1 да Карынфянаў 7 разьдзел

 

 

А аб чым вы пісалі да мяне́, дык добра чалаве́ку не дакранацца да жанчыны,

 

Адносна тога, што вы пісалі — добра чалавеку жанчыны не чапаць (не вязацца).

але, з увагі на блуд, кожны няхай мае сваю жонку, і кожная няхай мае свайго мужа.

 

Але з увагі на распусту: кожны хай мае сваю жонку і жонка кожная хай мае свайго мужа.

Муж няхай аказвае жонцы нале́жную любасьць; падобна-ж і жонка мужу.

 

Хай муж аддае належнасьць жонцы, падобна і жонка мужу.

Жонка ня ўладная над сваім це́лам, але муж; гэтак сама й муж ня ўладны над сваім це́лам, але жонка.

 

Жонка ня мае ўлады над сваім целам, але муж. Падобна і муж ня мае ўлады над сваім целам, але жонка.

Ня ўхіляйцеся адно ад аднаго, хіба па згодзе, на час, каб быць у пасьце́ і малітве, а потым ізноў будзьце разам, каб не спакушаў вас шатан праз няўстрыманасьць вашу.

 

Не ўхіляйцеся адно ад другога, хіба толькі з узаемнай згоды, да часу, каб пасьвяціцца малітве; потым зноў сыходзьцеся разам, каб шатан не спакушаў вас праз непаўстрыманасьць вашую.

Кажу-ж гэтае, як дазвол, а не як загад.

 

Гэта раю (раджу) праз выразумеласьць (паблажлівасьць), а не па загаду (як загад).

Бо хачу, каб усе́ людзі былі, як і я, але кожны ма́е свой дар ад Бога, адзін так, другі гэтак.

 

Хацеў я, каб усе людзі жылі (былі) як я, але кожны мае свой дар ад Бога: адзін так, другі інакш.

Нежанатым жа і ўдовам кажу: добра ім, калі астапуцца, як я;

 

Нежанатым і ўдовам кажу: "Добра ім заставацца так, як я".

але, калі ня ўзьдзе́ржацца, няхай жэняцца: бо лепей ажаніцца, чым распаляцца.

 

Калі б не маглі паўстрымацца, хай жэняцца, бо лепш ажаніцца, чым гарэць страсьцю.

Тым жа, што пажаніліся, ня я запаве́дываю, але Госпад: жонцы — не разлучацца з мужам,

 

Тым, што жывуць у сужэнстве (жанімстве), загадваю не я, але Госпад, каб жонка не адлучалася ад мужа.

калі-ж разлучыцца, то няхай астае́цца бяз мужа, ці пагодзіцца з мужам сваім; і мужу — не пакідаць жонкі.

 

Калі б аднак разлучыліся б (развяліся б), хай застаецца незамужняй, або хай пагодзіцца з мужам. Таксама і муж хай неадпраўляе жонкі.

Рэшце-ж кажу я, а ня Госпад: калі каторы брат ма́е жонку няве́руючую, і яна згаджаецца жыць з ім, то няхай ён не пакідаець яе́;

 

Іншыя жа кажу я, а ня Госпад: калі хто з братоў мае жонку нехрысьціянку і яна згаджаецца жыць з ім, дык хай неадпраўляе яе.

і жонка, што ма́е няве́руючага мужа, і ён згаджаецца жыць з ёю, няхай не пакідаець яго;

 

Таксама і жонка, маючая неверучага (нехрысьц'яніна) мужа, калі ён згаджаецца жыць з ёю, хай не адпраўляе яго.

бо няве́руючы муж асьвянчаецца ў жонцы, і жонка няве́руючая асьвянчаецца ў мужу; інакш дзе́ці вашыя былі-б нячыстыя, а цяпе́р яны сьвятыя.

 

Бач, няверучы муж пасьвячаецца ў жонцы, а няверучая (нехрысьц'янка) жонка пасьвячаецца ў няверучым мужу. Інакш вашыя дзеці былі б нечыстымі, а цяпер — сьвятыя.

