Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Васіля Цяпінскага
І зноў пачаў вучы́ць каля мора, і сабра́лася да Яго народу мноства, так што Ён увайшоў у лодку на моры і сядзеў, а ўвесь народ быў на зямлі пры моры.
И засе почалъ учити пъри мори и собраласе к Нему тижбы многия, ижъ теж Самъ влезші в лодью, седелъ на мори, а вся тижба при мори на земли была • [1]
І навучаў іх многа прытчамі, і гаварыў ім у павучэнні Сваім:
И училъ ихъ подобенъстъвами много, и мовилъ имъ в ученью Своемъ •
слухайце: вось, выйшаў се́йбіт сеяць.
Слухайте ото вышолъ сеючи и сеяти •
І ста́лася, калі сеяў, адно ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі ды падзяўблí тое.
И было гды сеелъ, иншое пало на дорозе, и пъришъли птахи, и позобалі ихъ •
Іншае ўпала сярод каме́ння, дзе няшмат было́ зямлі, і неўзаба́ве ўзышло́, бо зямля была́ неглыбокая;
А другое пало на камени, где не маючи земли мъного ест, и на тых месътъ выникъло, ижъ не мело глубокосьти земленое •
калі ж сонца падняло́ся — завяла і, не ма́ючы ко́раня, засохла.
И солънцу взшедъши, загорело, и ижъ не мело кореня, усохъло •
Іншае ўпала ў це́рні, і выраслі це́рні і заглушы́лі яго, і яно не дало́ плоду.
А другое пало в тернье, и възышъло тернье, и подавило его, и овощу не дало •
А іншае ўпала на добрую зямлю і дало́ плод, што падымаўся і ўзрастаў, і ўрадзíла па трыццаць, і па шэсцьдзеся́т, і па сто.
А другое пало на земли доброй, и дало овощь всходечий и ростучий, и пріплоділо, одно тридцать, а одъно шестьдесять, а одно сто •
І казаў: хто ма́е вушы, каб чуць, няхай чуе!
И мовилъ, маючий уши слухати, нехай слышить •
Калі ж Ён застаўся адзін, тыя, што былí пры Ім, разам з двана́ццаццю спыталі Яго аб прытчы.
Гды пакъ былъ одинъ, спытали Его которие были с Нимъ з дванадцатьмя о подобенъстъве •
І сказаў ім: вам да́дзена ведаць тайны Царства Божага, а тым, хто звонку, у прытчах усё даецца;
И мовилъ имъ: вамъ ест дано ведаті таемницы Королевъства Божъего • А онымъ постороннимъ, в подобенъствахъ въсе бываеть •
каб яны, гле́дзячы, бачылі і не ўспрыма́лі, і, слу́хаючы, чулі і не разумелі, каб не звярну́ліся і не былí ім адпу́шчаны грахі.
Бы видечі видели, и не узрели, и слышачі слышалі, и не зрозумелі, бы коли не навернуліся, и отпустилився имъ грехи • [2]
І кажа ім: не разуме́еце прытчы гэтай? Як жа ўсе прытчы зразуме́еце?
И мовилъ имъ не ведаете ль подобенъства того, якже вси подобенъства зрозумеете?
Се́йбіт слова сее.
Сеючий, слово сееть •
І вось тыя, што пры дарозе, дзе сеецца слова: калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае пасе́янае ў сэ́рцах іх.
Тые тежъ суть которие на дорозе, где сееть се слово, и гъды услышать, на тыхъ местъ прийдеть сатана, и отыйметь слово сеяное в серцах их • [3]
Таксама і пасе́янае сярод каме́ння — гэта тыя, якія, пачуўшы слова, адразу прыма́юць яго з радасцю,
И тые суть (ровне) также которие на каменьяхъ сеяные, которые гды услышать слово, на тых местъ з радостью приймают его •
але не маюць ко́раня ў сабе і нетрыва́лыя; калі настане ўціск або гане́нне з-за слова, адразу спакуша́юцца.
И не мают коренья в собе, але дочасные суть, за тымъ бываючі фрасуйку, або преследованью слова деле, на тых местъ згоршаються •
А ў це́рнях пасе́янае — гэта тыя, што чуюць слова,
А тые суть которие в терньи сеяные, слухаючие слова •
але турбо́ты гэтага веку і спакуса багацця ды іншыя захапле́нні, увахо́дзячы ў іх, заглуша́юць слова, і яно застае́цца бясплодным.
И печалованья века сего, и зведенье богатства, и ионых (речах) хтивости входечи, подавляють слово, и безъ овощу бываеть • [4]
А пасе́янае на добрай зямлі — гэта тыя, якія слухаюць слова і прыма́юць, і даюць плод па трыццаць, і па шэсцьдзеся́т, і па сто.
А тые суть которие на земли доброй сеяные, которие слухають слова и приймають, и припложають, одно тридцать, а одно шестьдесять, а одно сто •
І сказаў ім: хіба́ свечка прыно́сіцца, каб паставіць яе пад пасу́дзіну ці пад ло́жак? хіба́ не дзеля таго, каб паставіць яе на падсве́чнік?
