і
Бо я сьпярша́ пераказаў вам, што і сам прыняў, што Хрыстос паме́р за грахі нашыя паводле Пісаньня,
што быў пахаваны і ўваскрос на трэці дзень паводле Пісання,
і што Ён быў пахаваны і ўскрос на трэці дзень, паводле Пісаньня,
і што з’явіўся Кефасу, а потым — Дванаццаці.
і што зьявіўся Кіфе, пасьля-ж дванаццацём;
Пасля з’явіўся больш чым пяцістам братам адначасова, большасць з якіх жыве дагэтуль, а некаторыя памерлі.
пасьля зьявіўся бале́й чым пяцістам братом зара́з, з якіх большая частка й дагэтуль жывуць, некаторыя-ж паўміралі;
Потым з’явіўся Якубу, потым — усім Апосталам.
пасьля зьявіўся Якубу, дый усім Апосталам;
Пазней за ўсіх з’явіўся і мне, як неданошанаму плоду.
а пасьля ўсіх зьявіўся і мне́, быццам адкіненаму.
Бо я найменшы з Апосталаў і не варты называцца Апосталам, паколькі пераследаваў Касцёл Божы.
Бо я — найме́ншы з Апосталаў і няварты называцца Апосталам, бо я перасьле́даваў царкву Божую,
Але з ласкі Божай я стаў тым, чым ёсць, і ласка Ягоная, дазеная мне, не была дарэмнаю. Наадварот, я працаваў больш за іх усіх, ды і не я, а ласка Божая, што са мною.
але з ласкі Бога ёсьць тым, чым есьць, і ласка Яго, што́ ўва мне́, ня была дарэмнай, але я бале́й за іх усіх папрацаваў; дый ня я, але ласка Божая, што са мною.
Таму ці я, ці яны, мы так прапаведуем, а вы так паверылі.
Дык ці я, ці яны, мы гэтак навучаем, а вы гэтак паве́рылі.
Калі прапаведуюць, што Хрыстус уваскрос, то чаму некаторыя з вас кажуць, быццам няма ўваскрашэння памерлых?
Калі-ж аб Хрысьце́ апавядаецца, што Ён уваскрос з мёртвых, дык я́к некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасе́ньня мёртвых?
Калі ж няма ўваскрашэння памерлых, то і Хрыстус не ўваскрос!
Калі няма ўваскрасе́ньня мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос;
А калі Хрыстус не ўваскрос, то марнае і прапаведаванне нашае, і вера вашая марная.
а калі Хрыстос не ўваскрос, дык і навука наша дарэмная, дарэмная і ве́ра вашая.
Тады б мы аказаліся фальшывымі сведкамі Бога, бо сведчылі б супраць Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, якога Ён не ўваскрашаў, паколькі памерлыя не ўваскрасаюць.
Да таго мы аказаліся-б і ілжывымі сьве́дкамі Божымі, бо сьведчылі аб Богу, што Ён ускрасіў Хрыста, Якога не ўскрашаў, калі паме́ршыя не ўскрасаюць.
Бо калі памерлыя не ўваскрасаюць, то і Хрыстус не ўваскрос.
Калі-ж мёртвыя не ўскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос;
А калі Хрыстус не ўваскрос, то вера ваша марная і вы далей у грахах вашых.
а калі Хрыстос не ўваскрос, дык ве́ра вашая пустая: вы йшчэ ў грахох вашых.
Тады і тыя, што памерлі ў Хрысце, згінулі.
Дык і паме́ршыя ў Хрысьце́ пагіблі.
Калі мы спадзяёмся на Хрыста толькі ў гэтым жыцці, то мы самыя няшчасныя сярод людзей.
А калі мы ў гэтым толькі жыцьці спадзяе́мся на Хрыста, дык найбольш нешчасьлівыя з усіх людзе́й.
Але Хрыстус уваскрос, Першынец сярод тых, якія памерлі.
Але цяпе́р Хрыстос уваскрос з мёртвых, першако́м сярод паме́ршых стаўся.
Паколькі праз чалавека прыйшла смерць, так праз Чалавека — і ўваскрашэнне памерлых.
Бо, як сьме́рць праз чалаве́ка, гэтак праз чалавека і ўваскрасе́ньне мёртвых.
Бо, як у Адаме ўсе паміраюць, так і ў Хрысце ўсе будуць ажыўлены.
Бо, як у Адаме ўсе́ паміраюць, гэтак у Хрысьце́ ўсе́ ажывуць,
Кожны ў свой час: першы Хрыстус, потым тыя, хто належыць Хрысту, падчас прыйсця Ягонага.
