Да Эфэсянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Яна Станкевіча
Дык будзьце насьлядоўцамі Бога, як умілаваныя дзе́ці,
Дык будзьце перайманьнікамі Бога, як мілаваныя дзеці;
і хадзеце ў любві, як і Хрыстос палюбіў нас і выдаў Сябе́ за нас, як дар і ахвяру Богу, на пах прые́мны.
І хадзіце ў міласьці, як і Хрыстос мілаваў нас і выдаў Сябе за нас, дар а аброк Богу на прыемны пах.
А блуд і ўсякая нячыстасьць або прагавітасьць няхай і не ўспамінаюцца ў вас, як і гожа сьвятым;
А бязулства а ўсялякая нечысьціня або жада няхай ня будуць нават менаваны памеж вас, як лець сьвятым.
ані агідныя і благія словы або жарты і няпрыстойнасьці; але ле́пш падзяка.
І брыда, і дурная гаворка альбо шкелі, усе нягожае, але валей дзякаваньне;
Бо ве́дайце, што ніякі блудзень, ці нячысты, ці хцівец, які хваліць ідалаў, ня мае спадчыны ў Царстве Хрыста і Бога.
Бо ведаеце, што ніякі бязуля, альбо нячысты, альбо прагавіты, каторы балвахвал, ня будзе мець спадку ў гаспадарстве Хрыста а Бога.
Няхай ніхто ня зводзіць вас пустымі словамі, бо за гэтае прыходзіць гне́ў Божы на сыноў спраціўле́ньня.
Няхай ніхто не ашукуе вас пустымі словамі, бо за гэта прыходзе гнеў Божы на сыноў непаслухменства ;
Дык ня будзьце супольнікамі іх.
Дык ня будзьце сябрамі іхнымі.
Вы былі калісь це́мрай, а цяпе́р — сьвятло́ ў Госпадзе: паступайце-ж, як дзе́ці сьвятла́,
Бо вы былі калісь цямнота, а цяпер — сьвятліня ў Спадару: хадзіце, як дзеці сьвятліні
бо плод Духа ёсьць у ўсякай дабраце́ і праведнасьці, і праўдзе;
(бо плод сьвятліні ў кажнай дабрыні а справядлівасьці а праўдзе),
выпрабоўвайце, што ўгодна Богу,
Прабуючы, што падабае Спадар.
і ня прыймайце ўчасьця ў бясплодных дзе́яньнях це́мры, а ле́пш дакарайце.
І ня майце ўчасьця зь бясплоднымі ўчынкамі цямноты, але валей ганьце.
Бо аб тым, што робіцца імі тайна, сорамна й гаварыць.
Бо праз тое, што яны робяць патай, сорамна й гукаць.
Усякі-ж дакор робіцца яўным ад сьвятла́, бо ўсё, што робіцца яўным, ёсьць сьвятло;
Усеж, упіканае сьвятлінёю, робіцца яўным; бо ўсе, што робіцца яўным, сьвятліня ё;
дык і кажа: устань, сьпя́чы, і ўскрэсьні з мертвых, і асьве́ціць цябе́ Хрыстос.
Затым кажа: «Устань сьпячы, і ўскрэсьні зь мертвых, і асьвеце цябе Хрыстос».
Дык глядзе́це, паступайце асьцярожна, не як бязглуздыя, але як мудрыя,
Дык бачча, як вам хадзіць асьцярожна, не як нямудрым, але як мудрым,
выкупляючы час, бо дні хітрыя.
Важачы час, бо дні благія.
Дзеля гэтага ня будзьце неразважлівымі, але пазнавайце, што́ ёсьць Воля Божая.
Затым ня будзьце дурныя, але разумеючыя, што ё воля Спадарова.
І ня ўпівайцеся віном, бо ў ім распуста, але напаўняйцеся Духам,
І ня ўпівайцеся віном, у каторым бязулства, але поўніцеся Духам,
гаворачы ад сябе́ псальмамі і гымнамі, і пе́сьнямі духоўнымі, пяючы і іграючы Госпаду ў сэрцах вашых,
Размаўляючы мяжсобку псальмамі а гімнамі а песьнямі духоўнымі, пяючы а напяваючы сэрцам сваім Спадару,
дзякуючы заўсёды і за ўсё Богу і Айцу ў імя Госпада нашага Ісуса Хрыста,
Дзякуючы заўсёды за ўсё Богу а Айцу, у імя Спадара нашага Ісуса Хрыста.
пакараючыся сабе́ ўзае́мна ў страху Божым.
Паддаючыся адзін аднаму ў страху Хрыстовым.
Жанчыны, пакарайцеся сваім мужом, як Госпаду,
Жонкі, паддавайцеся мужом сваім, як Спадару,
бо муж ёсьць галава жаны, як і Хрыстос галава Царквы́, і Ён жа збавіцель це́ла;
Бо муж ё галава жонцы, як і Хрыстос галава Царкве, Ён Спас цела;
але, як царква́ пакараецца Хрысту, гэтак і жонкі сваім мужом у-ва ўсім.
Але як Царква паддана Хрысту, так і жонкі мужом сваім у ўсім.
Мужы, любе́це жонкі свае́, як і Хрыстос палюбіў Царкву і выдаў Сябе́ за яе́,
Мужы, любіце жонкі свае, як і Хрыстос любіў Царкву і аддаўся за яе,
каб асьвяціць яе́, ачысьціўшы купальняй воднаю у слове;
Каб усьвяціць яе, ачысьціўшы абмыцьцём водным у слове;
каб паставіць яе́ Сабе́ слаўнаю, Царкву гэную, бяз плямы ці заганы ці чаго гэткага, але каб яна была сьвятая і беззаганная.
Каб пастанавіць яе Сабе славутаю Царквою, плямы ня маючай, маршчака альбо чаго-колечы такога, але каб была сьвятой а беззаганнай.
Гэтак павінны мужы любіць сваіх жанок, як це́лы свае́: хто любіць жонку сваю, самога сябе́ любіць.
Ды так маюць мужы любіць жонкі свае, як собскае цела свае: хто любе жонку сваю, любе самога сябе.
Бо ніхто ніколі ня ме́ў не́навісьці да свайго це́ла, але жывіць і грэець яго, як і Госпад Царкву;
Бо ніхто ня мае ў ненавісьці собскага цела свайго, але жыве а кукобе, як і Хрыстос Царкву;
бо мы — чле́ны це́ла Яго, ад це́ла Яго і ад касьце́й Яго.
Бо мы чаланы цела Ягонага, ад цела Ягонага і ад косьцяў Ягоных.
Дзеля гэтага пакіне чалаве́к айца свайго і матку і прыле́піцца да жонкі свае́й, і будуць двое ў адным це́ле (Быцьцё 2:24).
Затым хай «пакіне чалавек айца свайго і маці сваю і прыліпне да жонкі свае, і будуць двое адно цела».
Тайна гэтая валікая; я-ж кажу аб Хрысьце́ і Царкве́.
Тайна гэта вялікая, але я кажу ўзглядам Хрыста і ўзглядам Царквы.
Дык і вы, усякі па сабе́, кожны хай любіць жонку сваю як самога сябе́; жонка-ж няхай баіцца мужа свайго.
Вось жа, кажны з вас няхай любе жонку сваю, як самога сябе; жонка ж хай баіцца мужа.
