Да Эфэсянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Яна Станкевіча
Дык будзьце пасьлядоўнікамі Бога, як любасныя дзеці,
Дык будзьце перайманьнікамі Бога, як мілаваныя дзеці;
і жывіце ў любові, як і Хрыстос узьлюбіў нас і аддаў Сябе за нас у прынашэньне і ахвяру Богу, як водар прыемны.
І хадзіце ў міласьці, як і Хрыстос мілаваў нас і выдаў Сябе за нас, дар а аброк Богу на прыемны пах.
А блудадзейства і ўсякая нячыстасьць ці сквапнасьць (на чужое) нават і ўспамінацца ня павінны паміж вамі, як і належыць сьвятым,
А бязулства а ўсялякая нечысьціня або жада няхай ня будуць нават менаваны памеж вас, як лець сьвятым.
і няпрыстойныя паводзіны і пустаслоўе ці пахабныя жарты ня (павінны быць вам) уласьцівымі, але ле́пей падзяка.
І брыда, і дурная гаворка альбо шкелі, усе нягожае, але валей дзякаваньне;
Бо вы гэта ведаеце, што ўсякі блудадзей альбо нячысты, альбо хцівец, які ёсьць балванаслужка, ня мае спадчыны ў Валадарстве Хрыста і Бога.
Бо ведаеце, што ніякі бязуля, альбо нячысты, альбо прагавіты, каторы балвахвал, ня будзе мець спадку ў гаспадарстве Хрыста а Бога.
Няхай ніхто вас ня зводзіць пустымі словамі, бо за гэтае прыходзіць гнеў Бога на сыноў няпаслушэнства;
Няхай ніхто не ашукуе вас пустымі словамі, бо за гэта прыходзе гнеў Божы на сыноў непаслухменства ;
таму ня будзьце саўдзельнікамі іхнымі.
Дык ня будзьце сябрамі іхнымі.
Бо вы былі некалі цемрай, а цяпер — сьвятло ў Госпадзе: жывіце, як дзеці сьвятла,
Бо вы былі калісь цямнота, а цяпер — сьвятліня ў Спадару: хадзіце, як дзеці сьвятліні
бо плод Духа — ва ўсякай дабрыні, праведнасьці і праўдзе,
(бо плод сьвятліні ў кажнай дабрыні а справядлівасьці а праўдзе),
дасьледуйце, што заўгодна Госпаду;
Прабуючы, што падабае Спадар.
і ня ўдзельнічайце ў бясплодных учынках цемры; але лепш і выкрывайце,
І ня майце ўчасьця зь бясплоднымі ўчынкамі цямноты, але валей ганьце.
бо пра тое, што яны робяць таемна, сорамна і гаварыць;
Бо праз тое, што яны робяць патай, сорамна й гукаць.
і ўсё выкрываемае сьвятлом робіцца бачным, — бо сьвятло робіць усё бачным.
Усеж, упіканае сьвятлінёю, робіцца яўным; бо ўсе, што робіцца яўным, сьвятліня ё;
Таму кажа: «той, хто сьпіць, устань і ўваскрэсьні зь мёртвых, і асьве́тліць цябе Хрыстос».
Затым кажа: «Устань сьпячы, і ўскрэсьні зь мертвых, і асьвеце цябе Хрыстос».
Дык глядзеце, як асьцярожна павінны вы жыць: ня як няразумныя, але як мудрыя,
Дык бачча, як вам хадзіць асьцярожна, не як нямудрым, але як мудрым,
(максімальна) выкарыстоўваючы прыдатны час, таму што дні ліхія.
Важачы час, бо дні благія.
Дзеля гэтага ня будзьце няразумнымі, але пазнавайце, якая воля Госпада.
Затым ня будзьце дурныя, але разумеючыя, што ё воля Спадарова.
І ня ўпівайцеся віном, у якім ёсьць распуста, але напаўняйцеся Духам,
І ня ўпівайцеся віном, у каторым бязулства, але поўніцеся Духам,
настаўляючы саміх сябе псальмамі і гімнамі і богахвалебнымі сьпевамі, пяючы і іграючы ў сэрцах вашых Госпаду,
Размаўляючы мяжсобку псальмамі а гімнамі а песьнямі духоўнымі, пяючы а напяваючы сэрцам сваім Спадару,
заўсёды дзякуючы за ўсё, у Імя Госпада нашага Ісуса Хрыста, Богу і Ба́цьку,
Дзякуючы заўсёды за ўсё Богу а Айцу, у імя Спадара нашага Ісуса Хрыста.
слухаючыся адзін аднаго ў страху Божым.
Паддаючыся адзін аднаму ў страху Хрыстовым.
Жонкі, слухайцеся мужоў сваіх, як Госпада,
Жонкі, паддавайцеся мужом сваім, як Спадару,
таму што муж ёсьць галава жонкі, як і Хрыстос — Галава царквы, і Ён ёсьць Збавіцель цела.
Бо муж ё галава жонцы, як і Хрыстос галава Царкве, Ён Спас цела;
Але як царква слухаецца Хрыста, так і жонкі сваіх мужоў ва ўсім.
Але як Царква паддана Хрысту, так і жонкі мужом сваім у ўсім.
Мужы, любіце жонак сваіх, як і Хрыстос узьлюбіў царкву і аддаў Сябе Самога за яе,
Мужы, любіце жонкі свае, як і Хрыстос любіў Царкву і аддаўся за яе,
каб асьвяціць яе, ачысьціўшы абмываньнем вадою праз Слова (Пісаньні Божыя);
Каб усьвяціць яе, ачысьціўшы абмыцьцём водным у слове;
каб паставіць яе Сабе царквою слаўнаю, якая ня мае ні плямы, ні заганы, альбо чаго-небудзь падобнага, але каб яна была сьвятой і бяззаганнай.
Каб пастанавіць яе Сабе славутаю Царквою, плямы ня маючай, маршчака альбо чаго-колечы такога, але каб была сьвятой а беззаганнай.
Мужы павінны любіць сваіх жонак так, як свае целы: хто любіць сваю жонку, той любіць самога сябе.
Ды так маюць мужы любіць жонкі свае, як собскае цела свае: хто любе жонку сваю, любе самога сябе.
Бо ніхто ніколі сваё цела ня нянавідзіў, але корміць і даглядае яго, як і Госпад — царкву,
Бо ніхто ня мае ў ненавісьці собскага цела свайго, але жыве а кукобе, як і Хрыстос Царкву;
таму што мы — чэлясы Цела Ягонага, ад Цела Ягонага і ад Костак Ягоных.
Бо мы чаланы цела Ягонага, ад цела Ягонага і ад косьцяў Ягоных.
«Таму пакіне чалавек ба́цьку свайго і матку і прылепіцца да жонкі сваёй, і будуць двое (аб’яднаны) у адно цела».
Затым хай «пакіне чалавек айца свайго і маці сваю і прыліпне да жонкі свае, і будуць двое адно цела».
Тайна гэтая вялікая; я ж кажу пра Хрыста і пра царкву.
Тайна гэта вялікая, але я кажу ўзглядам Хрыста і ўзглядам Царквы.
Дык і вы: хай кожны з вас сваю жонку любіць так, як сябе; а жонка хай баіцца мужа.
Вось жа, кажны з вас няхай любе жонку сваю, як самога сябе; жонка ж хай баіцца мужа.