И мовилъ имъ: чілі свеча (зажигаті) пріходит бы под меру вложілі ее, або под коровать, чили не влихътарь вложона ня будеть • [5]
Бо няма нічога тае́мнага, каб не стала я́ўным, і нішто не бывае схава́на, каб не адкрылася.
Не ест бо тайно што не объявиться, ни будеть утаено, але (потреба) бы пришло наявно • [6]
Калі хто ма́е вушы, каб чуць, няхай чуе!
Если хто маеть уши слухати, нехай слышит •
І казаў ім: заўважа́йце, што чуеце. Якою мераю ме́раеце, такою і вам адме́раецца, і дада́дзена будзе вам, хто слухае.
И мовилъ имъ, стережите шъто слышите, в которую меру мерите, отмеритьсе вамъ, и приложитьсе вамъ слухаючімъ • [7]
Бо хто ма́е, таму да́дзена будзе, а хто не ма́е, ады́мецца ў яго і тое, што ма́е.
Которий бо кольвекъ маеть, дастьсе ему, а которий не маеть, и што маеть, отыйметься от него • [8]
І казаў: так і Царства Божае, як чалавек, калі кіне зе́рне ў зямлю;
И мовилъ, такъ ест и Королевъство Божъе, якъ чоловекъ вметываеть семе в землю •
і спіць, і ўстае́ ўно́чы і ўдзень, а як насенне ўзыхо́дзіць і расце́, не ведае ён.
И заснеть и въставаеть в ночі и в день, а семя выникаеть, и ростеть, якъ не ведае онъ •
Бо зямля сама па сабе ро́дзіць напачатку зелень, потым колас, тады напаўняе зе́рне ў коласе.
В собе[9] бо земля зпложаеть, первей траву, потомъ колосъ, за тымъ наполняет пшеницу въ колосе •
Калі ж вы́спее плод, адразу пасыла́е серп, бо надышло́ жніво́.
А гды созрееть овощь, на тыхъ местъ пошлеть серпъ, ижъ настало жниво •
І казаў: з чым параўна́ем Царства Божае́ ці якою прытчаю вы́явім яго?
И мовилъ, чому приподовимъ Королевъстъво Божъе, або какому подобенству пріложимъ его •
Яно як зе́рне гарчы́чнае, што, калі сеецца ў зямлю, то ме́ншае за ўсякае насенне на зямлі,
Якъ зерно горчічное, которое гды всеяно будеть в земли, меншое всихъ семень ест земленыхъ[10] •
а калі пасеяна, вырастае і робіцца бо́льшым за ўсю зелянíну і пускае вялікае галлё, так што ў за́сені яго могуць пасялíцца птушкі нябесныя.
А гды всеяно будеть възростеть, и будеть больші всихъ зелей, и учинить розгі великие, ижъ могуть подъ тенемъ его, птахі небесные гнездитьсе •
І многімі такімі прытчамі абвяшчаў ім слова, наколькі маглі яны слухаць.
И таковыми подобенъсътвами многіми, мовилъ имъ слово, якъ могли слухать •
Без прытчы не прамаўляў да іх, а вучням Сваім асобна тлумачыў усё.
А бес подобенъства не мовілъ имъ слова, лечъ особно учиникомъ Своимъ выкладалъ все • [11]
І кажа ім у той дзень з надыходам вечара: перапра́вімся на той бок.
И мовілъ имъ в тотъ день вечеру будучи, перейдимо на оный берегъ • [12]
І яны, адпусцíўшы людзей, бяруць Яго з сабою, як Ён быў у лодцы; і яшчэ лодкі былí з Ім.
И отпусьтівши тижбы, прінялі Его (такъ) як былъ в лодьи, а иные тежъ лодьи были с Нимъ •
І ўзняла́ся з ветру вялікая бура; хвалі захлíствалі лодку, так што яна ўжо напаўня́лася.
И была буря ветреная великая, и волны вливалися в лодью, ижъ ужо погружаласе она •
А Ён на карме́ спаў на ўзгало́ўі. І бу́дзяць Яго, і кажуць Яму: Настаўнік! хіба́ не хвалюе Цябе, што мы гíнем?
А был Самъ на корме, на возъголовьи спечи, и възбудили Его, и мовили Ему: Учітелю не дбаешъ лі, ижъ гінемъ •
І, устаўшы, Ён забаранíў ветру і кажа мору: сціхні, перастань. І суня́ўся вецер і настала цíша вялікая.
И вставши заказалъ ветру, и рекъ морю: молчи, перестань, и улегсе ветръ, и сталасе тішина великая •
І кажа ім: чаго вы такія баязлівыя? як гэта не маеце веры?
И рекъ имъ: што такъ страшливы есте, яко не маете веры?
І напоўніліся страхам вялікім, і гаварылі між сабою: хто ж гэта Ён, калі і вецер, і мора слухаюцца Яго?
И узбоялися страхомъ великимъ, и мовили дъругъ къ другу, Хто въжды Тотъ ест, ижъ и ветръ и море слухають Его?[13]
