Да Эфэсянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Яна Станкевіча
Дык вось, будзьце перайма́льнікамі Бога, як дзеці ўзлю́бленыя,
Дык будзьце перайманьнікамі Бога, як мілаваныя дзеці;
і жывіце ў любові, як і Хрыстос узлюбіў нас і аддаў Сябе за нас у прынашэнне і ахвяру Богу як пах водарны.
І хадзіце ў міласьці, як і Хрыстос мілаваў нас і выдаў Сябе за нас, дар а аброк Богу на прыемны пах.
А блуд і ўсялякая нечыстата́ або хцівасць не павінны нават зга́двацца сярод вас, як гэта ма́е быць у святых;
А бязулства а ўсялякая нечысьціня або жада няхай ня будуць нават менаваны памеж вас, як лець сьвятым.
таксама бессаромнасць і бязглу́здыя размовы ці непрысто́йныя жарты — гэта нягожа, а лепш падзяка;
І брыда, і дурная гаворка альбо шкелі, усе нягожае, але валей дзякаваньне;
бо тое ведайце, што ніякі блуднік, альбо нячысты, альбо хцівец, гэта значыць ідаласлужыцель, не ма́е спадчыны ў Царстве Хрыста і Бога.
Бо ведаеце, што ніякі бязуля, альбо нячысты, альбо прагавіты, каторы балвахвал, ня будзе мець спадку ў гаспадарстве Хрыста а Бога.
Няхай ніхто не падманвае вас пустымі словамі, бо за гэта прыходзіць гнеў Божы на сыноў праціўлення:
Няхай ніхто не ашукуе вас пустымі словамі, бо за гэта прыходзе гнеў Божы на сыноў непаслухменства ;
дык не майце нічога супольнага з імі.
Дык ня будзьце сябрамі іхнымі.
Вы калісьці былі цемраю, а цяпер — святло ў Госпадзе: паводзьце сябе, як дзеці святла,
Бо вы былі калісь цямнота, а цяпер — сьвятліня ў Спадару: хадзіце, як дзеці сьвятліні
бо плод Духа — ва ўсякай добрасці, праведнасці і ісціне;
(бо плод сьвятліні ў кажнай дабрыні а справядлівасьці а праўдзе),
распазнавайце, што́ даспадобы Богу,
Прабуючы, што падабае Спадар.
і не ўдзельнічайце ў бясплодных справах цемры, а, наадварот, выкрывайце.
І ня майце ўчасьця зь бясплоднымі ўчынкамі цямноты, але валей ганьце.
Бо пра тое, што яны тайна робяць, сорамна і гаварыць.
Бо праз тое, што яны робяць патай, сорамна й гукаць.
А ўсё вы́крытае робіцца яўным ад святла, бо ўсё, што робіцца яўным, — гэта святло;
Усеж, упіканае сьвятлінёю, робіцца яўным; бо ўсе, што робіцца яўным, сьвятліня ё;
таму ска́зана: «устань, хто спіць, і ўваскрэсні з мёртвых, і асве́тліць цябе Хрыстос».
Затым кажа: «Устань сьпячы, і ўскрэсьні зь мертвых, і асьвеце цябе Хрыстос».
Дык глядзіце, наколькі асцярожна вы паводзіце сябе, будзьце не як неразумныя, а як мудрыя,
Дык бачча, як вам хадзіць асьцярожна, не як нямудрым, але як мудрым,
даражыце часам, бо дні ліхія.
Важачы час, бо дні благія.
Таму не будзьце неразва́жнымі, а спасціга́йце, у чым воля Божая.
Затым ня будзьце дурныя, але разумеючыя, што ё воля Спадарова.
І не ўпівайцеся віном, ад якога бывае распуснасць; а напаўняйцеся Духам,
І ня ўпівайцеся віном, у каторым бязулства, але поўніцеся Духам,
звяртаючыся адзін да аднаго псалмамі, і гімнамі, і песнямі духоўнымі, спяваючы і апяваючы ў сэрцах вашых Госпада,
Размаўляючы мяжсобку псальмамі а гімнамі а песьнямі духоўнымі, пяючы а напяваючы сэрцам сваім Спадару,
дзякуючы заўжды за ўсё Богу і Айцу, у імя Госпада нашага Іісуса Хрыста,
Дзякуючы заўсёды за ўсё Богу а Айцу, у імя Спадара нашага Ісуса Хрыста.
падпарадко́ўваючыся адзін аднаму ў страху Божым.
Паддаючыся адзін аднаму ў страху Хрыстовым.
Жонкі, падпарадкоўвайцеся сваім мужам, як Госпаду,
Жонкі, паддавайцеся мужом сваім, як Спадару,
бо муж ёсць галава жонкі, як і Хрыстос — галава Царквы, і Ён жа Спасіцель цела.
Бо муж ё галава жонцы, як і Хрыстос галава Царкве, Ён Спас цела;
Але як Царква падпарадкоўваецца Хрысту, так і жонкі сваім мужам ва ўсім.
Але як Царква паддана Хрысту, так і жонкі мужом сваім у ўсім.
Мужы, любíце сваіх жонак, як і Хрыстос узлюбіў Царкву і аддаў Сябе за яе,
Мужы, любіце жонкі свае, як і Хрыстос любіў Царкву і аддаўся за яе,
каб асвяціць яе, ачы́сціўшы ў купелі воднай праз слова;
Каб усьвяціць яе, ачысьціўшы абмыцьцём водным у слове;
каб паставіць яе перад Сабой як слаўную Царкву, якая не ма́е пля́мы, ці зага́ны, ці чаго-небудзь падобнага, а каб яна была святой і бездакорнай.
Каб пастанавіць яе Сабе славутаю Царквою, плямы ня маючай, маршчака альбо чаго-колечы такога, але каб была сьвятой а беззаганнай.
Так павінны мужы любíць сваіх жонак, як свае целы: хто лю́біць сваю жонку, той лю́біць самога сябе.
Ды так маюць мужы любіць жонкі свае, як собскае цела свае: хто любе жонку сваю, любе самога сябе.
Бо ніхто ніколі не меў нянавісці да сваёй плоці, а корміць і грэе яе, як і Гасподзь Царкву,
Бо ніхто ня мае ў ненавісьці собскага цела свайго, але жыве а кукобе, як і Хрыстос Царкву;
таму што мы члены Цела Яго, ад плоці Яго і ад касцей Яго.
Бо мы чаланы цела Ягонага, ад цела Ягонага і ад косьцяў Ягоных.
Таму пакіне чалавек бацьку свайго і маці і прыле́піцца да жонкі сваёй, і будуць двое адной плоццю.
Затым хай «пакіне чалавек айца свайго і маці сваю і прыліпне да жонкі свае, і будуць двое адно цела».
Тайна гэтая вялікая; а гавару я ў адносінах да Хрыста і да Царквы.
Тайна гэта вялікая, але я кажу ўзглядам Хрыста і ўзглядам Царквы.
Так кожны з вас няхай лю́біць сваю жонку, як самога сябе; а жонка няхай баіцца свайго мужа.
Вось жа, кажны з вас няхай любе жонку сваю, як самога сябе; жонка ж хай баіцца мужа.
