Да Эфэсянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Анатоля Клышкi
Дык будзьце насьлядоўцамі Бога, як умілаваныя дзе́ці,
Дык будзьце пераймальнікамі Бога, як улюбёныя дзеці,
і хадзеце ў любві, як і Хрыстос палюбіў нас і выдаў Сябе́ за нас, як дар і ахвяру Богу, на пах прые́мны.
і жывіце ў любові, як і Хрыстос палюбіў нас і аддаў Сябе за нас як прынашэнне і ахвяру Богу ў духмяны пах.
А блуд і ўсякая нячыстасьць або прагавітасьць няхай і не ўспамінаюцца ў вас, як і гожа сьвятым;
А распуста і ўсялякая нячысціня ці сквапнасць няхай і не ўспамінаюцца між вас, як належыць святым,
ані агідныя і благія словы або жарты і няпрыстойнасьці; але ле́пш падзяка.
і непрыстойныя паводзіны, і дурная гаворка, але лепей — падзяка.
Бо ве́дайце, што ніякі блудзень, ці нячысты, ці хцівец, які хваліць ідалаў, ня мае спадчыны ў Царстве Хрыста і Бога.
Бо вы гэта ведайце, што ніякі распуснік, ці нячысты, ці хцівец, які ёсць ідаласлужка, — не мае спадчыны ў царстве Хрыста і Бога.
Няхай ніхто ня зводзіць вас пустымі словамі, бо за гэтае прыходзіць гне́ў Божы на сыноў спраціўле́ньня.
Няхай ніхто вас не зводзіць у зман пустымі словамі, бо з-за гэтага прыходзіць гнеў Божы на сыноў непакорлівасці.
Дык ня будзьце супольнікамі іх.
Дык не рабіцеся іх супольнікамі;
Вы былі калісь це́мрай, а цяпе́р — сьвятло́ ў Госпадзе: паступайце-ж, як дзе́ці сьвятла́,
бо некалі вы былі цемраю, а цяпер — святло ў Госпадзе; як дзеці Святла — жывіце,
бо плод Духа ёсьць у ўсякай дабраце́ і праведнасьці, і праўдзе;
бо плод Святла2 ва ўсялякай дабрыні, праведнасці і праўдзе, —
выпрабоўвайце, што ўгодна Богу,
правяраючы, што да спадобы Госпаду [Богу],
і ня прыймайце ўчасьця ў бясплодных дзе́яньнях це́мры, а ле́пш дакарайце.
і не ўдзельнічайце ў бясплодных справах цемры. А лепей нават выкрывайце іх.
Бо аб тым, што робіцца імі тайна, сорамна й гаварыць.
Бо пра тое, што робіцца імі патаемна, сорамна і казаць,
Усякі-ж дакор робіцца яўным ад сьвятла́, бо ўсё, што робіцца яўным, ёсьць сьвятло;
але ўсё, што выкрываецца, выяўляецца святлом,
дык і кажа: устань, сьпя́чы, і ўскрэсьні з мертвых, і асьве́ціць цябе́ Хрыстос.
бо ўсё, што робіцца яўным, ёсць святло. Таму Ён кажа: «Уставай, хто спіць, і ўваскрэсні з мёртвых, і асвеціць цябе Хрыстос».
Дык глядзе́це, паступайце асьцярожна, не як бязглуздыя, але як мудрыя,
Дык глядзіце ўважліва, як вы жывяце, — не як нямудрыя, а як мудрыя,
выкупляючы час, бо дні хітрыя.
выкарыстоўваючы кожную хвіліну3,
Дзеля гэтага ня будзьце неразважлівымі, але пазнавайце, што́ ёсьць Воля Божая.
Таму не будзьце неразумнымі, але пазнавайце, што ёсць воля Гасподняя4.
І ня ўпівайцеся віном, бо ў ім распуста, але напаўняйцеся Духам,
І не напівайцеся віном, у якім распуста, а напаўняйцеся Духам,
гаворачы ад сябе́ псальмамі і гымнамі, і пе́сьнямі духоўнымі, пяючы і іграючы Госпаду ў сэрцах вашых,
размаўляючы між сабою псалмамі, гімнамі і духоўнымі песнямі, сэрцам сваім спяваючы і іграючы псалмы Госпаду,
дзякуючы заўсёды і за ўсё Богу і Айцу ў імя Госпада нашага Ісуса Хрыста,
дзякуючы заўсёды за ўсё Богу і Бацьку ў імя нашага Госпада Ісуса Хрыста,
пакараючыся сабе́ ўзае́мна ў страху Божым.
падпарадкуючыся адзін аднаму ў страху перад Хрыстом5:
Жанчыны, пакарайцеся сваім мужом, як Госпаду,
жонкі — сваім мужам, як Госпаду,
бо муж ёсьць галава жаны, як і Хрыстос галава Царквы́, і Ён жа збавіцель це́ла;
бо муж ёсць галава жонкі, як і Хрыстос — галава Царквы, Ён Збаўца цела.
але, як царква́ пакараецца Хрысту, гэтак і жонкі сваім мужом у-ва ўсім.
Але, як Царква падпарадкоўваецца Хрысту, так і жонкі няхай падпарадкоўваюцца мужам ва ўсім.
Мужы, любе́це жонкі свае́, як і Хрыстос палюбіў Царкву і выдаў Сябе́ за яе́,
Мужы, любіце [сваіх] жонак, як і Хрыстос палюбіў Царкву і аддаў Сябе за яе,
каб асьвяціць яе́, ачысьціўшы купальняй воднаю у слове;
каб асвяціць яе, ачысціўшы праз абмыванне вадою ў слове,
каб паставіць яе́ Сабе́ слаўнаю, Царкву гэную, бяз плямы ці заганы ці чаго гэткага, але каб яна была сьвятая і беззаганная.
каб Яму паставіць перад Сабою Царкву слаўнай, якая не мае ні плямы, ні зморшчыны, ні чаго-небудзь падобнага, а каб яна была святая і беззаганная.
Гэтак павінны мужы любіць сваіх жанок, як це́лы свае́: хто любіць жонку сваю, самога сябе́ любіць.
Так і мужы павінны любіць сваіх жонак, як свае целы. Той, хто любіць сваю жонку, любіць самога сябе.
Бо ніхто ніколі ня ме́ў не́навісьці да свайго це́ла, але жывіць і грэець яго, як і Госпад Царкву;
Бо ніхто ніколі не меў нянавісці да свайго цела, а кожны корміць і грэе яго, як і Хрыстос Царкву,
бо мы — чле́ны це́ла Яго, ад це́ла Яго і ад касьце́й Яго.
таму што мы члены Яго цела, [ад Яго цела і ад Яго касцей].
Дзеля гэтага пакіне чалаве́к айца свайго і матку і прыле́піцца да жонкі свае́й, і будуць двое ў адным це́ле (Быцьцё 2:24).
Таму чалавек пакіне [свайго] бацьку і маці і прылепіцца да сваёй жонкі, і будуць двое адным целам.
Тайна гэтая валікая; я-ж кажу аб Хрысьце́ і Царкве́.
Таямніца гэта вялікая, але я кажу пра Хрыста і пра Царкву.
Дык і вы, усякі па сабе́, кожны хай любіць жонку сваю як самога сябе́; жонка-ж няхай баіцца мужа свайго.
Аднак і вы — кожны з вас няхай любіць так сваю жонку, як самога сябе, а жонка няхай баіцца мужа.
