Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Васіля Цяпінскага
І прыбылí на той бок мора, у старану Гадарынскую.
І пришъли на оный берегъ моря въ сторону Гадариньскую • [1]
І, калі выйшаў Ён з чаўна, адразу сустрэў Яго чалавек з могілкаў апанаваны нячыстым духам,
И вышодъши Ему зъ лодъи, на тыхъ местъ сустрекъ Его зъ гробовъ, чоловекъ в духу нечістомъ •
які меў жытло ў магільных скляпах, і ніхто ня мог яго зьвязаць нават ланцугамі,
Которий мешканье мелъ въ гробохъ, и ни ланцугамі нихто не могъ его свезать •
бо яго часта скоўвалі кайданамі і ланцугамі, але ён ланцугі разрываў а кайданы ламаў, і ніхто ня меў сілы ўтаймаваць яго.
Же онъ часто путы и ланцугами железными связанъ бывалъ, и розърывалися от него ланцуги железныя, и пута зъкрушалися, и нихто не могъ его окротити •
І заўсёды ўно́чы і ўдзень, у горах і магільных скляпах ён крычаў і біў сябе каменьмі.
А въсегды ночь и день въ гробохъ и в горахъ былъ, кричати и толкучисе каменьемъ •
І ўбачыўшы Ісуса здалёк, (ён) прыбег і пакланіўся Яму,
И узревши Исуса з далека, бегъ и поклонілсе Ему •
і, закрычаўшы моцным голасам, сказаў: што Табе да мяне, Ісус, Сын Бога Ўсявышняга? Заклінаю Цябе Богам, ня му́чы мяне!
И закъричавъши голосомъ великімъ, рекъ: што мне и Тобе Исусе Сыне Бога Вышнего, запрісегаю Те Богомъ, не мучъ мене •
Бо загадаў яму: выйдзі дух нячысты з гэтага чалавека.
Мовилъ бо ему: выйди духу нечистый от чоловека •
І спытаў яго: як імя тваё? І адказаў, кажучы: легіён імя маё, бо нас многа.
И спыталъ его, што тобе ест имя? и отповедилъ мовечи: уфъ имя мне, ижъ многие естось мы •
І вельмі прасіў Яго, каб ня высылаў іх прэч са стараны той.
И просили Его много, бы не слалъ их в посторонъние краины •
А там ля гары пасьвіўся вялікі гурт сьвіньняў;
А было тутъ прі горе стадо свинное великое пасучое • [2]
і ўсе дэманы ўпрасілі Яго кажучы: пашлі нас у сьвіньняў, каб (нам) увайсьці ў іх.
И просіли Его вси беси мовечи: пошли насъ въ свіньи, бы в нихъ въвошлисмо •
І Ісус адразу дазволіў ім. І выйшаўшы нячыстыя духі ўвайшлі ў сьвіньняў, і кінуўся гурт з абрыву ў мора; а было іх каля дзьвёх тысячаў; і патанулі ў моры.
И велелъ имъ на тых местъ Исусъ, и вышодші духи нечистые, ввошли в свиньи, и усунулосе стадо по берегу в море, а было (ихъ) около двух тисечей, и тонули в мори •
А сьвінапасы ўцяклі і абвясьцілі ў месту ды па вёсках; і (жыхары) выйшлі паглядзець, што сталася.
А пасучие свиньи поутекали, и възвестили в городе и на рольяхъ, и вышли видети што ест бывшое •
І прыходзяць да Ісуса і бачаць (да таго) быўшага апанаванага дэманамі, у якім быў легіён, што сядзіць і апрануты і ў здаровым розуме, дык спалохаліся.
И пришли къ Исусу, и увидели бесившогосе седячого, и оболочоного и смыслечого, мевъшого уфъ, и узъбоялисе •
А тыя, што бачылі, расказалі ім як (гэта) здарылася з апанаваным дэманамі і пра сьвіньняў.
Поведалі теж имъ відевшіе, яко было бешоному, и о свіньях •
І пача́лі прасіць Яго адыйсьці ад межаў іхніх.
И почали просити Его о отыйтье з границь ихъ •
І калі Ён увайшоў у човен былы апанаваны дэманамі прасіў Яго каб быць зь Ім.
И вшодші Ему в лодью, просилъ Его бесивъшийсе, абы былъ с Нимъ • [3]
Але Ісус ня дазволіў яму але кажа яму: ідзі дамоў да сваіх і раскажы ім, што зрабіў табе Госпад і як зьлітаваўся над табою.
Лечъ Исусъ не далъ ему, але рекъ ему: иди в домъ твой къ твоимъ, и взвести имъ што тобе Панъ учинілъ, и (якъ) уміловалъ тебе •
І (ён) пайшоў і пачаў абвяшчаць у Дзесяціместу як многа зрабіў яму Ісус; і ўсе дзівіліся.
И шолъ, и почалъ проповедати в Десетиграде, што учинилъ ему Исусъ, и вси дивилисе •
А калі Ісус ізноў пераправіўся ў чаўне на другі бераг, было сабрана да Яго мноства людзей. А Ён быў каля мора.
И перешодші Исусу в лодьи засе на оный берегъ, собъралася тижба многая около Него, и былъ при мори •
І вось, прыходзіць адзін начальнік сынагогі на імя Яір і, убачыўшы Яго, падае да Ног Ягоных.
