Да Эфэсянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад П. Татарыновіча
Дык будзьце перайманьнікамі Бога, як мілаваныя дзеці;
Будзьце, восьжа, пасьцежнікамі Бога, як дзеці, любыя,
І хадзіце ў міласьці, як і Хрыстос мілаваў нас і выдаў Сябе за нас, дар а аброк Богу на прыемны пах.
і хадзеце ў любасьці, як і Хрыстус палюбіў нас і выдаў сябе за нас, як дар Богу мілапахную ахвяру.
А бязулства а ўсялякая нечысьціня або жада няхай ня будуць нават менаваны памеж вас, як лець сьвятым.
А распуста і ўсякая нечысьць ды прагавітасьць каб і не спаміналіся між вамі, як і прыстоіць сьвятым;
І брыда, і дурная гаворка альбо шкелі, усе нягожае, але валей дзякаваньне;
ані брыдамоўства, блазноцтва, ці жарты няпрыстойныя, недарэчы, а лепш — дзякаванне.
Бо ведаеце, што ніякі бязуля, альбо нячысты, альбо прагавіты, каторы балвахвал, ня будзе мець спадку ў гаспадарстве Хрыста а Бога.
Ведайце бо добра тое, што ніякі чужаложнік, ніякі бясстыднік, ці хцівец балвапаклоннік, ня мае спадчыны ў Валадарсьцьве Хрыстуса і Бога.
Няхай ніхто не ашукуе вас пустымі словамі, бо за гэта прыходзе гнеў Божы на сыноў непаслухменства ;
Хай ніхто ня зводзіць вас буянымі славамі, праз гэта бо спадае гнеў Божы на сыноў бунтарных;
Дык ня будзьце сябрамі іхнымі.
ня будзьце іхнімі супольнікамі.
Бо вы былі калісь цямнота, а цяпер — сьвятліня ў Спадару: хадзіце, як дзеці сьвятліні
Вы былі калісь цемраю, а цяпержа вы — сьвятло ў Хрыстусе: паступайцеж як дзеці сьвятла;
(бо плод сьвятліні ў кажнай дабрыні а справядлівасьці а праўдзе),
бо плод сьвятла ёсьць у ва ўсім, што добрае, справядлівае і праўдзівае;
Прабуючы, што падабае Спадар.
шукайце шчыра таго, што даўспадобнае Богу,
І ня майце ўчасьця зь бясплоднымі ўчынкамі цямноты, але валей ганьце.
і не бярэце ўдзелу ў бясплоднай дзейнасьці цемры, а лепш дакарайце.
Бо праз тое, што яны робяць патай, сорамна й гукаць.
Бо аб тым, што робіцца імі таёмна, сорамна й гаварыць.
Усеж, упіканае сьвятлінёю, робіцца яўным; бо ўсе, што робіцца яўным, сьвятліня ё;
А ўсё, што ганіцца, праз сьвятло робіцца яўным і стаецца сьвятлом;
Затым кажа: «Устань сьпячы, і ўскрэсьні зь мертвых, і асьвеце цябе Хрыстос».
таму і сказана: Прачніся, сьпячы, ды ўстань з мяртвых, а Хрыстус цябе асьвеціць.
Дык бачча, як вам хадзіць асьцярожна, не як нямудрым, але як мудрым,
Дык глядзеце, паступайце празорна, не як неразумныя, а як мудрыя:
Важачы час, бо дні благія.
час цэнячы, дні бо няпэўнуя.
Затым ня будзьце дурныя, але разумеючыя, што ё воля Спадарова.
Таму ня будзьце неразважнымі, але сьведамымі волі Божай.
І ня ўпівайцеся віном, у каторым бязулства, але поўніцеся Духам,
Ды ня ўпівайцеся віном, бо ў ім разнузданасьць, а напаўняйцеся Духам,
Размаўляючы мяжсобку псальмамі а гімнамі а песьнямі духоўнымі, пяючы а напяваючы сэрцам сваім Спадару,
выглашаючы міжсобку псальмы, гімны й песьні духоўныя, пяючы ды й граючы Госпаду ў сэрцах вашых;
Дзякуючы заўсёды за ўсё Богу а Айцу, у імя Спадара нашага Ісуса Хрыста.
дзякуючы заўсёды і за ўсё Богу й Айцу ў імя Усеспадара нашага Езуса Хрыстуса,
Паддаючыся адзін аднаму ў страху Хрыстовым.
будучы паслухмянымі адны другім у боязі Божай.
Жонкі, паддавайцеся мужом сваім, як Спадару,
Жанкі, будзьце падуладнымі мужом сваім, як Усеўладару,
Бо муж ё галава жонцы, як і Хрыстос галава Царкве, Ён Спас цела;
муж бо ёсьць галавою жонкі, як і Хрыстус галава Эклезіі, свайго цела, якога зьяўляецца Збавіцелем;
Але як Царква паддана Хрысту, так і жонкі мужом сваім у ўсім.
і як Эклезія падуладная Хрыстуса, гэтак і жонкі — сваіх мужоў у ва ўсім.
Мужы, любіце жонкі свае, як і Хрыстос любіў Царкву і аддаўся за яе,
Мужы, любеце жонак сваіх, як і Хрыстус улюбіў Эклезію і выдаў сябе за яе,
Каб усьвяціць яе, ачысьціўшы абмыцьцём водным у слове;
каб усьвяціць яе абмываючы вадою праз слова жыцьця,
Каб пастанавіць яе Сабе славутаю Царквою, плямы ня маючай, маршчака альбо чаго-колечы такога, але каб была сьвятой а беззаганнай.
каб прадставіць яе сабе Эклезіяй слаўнай, без плямы, ці маршчыны або чаго падобнага, але каб была сьвятою беззаганнаю.
Ды так маюць мужы любіць жонкі свае, як собскае цела свае: хто любе жонку сваю, любе самога сябе.
Гэтак і мужы павінны любіць сваіх жонак як целы ўласныя: хто любіць сваю жонку — сябе самога любіць.
Бо ніхто ня мае ў ненавісьці собскага цела свайго, але жыве а кукобе, як і Хрыстос Царкву;
Ніхтож бо ніколі ня меў ненавісьці да свайго цела, але гадуе й пялегуе яго, як і Хрыстус Эклезію,
Бо мы чаланы цела Ягонага, ад цела Ягонага і ад косьцяў Ягоных.
бож мы — часткі цела ягонага.
Затым хай «пакіне чалавек айца свайго і маці сваю і прыліпне да жонкі свае, і будуць двое адно цела».
Таму-то пакіне чалавек бацьку свайго й матку ды злучыцца з жонкай сваёю, і будуць двое ў вадным целе.
Тайна гэта вялікая, але я кажу ўзглядам Хрыста і ўзглядам Царквы.
Гэта вялікая тайніца, а я гавару аб Хрыстусе й Эклезіі.
Вось жа, кажны з вас няхай любе жонку сваю, як самога сябе; жонка ж хай баіцца мужа.
Але і кажны з вас паасобку хай любіць сваю жонку, як сябе самога, а жонка няхай паважае свайго мужа.
