Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Васіля Цяпінскага
Прыйшлі на другі бераг мора, у краіну Гадарынскую.
І пришъли на оный берегъ моря въ сторону Гадариньскую • [1]
І калі выйшаў Ён з лодкі, адразу сустрэў Яго чалавек, які выйшаў з магілаў, апанаваны нячыстым духам;
И вышодъши Ему зъ лодъи, на тыхъ местъ сустрекъ Его зъ гробовъ, чоловекъ в духу нечістомъ •
у яго было жытло ў магілах, і ніхто ня мог зьвязаць яго нават ланцугамі;
Которий мешканье мелъ въ гробохъ, и ни ланцугамі нихто не могъ его свезать •
бо колькі разоў яго ні кавалі ў ланцугі і путы, але разрываў ланцугі і разьбіваў путы, і ніхто ня меў сілы ўтаймаваць яго;
Же онъ часто путы и ланцугами железными связанъ бывалъ, и розърывалися от него ланцуги железныя, и пута зъкрушалися, и нихто не могъ его окротити •
заўсёды, уночы і ўдзень, у горах і магілах, крычаў ён і біўся аб каменьне.
А въсегды ночь и день въ гробохъ и в горахъ былъ, кричати и толкучисе каменьемъ •
А ўбачыўшы Ісуса здалёк, прыбег і пакланіўся Яму,
И узревши Исуса з далека, бегъ и поклонілсе Ему •
і, закрычаўшы моцным голасам, сказаў: што Табе да мяне? Ісусе, Сыне Бога Усявышняга! заклінаю Цябе Богам, ня муч мяне!
И закъричавъши голосомъ великімъ, рекъ: што мне и Тобе Исусе Сыне Бога Вышнего, запрісегаю Те Богомъ, не мучъ мене •
Бо Ісус сказаў яму: выйдзі, дух нячысты, з гэтага чалавека.
Мовилъ бо ему: выйди духу нечистый от чоловека •
І спытаўся ў яго: як тваё імя? І той сказаў у адказ: легіён імя мне, бо нас многа.
И спыталъ его, што тобе ест имя? и отповедилъ мовечи: уфъ имя мне, ижъ многие естось мы •
І вельмі прасілі Яго, каб ня высылаў іх прэч з краіны той.
И просили Его много, бы не слалъ их в посторонъние краины •
А пасьвіўся там пад гарою вялікі гурт сьвіней.
А было тутъ прі горе стадо свинное великое пасучое • [2]
І прасіліся ў Яго ўсе дэманы, кажучы: пашлі нас у сьвіней, каб нам увайсьці ў іх.
И просіли Его вси беси мовечи: пошли насъ въ свіньи, бы в нихъ въвошлисмо •
Ісус адразу дазволіў ім. І нячыстыя духі, выйшаўшы, увайшлі ў сьвіней; і памкнуўся гурт з урвішча ў мора, а іх было каля дзьвюх тысяч; і патанулі ў моры.
И велелъ имъ на тых местъ Исусъ, и вышодші духи нечистые, ввошли в свиньи, и усунулосе стадо по берегу в море, а было (ихъ) около двух тисечей, и тонули в мори •
А сьвінапасы паўцякалі і расказалі ў горадзе і ў вёсках. І жыхары выйшлі паглядзець, што сталася.
А пасучие свиньи поутекали, и възвестили в городе и на рольяхъ, и вышли видети што ест бывшое •
Прыходзяць да Ісуса і бачаць, што апантаны, у якім быў легіён, сядзіць і апрануты, і ў здаровым розуме; і спалохаліся.
И пришли къ Исусу, и увидели бесившогосе седячого, и оболочоного и смыслечого, мевъшого уфъ, и узъбоялисе •
А тыя, што бачылі, расказалі ім пра тое, як гэта здарылася з апантаным, і пра сьвіней.
Поведалі теж имъ відевшіе, яко было бешоному, и о свіньях •
І пачалі прасіць Яго, каб адышоў ад межаў іхніх.
И почали просити Его о отыйтье з границь ихъ •
І калі Ён увайшоў у лодку, апантаны прасіў Яго, каб быць зь Ім.
И вшодші Ему в лодью, просилъ Его бесивъшийсе, абы былъ с Нимъ • [3]
Але Ісус не дазволіў яму, а сказаў: ідзі дамоў да сваіх і раскажы ім, што ўчыніў з табою Гасподзь і як зь цябе ўмілажаліўся.
Лечъ Исусъ не далъ ему, але рекъ ему: иди в домъ твой къ твоимъ, и взвести имъ што тобе Панъ учинілъ, и (якъ) уміловалъ тебе •
І пайшоў і пачаў зьвеставаць у Дзесяцігародзьдзі, што ўчыніў зь ім Ісус. І ўсе дзіваваліся.
И шолъ, и почалъ проповедати в Десетиграде, што учинилъ ему Исусъ, и вси дивилисе •
Калі Ісус зноў пераправіўся ў лодцы на другі бераг, сабралася да Яго мноства людзей. Ён быў каля мора.
И перешодші Исусу в лодьи засе на оный берегъ, собъралася тижба многая около Него, и былъ при мори •
І вось, прыходзіць адзін з начальнікаў сынагогі, якога звалі Яір, і, убачыўшы Яго, падае ў ногі Яму
А ото пришолъ одинъ з переднейших зъ громаженья, именемъ Иаиръ, и увидевши Его, палъ прі нагах Его • [4]
і ўмольна просіць Яго, кажучы: дачка мая пры сьмерці; прыйдзі і ўскладзі на яе рукі, каб яна ачуняла і засталася жывая.