А ото пришолъ одинъ з переднейших зъ громаженья, именемъ Иаиръ, и увидевши Его, палъ прі нагах Его • [4]
І ўмольна прасіў Яго, кажучы: дачушка мая канае; (прашу Цябе) каб (Ты) прыйшоўшы ўсклаў на яе ру́кі, каб яна ачуняла і застала́ся жыць.
І просілъ Его много, мовечі: иж дочка моя на сконченью ест, бы пришодші възложілъ на нее руки, иж бы захована и жива была •
І (Ён) пайшоў зь ім. І за Ім сьледам ішло шмат народу і туліліся да Яго.
И шолъ с нимъ, а за Нимъ шли тижбы многие, и угнетали Его •
І нейкая жанчына, якая пакутавала ад крывацечы дванаццаць гадоў,
А жона некоторая будучи в плыненью крови летъ дванадъцать •
шмат нацярпелася ад многіх лекараў і патраціла сваё ўсё але ня атрымала дапамогі, толькі больш пагоршала,
И много утерпевши от многихъ лекаровъ, и роздавъши свое все, и ниодное польги (не) нашодши, але больші в горшое прішодші[5] •
пачуўшы пра Ісуса, падыйшоўшы ў натоўпе ззаду дакранулася да вопраткі Ягонай,
Услышавші о Исусе, пришодши межі тижбою сзаду доткнулася одежи Его •
бо думала: калі хаця бы вопраткі Ягонай дакрануся, буду аздароўлена.
Мовила бо, ижъ если дотнуся одежъ Его, здорова буду •
І адразу перастала ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што ачуняла ад хваробы.
И на тых местъ осякъло жерело крови ее, и зрозумела на теле ижъ уздоровела от разу •
І той жа час Ісус, адчуўшы Сам у Сабе, што выйшла зь Яго сіла, (і) абярнуўшыся ў натоўпе сказаў: хто дакрануўся да Маёй вопраткі?
А на тыхъ местъ Исусъ зрозумелъ в Собе моць вышедъшую з Него, и обернувшісе межи тижбою мовилъ: хто доткнулъсе одежъ Моихъ?
І Ягоныя вучні казалі Яму: бачыш, што народ туліцца да Цябе, а гаворыш: хто дакрануўся да Мяне?
И мовили Ему ученики Его: видишь тижбу угнетаючую Тебе, а мовишъ, хтосе доткнулъ Мене •
Але Ён аглядаўся наўкола, каб убачыць тую, што зрабіла гэта.
И огледалъсе відети учинівшую то •
А жанчына спалохаўшыся і дрыжучы, і ўразумеўшы, што сталася зь ёю, падыйшла і ўпала перад Ім і сказала Яму ўсю праўду.
Жона пакъ узбоявшисе, и дрижачи, ведаючі што сталосе ей, прішла і упала перед Німъ, и споведала Ему всю правду •
А Ён сказаў ёй: дачка! вера твая ўратавала цябе; ідзі ў міры і будзь здаровая ад хваробы тваёй.
А Онъ рекъ ей: дочко, вера твоя уздоровіла тебе, иди в покою, и будь здорова от разу твоего •
Калі Ён яшчэ гаварыў, прыходзяць ад начальніка сынагогі кажучы: дачка твая памерла; чаго яшчэ турбуеш Настаўніка?
Еще Ему мовечи, и пришли от переднейшого в зъгромаженью, мовечи: иж дочка твоя умерла, што еще рушаешь Учителя • [6]
Але Ісус, адразу пачуўшы слова ска́занае, гаворыць начальніку сынагогі: ня бойся, толькі вер!
Лечъ Исусъ на тых местъ услышавши слово мовеное, мовилъ переднейшому згромаженья: не бойся, толко веръ •
І ня дазволіў нікому ісьці ўсьлед за Сабою, акрамя Пятра і Якуба і Яана, брата Якубавага.
И не допусьтилъ за Собою ни одному иті, только Петру, а Якову, а Иоану брату Яковову •
І прыходзіць у дом начальніка сынагогі і бачыць глыбокую і спачувальную разгубленасьць тых, што плачуць і лямантуюць моцна.
И прішолъ в домъ переднйшого в зъгромаженьи, и віделъ голкъ, плачучихсе и крічачі много • [7]
І ўвайшоўшы, кажа ім: чаго вы (так) растрывожаны і лямантуеце? дзіця ня памерла, але сьпіць.
І вшодші мовилъ имъ: што голчите и плачетесе, девка не есьть умерлою, але спить •
І сьмяяліся зь Яго. Алё Ён, выслаўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацьку дзіцяці і матку, і быўшых зь Ім, і ўваходзіць туды, дзе дзіця ляжала.
И ругалисе Ему, а Онъ выгнавші всих, взявъ отца девчіна и матку, и (тых) которіе былі с німъ вшолъ где была девка лежачі •
І узяўшы дзяўчынку за руку́, кажа да яе: Таліта́, ку́мі! што перакладаецца: дзяўчынка, табе кажу, устань!
И инявші за руку девку, мовілъ ей: таліфакум, што ест выкладаючі, девко, тобе мовлю, въстань •
І дзяўчынка адразу ўстала і пачала́ хадзіць, бо было ёй гадоў дванаццаць. І вялікаму дзіву далíся.
И на тыхъ местъ встала девка, и ходила, была бо летъ дванадцати, и злекълисе злекненьемъ велікімъ •
І загадаў ім цьвёрда, каб ніхто ня даведаўся пра гэта; і сказаў даць ёй есьці.
И заказывалъ имъ много, бы нихто не ведалъ того, и рекъ: дайте ей есьті •
