Да Эфэсянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Анатоля Клышкi
Дык будзьце перайманьнікамі Бога, як мілаваныя дзеці;
Дык будзьце пераймальнікамі Бога, як улюбёныя дзеці,
І хадзіце ў міласьці, як і Хрыстос мілаваў нас і выдаў Сябе за нас, дар а аброк Богу на прыемны пах.
і жывіце ў любові, як і Хрыстос палюбіў нас і аддаў Сябе за нас як прынашэнне і ахвяру Богу ў духмяны пах.
А бязулства а ўсялякая нечысьціня або жада няхай ня будуць нават менаваны памеж вас, як лець сьвятым.
А распуста і ўсялякая нячысціня ці сквапнасць няхай і не ўспамінаюцца між вас, як належыць святым,
І брыда, і дурная гаворка альбо шкелі, усе нягожае, але валей дзякаваньне;
і непрыстойныя паводзіны, і дурная гаворка, але лепей — падзяка.
Бо ведаеце, што ніякі бязуля, альбо нячысты, альбо прагавіты, каторы балвахвал, ня будзе мець спадку ў гаспадарстве Хрыста а Бога.
Бо вы гэта ведайце, што ніякі распуснік, ці нячысты, ці хцівец, які ёсць ідаласлужка, — не мае спадчыны ў царстве Хрыста і Бога.
Няхай ніхто не ашукуе вас пустымі словамі, бо за гэта прыходзе гнеў Божы на сыноў непаслухменства ;
Няхай ніхто вас не зводзіць у зман пустымі словамі, бо з-за гэтага прыходзіць гнеў Божы на сыноў непакорлівасці.
Дык ня будзьце сябрамі іхнымі.
Дык не рабіцеся іх супольнікамі;
Бо вы былі калісь цямнота, а цяпер — сьвятліня ў Спадару: хадзіце, як дзеці сьвятліні
бо некалі вы былі цемраю, а цяпер — святло ў Госпадзе; як дзеці Святла — жывіце,
(бо плод сьвятліні ў кажнай дабрыні а справядлівасьці а праўдзе),
бо плод Святла2 ва ўсялякай дабрыні, праведнасці і праўдзе, —
Прабуючы, што падабае Спадар.
правяраючы, што да спадобы Госпаду [Богу],
І ня майце ўчасьця зь бясплоднымі ўчынкамі цямноты, але валей ганьце.
і не ўдзельнічайце ў бясплодных справах цемры. А лепей нават выкрывайце іх.
Бо праз тое, што яны робяць патай, сорамна й гукаць.
Бо пра тое, што робіцца імі патаемна, сорамна і казаць,
Усеж, упіканае сьвятлінёю, робіцца яўным; бо ўсе, што робіцца яўным, сьвятліня ё;
але ўсё, што выкрываецца, выяўляецца святлом,
Затым кажа: «Устань сьпячы, і ўскрэсьні зь мертвых, і асьвеце цябе Хрыстос».
бо ўсё, што робіцца яўным, ёсць святло. Таму Ён кажа: «Уставай, хто спіць, і ўваскрэсні з мёртвых, і асвеціць цябе Хрыстос».
Дык бачча, як вам хадзіць асьцярожна, не як нямудрым, але як мудрым,
Дык глядзіце ўважліва, як вы жывяце, — не як нямудрыя, а як мудрыя,
Важачы час, бо дні благія.
выкарыстоўваючы кожную хвіліну3,
Затым ня будзьце дурныя, але разумеючыя, што ё воля Спадарова.
Таму не будзьце неразумнымі, але пазнавайце, што ёсць воля Гасподняя4.
І ня ўпівайцеся віном, у каторым бязулства, але поўніцеся Духам,
І не напівайцеся віном, у якім распуста, а напаўняйцеся Духам,
Размаўляючы мяжсобку псальмамі а гімнамі а песьнямі духоўнымі, пяючы а напяваючы сэрцам сваім Спадару,
размаўляючы між сабою псалмамі, гімнамі і духоўнымі песнямі, сэрцам сваім спяваючы і іграючы псалмы Госпаду,
Дзякуючы заўсёды за ўсё Богу а Айцу, у імя Спадара нашага Ісуса Хрыста.
дзякуючы заўсёды за ўсё Богу і Бацьку ў імя нашага Госпада Ісуса Хрыста,
Паддаючыся адзін аднаму ў страху Хрыстовым.
падпарадкуючыся адзін аднаму ў страху перад Хрыстом5:
Жонкі, паддавайцеся мужом сваім, як Спадару,
жонкі — сваім мужам, як Госпаду,
Бо муж ё галава жонцы, як і Хрыстос галава Царкве, Ён Спас цела;
бо муж ёсць галава жонкі, як і Хрыстос — галава Царквы, Ён Збаўца цела.
Але як Царква паддана Хрысту, так і жонкі мужом сваім у ўсім.
Але, як Царква падпарадкоўваецца Хрысту, так і жонкі няхай падпарадкоўваюцца мужам ва ўсім.
Мужы, любіце жонкі свае, як і Хрыстос любіў Царкву і аддаўся за яе,
Мужы, любіце [сваіх] жонак, як і Хрыстос палюбіў Царкву і аддаў Сябе за яе,
Каб усьвяціць яе, ачысьціўшы абмыцьцём водным у слове;
каб асвяціць яе, ачысціўшы праз абмыванне вадою ў слове,
Каб пастанавіць яе Сабе славутаю Царквою, плямы ня маючай, маршчака альбо чаго-колечы такога, але каб была сьвятой а беззаганнай.
каб Яму паставіць перад Сабою Царкву слаўнай, якая не мае ні плямы, ні зморшчыны, ні чаго-небудзь падобнага, а каб яна была святая і беззаганная.
Ды так маюць мужы любіць жонкі свае, як собскае цела свае: хто любе жонку сваю, любе самога сябе.
Так і мужы павінны любіць сваіх жонак, як свае целы. Той, хто любіць сваю жонку, любіць самога сябе.
Бо ніхто ня мае ў ненавісьці собскага цела свайго, але жыве а кукобе, як і Хрыстос Царкву;
Бо ніхто ніколі не меў нянавісці да свайго цела, а кожны корміць і грэе яго, як і Хрыстос Царкву,
Бо мы чаланы цела Ягонага, ад цела Ягонага і ад косьцяў Ягоных.
таму што мы члены Яго цела, [ад Яго цела і ад Яго касцей].
Затым хай «пакіне чалавек айца свайго і маці сваю і прыліпне да жонкі свае, і будуць двое адно цела».
Таму чалавек пакіне [свайго] бацьку і маці і прылепіцца да сваёй жонкі, і будуць двое адным целам.
Тайна гэта вялікая, але я кажу ўзглядам Хрыста і ўзглядам Царквы.
Таямніца гэта вялікая, але я кажу пра Хрыста і пра Царкву.
Вось жа, кажны з вас няхай любе жонку сваю, як самога сябе; жонка ж хай баіцца мужа.
Аднак і вы — кожны з вас няхай любіць так сваю жонку, як самога сябе, а жонка няхай баіцца мужа.