і кожны ў сваім парадку: пярша́к Хрыстос, потым Хрыстовыя ў прыход Ягоны.
Канец настане тады, калі Ён перадасць Валадарства Богу і Айцу, калі знішчыць усялякае панаванне і ўсялякую ўладу, і сілу.
А тады кане́ц, калі Ён аддасьць Царства Богу і Айцу, калі зьніштожыць усякае начальства і ўсякую ўладу і сілу,
Бо трэба, каб Ён валадарыў, пакуль не пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі свае.
бо Яму нале́жыць цараваць, дакуль пакладзе́ ўсіх ворагаў пад ногі Свае́.
Як апошні вораг будзе знішчана смерць,
Апошні вораг зьнішчыцца — сьме́рць,
бо ўсё пакладзена пад ногі Ягоныя. Калі ж скажа, што ўсё падпарадкавана, то відавочна, за выключэннем таго, хто падпарадкаваў Яму ўсё.
бо ўсё пакарыў пад ногі Яго; калі-ж сказана, што Яму ўсе пакорна, дык ясна, што апрача Таго, Хто пакарыў Яму ўсё.
Калі ж усё будзе Яму падпарадкавана, тады і сам Сын падпарадкуецца таму, хто падпарадкаваў Яму ўсё, каб Бог быў усё ва ўсім.
Калі-ж усё пакарыць Яму, тады й Сам Сын пакарыцца Пакарыўшаму Яму ўсё, каб быў Бог усё ў-ва ўсім.
Бо што ж зробяць тыя, хто прымае хрост за памерлых? Калі памерлыя зусім не ўваскрасаюць, то навошта яны прымаюць за іх хрост?
Іначай што́ будуць рабіць Тыя, што хрысьцяцца дзеля мёртвых, калі мёртвыя зусім не ўскрасаюць? чаго хрысьціцца дзеля мёртвых?
Навошта і мы пастаянна трапляем у небяспеку?
Чаго і мы кожную гадзіну ў небясьпе́цы?
Я кожны дзень паміраю. Сведчаннем гэтаму ваша пахвала, браты, якую маю ў Езусе Хрысце, Пану нашым!
Я што-дня ўміраю: сцьвяржае гэта пахвала ваша, браты, якую ма́ю ў Хрысьце́ Ісусе, Госпадзе нашым.
Калі я, як чалавек, змагаўся ў Эфесе з дзікімі звярамі, то якая мне карысць? Калі памерлыя не ўваскрасаюць, будзем есці і піць, бо заўтра памром.
Калі-б я па-чалаве́чаму бароўся з зьве́рамі ў Эфэсе, дык якая мне́ карысьць, калі мертвыя не ўскрасаюць? Дык будзем е́сьці і піць, бо заўтра памрэм!
Не падманвайце сябе. Дрэнныя размовы псуюць добрыя звычаі.
Не ашуківайце сябе́: благія сяброўствы псуюць добрыя абычаі.
Абудзіцеся па-сапраўднаму і не грашыце! Бо некаторыя з вас не ведаюць Бога. Кажу гэта вам на сорам.
Працьверазіцеся праведна і не грашыце; бо некаторыя з вас ня ве́даюць Бога, — кажу вам на сорам.
Хтосьці скажа: «Як памерлыя ўваскрэснуць? У якім целе яны прыйдуць?»
Але скажа хто-не́будзь: як ускрэснуць мёртвыя? ды ў якім це́ле прыдуць?
Неразумны! Тое, што ты сееш, не ажыве, перш чым не памрэ.
Неразумныя! што́ ты се́еш, не ажыве́, калі не памрэ;
Тое, што ты сееш, сееш не як будучае цела, але як голае зерне, напрыклад, пшаніцы ці чаго іншага.
і што́ се́еш, се́еш ня будучае це́ла, а голае зе́рне, пшанічнае, ці якое іншае, як надарыцца;
Бог жа дае яму такое цела, як хоча, і кожнаму насенню ўласнае цела.
але Бог дае́ яму це́ла, як хоча, і кожнаму зярняці сваё це́ла.
Не ўсе целы аднолькавыя, але адно ў людзей, іншае ў жывёл, іншае таксама ў птушак, яшчэ іншае ў рыб.
Ня кожнае це́ла такое самае це́ла, але інакшае ў рыбаў, інакшае ў птушак.
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя, але іншая слава нябесных, а іншая — зямных.