Калі-ж няве́руючы хоча разлучыцца, няхай разлучаецца; брат ці сястра ў гэтакіх выпадках не прыняволіваецца, бо да згоды паклікаў нас Госпад.

 

А калі неверучы хоча адыйсьці — хай адыходзіць. Брат або сястра ў гэткіх выпадках не зьвязаны. Да згоды паклікаў нас Госпад.

Чаму-ж бо ты ве́даеш, жонка, ці ня збавіш мужа? Або ты, муж, чаму ве́даеш, ці ня збавіш жонку?

 

Скуль, дарэчы, можам ведаць, жана, што збавіш свайго мужа? Або скуль ведаеш, муж, што збавіш сваю жонку?

Толькі кожны няхай паступае так, як Бог яму празначыў, кожны, як Госпад паклікаў; і гэтак я загадваю па ўсіх цэрквах.

 

Дарэчы, хай кожны паступае так, як Госпад яму рашыў, дый да чаго паклікаў. Гэтак я вучу ва ўсіх касьцёлах.

Пакліканы хто абрэзаным? Няхай не хаваецца. Пакліканы хто неабрэзаным? Не абрэзывайся.

 

Калі хто пакліканы як абразаны — хай не скрывае абразаньня! А калі хто пакліканы (да веры) як неабразаны — хай не прымае абразаньня.

Абрэзаньне нішто і неабрэзаньне нішто, але выпаўне́ньне запаведзяў Божых.

 

Неважна абразаньне і неабразаньне — а важна спаўняць прыказаньні Божыя.

Кожны няхай астае́цца ў тым прызваньні, у якім пакліканы.

 

Дык хай кожны застаецца ў такім стане, у якім быў пакліканы.

Рабом ты пакліканы? Не клапоцься. Але, калі можаш стацца вольным, скарыстай з ле́пшага.

 

Быў ты пакліканы як нявольнік? Не перажывай! А калі можаш стацца вольным — скарыстай канешна!

Бо раб, пакліканы ў Госпадзе, ёсьць вольны Госпада; гэтак сама і пакліканы вольным ёсьць раб Хрыстоў.

 

Бо хто быў пакліканы ў Госпаду як нявольнік — ёсьць вызваленцам Госпадавым. Падобна і той, хто быў пакліканы як вольны, стаецца нявольнікам, слугою Хрыстовым.

Вы куплены (дарагою) цаною: не рабе́цеся рабамі людзе́й.

 

Вялікаю цаною здабытыя вы! Дык нябудзьце вы нявольнікамі людзей.

У якім прызваньні хто пакліканы, браты, у тым кожны хай астае́цца перад Богам.

 

Браты, дык хай кожны трывае ў Богу ў такім стане, у якім быў пакліканы.

Аб дзе́вах я ня маю загаду ад Госпада, але даю раду, як той, што атрымаў ад Госпада ласку быць яму ве́рным.

 

Што да дзявоцтва загаду Госпада ня маю, але даю параду як той, хто з ласкі Божай дастойны веры.

Дык лічу за добрае дзеля цяпе́рашняе патрэбы, што добра чалаве́ку гэтак быць.

 

Па надыходзяй падрэбе (муствасьці) за лепшае лічу, што добра так заставацца жыць чалавеку.

Ты злучаны з жонкаю? Ня шукай разлукі. Ты вольны ад жаны? Ня шукай жонкі.

 

Калі ты жанаты, не думай разводзіцца! Калі свабодны, вольны? — не шукай жонкі.

Калі-ж бы й ажаніўся, не саграшыў; і калі-б дзяўчына пайшла замуж, не саграшыла. Гэткія будуць ме́ць гора для це́ла; я-ж вас шкадую.

 

Калі ажэнішся — не саграшыш. Падобна і дзяўчына, калі ідзе замуж — не грашыць. Такія аднак будуць мець клопат з целам, я хацеў бы ашчадзіць (вас ад яго ўхаваць).

