Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Васіля Цяпінскага
І ізноў пача́ў навучаць ля мора; і быў сабра́ны вакол Яго натоўп шматлюдны, так што Ён увайшоўшы ў човен быў на моры, а ўвесь народ быў на зямлі каля мора.
И засе почалъ учити пъри мори и собраласе к Нему тижбы многия, ижъ теж Самъ влезші в лодью, седелъ на мори, а вся тижба при мори на земли была • [1]
І вучыў іх прыповесьцямі многімі і казаў ім у вучэньні Сваім:
И училъ ихъ подобенъстъвами много, и мовилъ имъ в ученью Своемъ •
слухайце: вось выйшаў сейбіт сеяць.
Слухайте ото вышолъ сеючи и сеяти •
І сталася, калі сеяў, іншае ўпала каля дарогі, і наляцелі птушкі нябесныя і падзяўблі яго.
И было гды сеелъ, иншое пало на дорозе, и пъришъли птахи, и позобалі ихъ •
А іншае ўпала на камяністую (мясьціну), дзе ня было шмат зямлі, і няўзабаве ўзыйшло, бо зямля была няглыбокая.
А другое пало на камени, где не маючи земли мъного ест, и на тых месътъ выникъло, ижъ не мело глубокосьти земленое •
А калі ўзыйшло сонца, (яно) завяла, і як ня мела карэньня, засохла.
И солънцу взшедъши, загорело, и ижъ не мело кореня, усохъло •
А іншае ўпала ў церні, і выраслі церні і заглушылі яго, і (яно) ня дало́ плоду.
А другое пало в тернье, и възышъло тернье, и подавило его, и овощу не дало •
А іншае ўпала на до́брую зямлю і дало́ плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла іншае трыццаць, іншае шэсьцьдзясят, іншае стокрот.
А другое пало на земли доброй, и дало овощь всходечий и ростучий, и пріплоділо, одно тридцать, а одъно шестьдесять, а одно сто •
І казаў ім: хто мае вушы чуць, хай чуе!
И мовилъ, маючий уши слухати, нехай слышить •
Калі ж (Ён) застаўся адзін (бяз народу), тыя, каторыя былі каля Яго разам з дванаццацьцю, запыталі Яго пра прыповесьць.
Гды пакъ былъ одинъ, спытали Его которие были с Нимъ з дванадцатьмя о подобенъстъве •
І сказаў ім: вам да́дзена ведаць тайну Валадарства Бога. А тым, вонкавым, усё падае́цца ў прыповесьцях.
И мовилъ имъ: вамъ ест дано ведаті таемницы Королевъства Божъего • А онымъ постороннимъ, в подобенъствахъ въсе бываеть •
Каб, угляда́ючыся, глядзелі і ня ўбачылі; і, чу́ючы, слухалі і ня маглі ўразумець, што ім трэба навярнуцца (да Мяне), і каб былí дараваны ім грахі.
Бы видечі видели, и не узрели, и слышачі слышалі, и не зрозумелі, бы коли не навернуліся, и отпустилився имъ грехи • [2]
І кажа ім: ня разумееце гэтай прыповесьці? І як уразумееце ўсе прыповесьці?
И мовилъ имъ не ведаете ль подобенъства того, якже вси подобенъства зрозумеете?
Сейбіт Слова сее.
Сеючий, слово сееть •
І пасеянае (Слова) пры дарозе азначае тых, якія пачуюць Слова, але адразу прыходзіць шатан і адбірае Слова, што пасеяна ў сэрцах іхных.
Тые тежъ суть которие на дорозе, где сееть се слово, и гъды услышать, на тыхъ местъ прийдеть сатана, и отыйметь слово сеяное в серцах их • [3]
А пасеянае (Слова) на камяністыя мясьціны азначае тых, якія, калі пачуюць Слова, зараз жа з радасьцю прыймаюць яго,
И тые суть (ровне) также которие на каменьяхъ сеяные, которые гды услышать слово, на тых местъ з радостью приймают его •
але ня маюць у сабе кораня і няўгрунтаваныя; потым калі настае ўціск ці гане́ньне за Слова, адразу адступаюцца.
И не мают коренья в собе, але дочасные суть, за тымъ бываючі фрасуйку, або преследованью слова деле, на тых местъ згоршаються •
А тыя што пасеяны ў це́рні, азначаюць тых, каторыя чуюць Слова,
А тые суть которие в терньи сеяные, слухаючие слова •
але турботы веку гэтага і прынада багацьця і іншыя пажаданьні ўваходзячы (у іх) заглушаюць Слова, і яно робіцца бяспло́дным.
И печалованья века сего, и зведенье богатства, и ионых (речах) хтивости входечи, подавляють слово, и безъ овощу бываеть • [4]
А пасеяныя ў добрую зямлю, азначаюць тых, што чуюць Слова, і прыймаюць (яго), і даюць плод у трыццаць і ў шэсьцьдзесят і ў сто (разоў).