І просілъ Его много, мовечі: иж дочка моя на сконченью ест, бы пришодші възложілъ на нее руки, иж бы захована и жива была •
Ісус пайшоў зь ім. За Ім сьледам ішло мноства людзей, і націскалі на Яго.
И шолъ с нимъ, а за Нимъ шли тижбы многие, и угнетали Его •
Адна жанчына, якая пакутавала ад крывацечы дванаццаць гадоў,
А жона некоторая будучи в плыненью крови летъ дванадъцать •
шмат нацярпелася ад многіх лекараў, патраціла ўсё, што было ў яе, і ня зыскала ніякай палёгкі, а самой толькі пагоршала,
И много утерпевши от многихъ лекаровъ, и роздавъши свое все, и ниодное польги (не) нашодши, але больші в горшое прішодші[5] •
дачуўшыся пра Ісуса, падышла ззаду ў натоўпе і кранулася вопраткі Ягонай;
Услышавші о Исусе, пришодши межі тижбою сзаду доткнулася одежи Его •
бо казала: калі хоць да вопраткі Ягонай дакрануся, дык выздаравею.
Мовила бо, ижъ если дотнуся одежъ Его, здорова буду •
І перастала адразу ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што ачуняла ад хваробы.
И на тых местъ осякъло жерело крови ее, и зрозумела на теле ижъ уздоровела от разу •
А ў той самы час Ісус, адчуўшы Сам у Сабе, што выйшла зь Яго сіла, абярнуўся ў народзе і сказаў: хто крануўся Маёй вопраткі?
А на тыхъ местъ Исусъ зрозумелъ в Собе моць вышедъшую з Него, и обернувшісе межи тижбою мовилъ: хто доткнулъсе одежъ Моихъ?
Вучні сказалі Яму: Ты бачыш, што людзі націскаюць на Цябе, і кажаш: «хто крануўся Мяне?».
И мовили Ему ученики Его: видишь тижбу угнетаючую Тебе, а мовишъ, хтосе доткнулъ Мене •
Але Ён глядзеў навокал, каб убачыць тую, якая зрабіла гэта.
И огледалъсе відети учинівшую то •
Жанчына ў страху і трымценьні, ведаючы, што зь ёю сталася, падышла, упала перад Ім і сказала Яму ўсю праўду.
Жона пакъ узбоявшисе, и дрижачи, ведаючі што сталосе ей, прішла і упала перед Німъ, и споведала Ему всю правду •
А Ён сказаў ёй: дачка! вера твая ўратавала цябе; ідзі ў міры і будзь здаровая ад хваробы тваёй.
А Онъ рекъ ей: дочко, вера твоя уздоровіла тебе, иди в покою, и будь здорова от разу твоего •
Калі Ён яшчэ гаварыў гэта, прыходзяць ад начальніка сынагогі і кажуць: дачка твая памерла; чаго яшчэ дакучаеш Настаўніку?
Еще Ему мовечи, и пришли от переднейшого в зъгромаженью, мовечи: иж дочка твоя умерла, што еще рушаешь Учителя • [6]
Але Ісус, пачуўшы гэтыя словы, адразу кажа начальніку сынагогі; ня бойся, толькі веруй.
Лечъ Исусъ на тых местъ услышавши слово мовеное, мовилъ переднейшому згромаженья: не бойся, толко веръ •
І не дазволіў нікому ісьці сьледам за Ім, акрамя як Пятру, Якаву і Яну, брату Якава.
И не допусьтилъ за Собою ни одному иті, только Петру, а Якову, а Иоану брату Яковову •
Прыходзяць у дом начальніка сынагогі і бачаць перапалох, і плачуць і голасам галосяць.
И прішолъ в домъ переднйшого в зъгромаженьи, и віделъ голкъ, плачучихсе и крічачі много • [7]
І ўвайшоўшы, кажа ім: чаго сумеліся і плачаце? дзяўчына не памерла, а сьпіць.
І вшодші мовилъ имъ: што голчите и плачетесе, девка не есьть умерлою, але спить •
І сьмяяліся зь Яго. Але Ён, выслаўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацьку і маці дзяўчыны і тых, што былі зь Ім, і ўваходзіць туды, дзе дзяўчына ляжала.
И ругалисе Ему, а Онъ выгнавші всих, взявъ отца девчіна и матку, и (тых) которіе былі с німъ вшолъ где была девка лежачі •
І ўзяўшы дзяўчыну за руку, кажа ёй: таліфа-кумі, што азначае: «Дзяўчына, табе кажу, устань».
И инявші за руку девку, мовілъ ей: таліфакум, што ест выкладаючі, девко, тобе мовлю, въстань •
І дзяўчына адразу ўстала і пачала хадзіць, бо была гадоў дванаццаці. І вялікаму дзіву даліся.
И на тыхъ местъ встала девка, и ходила, была бо летъ дванадцати, и злекълисе злекненьемъ велікімъ •
І Ён строга загадаў ім, каб ніхто пра гэта ня ведаў, і сказаў, каб ёй далі есьці.
И заказывалъ имъ много, бы нихто не ведалъ того, и рекъ: дайте ей есьті •