І це́лы нябе́сныя, і це́лы зямныя: але інакшая слава нябе́сных, інакшая зямных;
Іншая слава сонца, іншая — месяца, іншая таксама слава зорак, бо зорка ад зоркі адрозніваецца славай.
інакшая слава сонца, інакшая слава ме́сяца, інакшая зораў; бо зорка ад зоркі розьніцца ў славе.
Так і ўваскрашэнне памерлых. Сеецца ў тленні, паўстае ў нятленнасці.
Гэтак і ўскрасе́ньне мёртвых: се́ецца на тле́ньне, устае́ ў нятле́ннасьці;
Сеецца ў пагардзе, паўстае ў славе. Сеецца ў слабасці, паўстае ў моцы.
се́ецца ў паніжэньні, устае́ ў славе; се́ецца ў бяссільлі, устае́ ў сіле;
Сеецца цела зямное, паўстае цела духоўнае. Калі ёсць зямное цела, ёсць і духоўнае.
се́ецца це́ла душэўнае, устае́ це́ла духоўнае. Ёсьць це́ла душэўнае і есьць це́ла духоўнае.
Так і напісана: «Першы чалавек Адам стаў жывой істотай», апошні Адам — жыватворным духам.
Так і напісана: стаўся пе́ршы чалаве́к Адам душою жывою (Быцьцё 2:7), а апошні Адам — дух жыцьцятворны.
Але не духоўнае першае, а зямное, потым духоўнае.
Але не́ духоўнае ране́й, а душэўнае; духоўнае пасьля.
Першы чалавек з зямлі ёсць пылам; другі Чалавек — з неба.
Пе́ршы чалаве́к з зямлі, зямны; другі чалаве́к — Госпад з не́ба.
Які быў з пылу, такія і тыя, што з пылу; які нябесны, такія і нябесныя.
Які зямны, гэтакія і зямныя; і які нябе́сны, такія і нябе́сныя.
І як мы насілі вобраз таго, што з пылу, так будзем насіць вобраз нябеснага.
І як мы насілі абра́з зямнога, будзем насіць і абраз нябе́снага.
Але кажу вам, браты, што цела і кроў не могуць атрымаць у спадчыну Валадарства Божае, і тленнае не атрымае ў спачыну нятленнасць.
Тое-ж скажу вам, браты, што ня могуць цела і кроў унасьле́даваць Царства Божае, дый тле́ннасьць не насьле́дуе нятле́ннасьці.
Вось, я кажу вам таямніцу: не ўсе мы памром, але ўсе будзем перамененыя,
Вось кажу вам тайну: бо ня ўсе́ мы памрэм, але ўсе́ пераме́німся —
адразу, у імгненне вока, на гук апошняй трубы. Калі яна загучыць, памерлыя ўваскрэснуць як нятленныя, а мы пераменімся.
зьнячэўку, у імгне́ньне вока, пры апошняй трубе́; бо затрубіць, і мёртвыя ўскрэснуць нятле́ннымі, і мы пераме́німся,
Бо трэба, каб тленнае апранулася ў нятленнасць, а смяротнае апранулася ў несмяротнасць.
бо тле́ннаму гэтаму трэба апрануцца ў нятле́ннасьць, і сьмяротнаму гэтаму апрануцца ў несьмяротнасьць.
Калі ж тленнае апранецца ў нятленнасць, а смяротнае апранецца ў несмяротнасць, тады споўніцца напісанае слова: «Перамога паглынула смерць.
Калі-ж тле́ннае гэтае апранецца ў нятле́ннасьць, і сьмяротнае гэтае апране́цца ў несьмяротнасьць, тады ста́нецца напісанае слова: праглынена сьме́рць перамогаю (Ісая 25:8).
Смерць, дзе твая перамога? Смерць, дзе тваё джала?»
Сьме́рць! гдзе́ тваё джала? Пе́кла! гдзе́ твая перамога? (Осія 13:14.)
Джала смерці — грэх, а сіла граху — Закон.
Джала-ж сьме́рці — грэх; а сіла грэху — закон.
Богу ж падзяка, бо Ён даў нам перамогу праз нашага Пана Езуса Хрыста.
Богу-ж падзяка, што даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста!
Таму, мае ўмілаваныя браты, будзьце моцнымі, непахіснымі, заўсёды будзьце цалкам адданымі справе Пана і ведайце, што не дарэмная праца ваша ў Пану.
Гэтак, браты мае́ ўмілаваныя! будзьце цьвёрдыя, стойкія, у дзе́ле Гасподнім пасьпявайце заўсёды, ве́даючы, што праца ваша не дарэмная перад Госпадам.