А тые суть которие на земли доброй сеяные, которие слухають слова и приймають, и припложають, одно тридцать, а одно шестьдесять, а одно сто •
І казаў ім: ці на тое прыносіцца сьвечка, каб быць пастаўленай пад пасудзіну ці пад ложак? Не, але каб быць пастаўленай на сьвечніку.
И мовилъ имъ: чілі свеча (зажигаті) пріходит бы под меру вложілі ее, або под коровать, чили не влихътарь вложона ня будеть • [5]
Бо няма нічога тайнага, каб ня зрабілася яўным, і нішто ня сталася схава́ным, але каб зьявілася вядомым.
Не ест бо тайно што не объявиться, ни будеть утаено, але (потреба) бы пришло наявно • [6]
Калі хто мае вушы чуць, хай слухае!
Если хто маеть уши слухати, нехай слышит •
І казаў ім: будзьце ўважлівымі да таго, што чуеце: якою мераю мераеце, гэткаю і вам адмерана будзе і дададзена будзе вам, слухаючым.
И мовилъ имъ, стережите шъто слышите, в которую меру мерите, отмеритьсе вамъ, и приложитьсе вамъ слухаючімъ • [7]
Бо хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго будзе аднята і тое што мае.
Которий бо кольвекъ маеть, дастьсе ему, а которий не маеть, и што маеть, отыйметься от него • [8]
І казаў: Валадарства Бога ёсьць падобна таму, як калі б чалавек кінуў насеньне ў зямлю;
И мовилъ, такъ ест и Королевъство Божъе, якъ чоловекъ вметываеть семе в землю •
і сьпіць, і ўстае ўначы і ўдзень, і як насеньне ўзыходзіць і расьце, ён ня ведае.
И заснеть и въставаеть в ночі и в день, а семя выникаеть, и ростеть, якъ не ведае онъ •
Бо сама зямля родзіць сьпярша рунь, пасьля колас, пасьля поўнае зерне ў коласе,
В собе[9] бо земля зпложаеть, первей траву, потомъ колосъ, за тымъ наполняет пшеницу въ колосе •
а калі высьпее плод зараз жа пасылае серп, бо надыйшло жніво.
А гды созрееть овощь, на тыхъ местъ пошлеть серпъ, ижъ настало жниво •
І казаў: да чаго прыпадобнім Валадарства Бога? альбо празь якую прыповесьць выявім Яго?
И мовилъ, чому приподовимъ Королевъстъво Божъе, або какому подобенству пріложимъ его •
(Яно) падобна гарчычнаму зярняці якое, калі (яно) пасеяна ў зямлю (яно) ёсьць меншае за ўсіх зярнят на зямлі.
Якъ зерно горчічное, которое гды всеяно будеть в земли, меншое всихъ семень ест земленыхъ[10] •
А калі пасеяна, узыходзіць і робіцца большае за ўсякую агаро́дніну, і пускае вялікае гольле, так што пад ценем ягоным могуць гнязьдзіцца птушкі нябесныя.
А гды всеяно будеть възростеть, и будеть больші всихъ зелей, и учинить розгі великие, ижъ могуть подъ тенемъ его, птахі небесные гнездитьсе •
І многімі гэткімі прыповесьцямі казаў ім Слова, колькі (яны) маглі слухаць;
И таковыми подобенъсътвами многіми, мовилъ имъ слово, якъ могли слухать •
і бяз прыповесьці ня казаў ім, а вучням Сваім насамоце тлумачыў усё.
А бес подобенъства не мовілъ имъ слова, лечъ особно учиникомъ Своимъ выкладалъ все • [11]
І ўвечары таго самага дня гаворыць ім: пераправімся на той бок.
И мовілъ имъ в тотъ день вечеру будучи, перейдимо на оный берегъ • [12]
І адпусьціўшы народ бяруць Яго з сабою, як быў у чаўне; былі разам зь Ім і другія чаўны.
И отпусьтівши тижбы, прінялі Его (такъ) як былъ в лодьи, а иные тежъ лодьи были с Нимъ •
І ўзьнімаецца вялікая бура; і хвалі білі ў човен, так што ён ужо пачаў напаўняцца (вадою).
И была буря ветреная великая, и волны вливалися в лодью, ижъ ужо погружаласе она •
А Ён спаў на карме, на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Цябе ня рупіць што мы гінем?
А был Самъ на корме, на возъголовьи спечи, и възбудили Его, и мовили Ему: Учітелю не дбаешъ лі, ижъ гінемъ •
І ўстаўшы забараніў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша.
И вставши заказалъ ветру, и рекъ морю: молчи, перестань, и улегсе ветръ, и сталасе тішина великая •
І сказаў ім: чаму вы гэткія палахлівыя? чаму ня маеце веры?
И рекъ имъ: што такъ страшливы есте, яко не маете веры?
І споўніліся страхам вялікім і гаварылі паміж сабою: хто ж Ён, што і вецер і мора слухаюцца Яго?
И узбоялися страхомъ великимъ, и мовили дъругъ къ другу, Хто въжды Тотъ ест, ижъ и ветръ и море слухають Его?[13]