Але кажу вам тое, браты, што час ужо малы: каб і тыя, што маюць жанок, былі, як ня маюць;

 

Кажу, браты, — час кароткі! Дык трэба, каб тыя, што маюць жонкі — жылі як нямаючыя,

і што плачуць, як ня плачучыя; і што радуюцца, як ня радыя; і што купляюць, як ня набываючыя;

 

а тыя, што плачуць — быццам ня плакалі, а тыя, што цешацца — як бы ня цешыліся. Тыя, што купляюць — быццам ня мелі.

і карыстаючыяся гэтым сьве́там, як не карыстаючыяся; бо праходзіць абраз гэтага сьве́ту.

 

Тыя, што ўжыткуюцца (карыстаюць) гэтым сьветам — як бы неўжыткаваліся. Бо зьменяецца, праходзіць вобраз гэтага сьвету!

А я хачу, каб вы былі бесклапотнымі. Не́жанаты клапоціцца аб Гасподняе, як дагадзіць Госпаду,

 

Хацеў бы, каб вы былі бяз клопату (перажываньняў). Чалавек нежанаты рупіцца пра справы Госпада, як падабацца Госпаду.

а жанаты клапоціцца аб сьве́цкае, як дагадзіць жонцы.

 

А хто жанаты — клапоціцца прак сьвецкія справы і як падабацца жонцы. Таму бывае разгублены.

Ёсьць розьніца між замужняй і незамужняй дзяўчынай: незамужняя клапоціцца аб Гасподняе, як дагадзіць Госпаду, каб быць сьвятою і це́лам і духам; замужняя клапоціцца аб сьве́цкае, як дагадзіць мужу.

 

Падобна і жанчына і незамужняя і дзяўчына рупіцца пра справы Госпадавы, каб была сьвятой і целам і духам. Якая замужам клапоціцца пра сьвецкія справы, ды як падабацца мужу.

кажу гэтае для вашай жа карысьці, ня з тым, каб накінуць на вас путы, але каб вы прыстойна і няспынна служылі Госпаду, не азіраючыся.

 

Кажу гэта на вашу карысьць, а не каб паставіць вам пастку, але каб вы дастойна і безперапынна стаялі пры Госпаду.

Калі-ж хто ўважае за няпрыстойнае для свае́ дзяўчыны, каб яна, перацьвіўшы так і асталася, — дык няхай робіць, як хоча: не саграшыць; няхай ідуць замуж.

 

Калі хто аднак лічыць за неслаўнае адносна дзяўчыны, што яна пастарэлася ды ён перакананы, што павінен так паступіць — хай робіць, як хоча гэтым не грашыць, хай выходзіць замуж.

Але, хто непарушна цьвёрды ў сэрцы сваім, і ня маючы над воляй свае́й, пастанавіў гэтак у сэрцы сваім, каб захаваць свае́ дзявоцтва, — той жа добра робіць.

 

А калі хто ў сэрцы рашыўся, не спрымусу, але з вольнай волі, наважыўся ў сваім сэрцы захаваць у чыстасьці сваю дзяўчыну — добра робіць.

Дзеля гэтага, хто аддае́ замуж, добра робіць; а хто не́ аддае́, робіць ле́пей.

 

Таму хто аддае замуж сваю дзяўчыну правільна паступае, а хто не аддае замуж — яшчэ лепш робіць.

Жонка зьвязана законам, дакуль жыве́ яе́ муж; калі-ж муж яе́ памрэ, вольна выйсьці, за каго хоча, толькі ў Госпадзе.

 

Жонка зьвязана законам пакуль яе муж жыве, а як муж памрэ — можа выйсьці за каго захоча, толькі па Госпадаваму (Божаму).

Але яна шчасьліве́йша, калі астане́цца так, як я раджу; а я думаю, што і я ма́ю Духа Божага.

 

Шчасьлівейшая аднак будзе, па маёй парадзе, калі застанецца так, як ёсьць. Думаю, што я таксама маю духа Божага.