Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Васіля Цяпінскага
Ды зноў пачаў навучаць ля мора. І сабралася да яго вялікая грамада, так што ўвайшоўшы ў лодку, сядзеў на моры, а ўся грамада была на сухазем’і краймора.
И засе почалъ учити пъри мори и собраласе к Нему тижбы многия, ижъ теж Самъ влезші в лодью, седелъ на мори, а вся тижба при мори на земли была • [1]
І шмат навучаў іх у прыповесьцях і гаварыў ім у сваёй навуцы:
И училъ ихъ подобенъстъвами много, и мовилъ имъ в ученью Своемъ •
Слухайце: вось выйшаў сяйбіт сеець.
Слухайте ото вышолъ сеючи и сеяти •
І калі ён сееў, адно ўпала пры дарозе і наляцелі птушкі нябесныя ды здзяўблі яго.
И было гды сеелъ, иншое пало на дорозе, и пъришъли птахи, и позобалі ихъ •
А другое ўпала на скалісты грунт, дзе ня мела даволі зямлі й хутка ўзыйшло, зямля бо была няглыбокая;
А другое пало на камени, где не маючи земли мъного ест, и на тых месътъ выникъло, ижъ не мело глубокосьти земленое •
і як паднялося сонца, завяла, й, ня маючы кораня, ссохла.
И солънцу взшедъши, загорело, и ижъ не мело кореня, усохъло •
А іншае ўпала ў церні, і ўзбуялі церні ды заглушылі яго й не дало плоду.
А другое пало в тернье, и възышъло тернье, и подавило его, и овощу не дало •
Іншае-ж упала на добрую землю й дало плод, што ўзыйшоў і вырас — і ўрадзіла адно ўтрыццацера, другое ўсоцера.
А другое пало на земли доброй, и дало овощь всходечий и ростучий, и пріплоділо, одно тридцать, а одъно шестьдесять, а одно сто •
І напамінаў: Хто мае вушы слухаць, хай слухае.
И мовилъ, маючий уши слухати, нехай слышить •
І калі быў сам адзін, спыталіся ў яго тыя дванаццацёх, што з ім былі, аб прыповесці.
Гды пакъ былъ одинъ, спытали Его которие были с Нимъ з дванадцатьмя о подобенъстъве •
І казаў ім: Вам дадзена пазнаць тайніцу валадарства Божага, а для тых, якія ўвонках, усё адбываецца ў прыповесцях,
И мовилъ имъ: вамъ ест дано ведаті таемницы Королевъства Божъего • А онымъ постороннимъ, в подобенъствахъ въсе бываеть •
каб «гледзячы глядзелі й ня бачылі, слухаючы чулі й ня цямілі; каб часом не навярнуліся й ня былі ім грахі адпушчаны» (Із. 6:9−10).
Бы видечі видели, и не узрели, и слышачі слышалі, и не зрозумелі, бы коли не навернуліся, и отпустилився имъ грехи • [2]
І кажа ім: Не разумееце гэтай прыповесьці? А якжа вам зразумець усе іншыя?
И мовилъ имъ не ведаете ль подобенъства того, якже вси подобенъства зрозумеете?
Той, хто сее, слова сее.
Сеючий, слово сееть •
А што пры дарозе, дзе сеецца слова, гэта тыя, да каторых, як пачуюць, зараз прыйходзіць шатан і забірае слова, пасеенае ў сэрцах іхніх.
Тые тежъ суть которие на дорозе, где сееть се слово, и гъды услышать, на тыхъ местъ прийдеть сатана, и отыйметь слово сеяное в серцах их • [3]
Гэтаксама й тыя з грунтам скалістым, яны як пачуюць слова, зараз-жа з радасцю прыймаюць яго,
И тые суть (ровне) также которие на каменьяхъ сеяные, которые гды услышать слово, на тых местъ з радостью приймают его •
але, ня маючы ў сабе карэння трываюць дачасу, потым, як настане прыгнобленне й прасьлед дзеля слова, хутка горшацца.
И не мают коренья в собе, але дочасные суть, за тымъ бываючі фрасуйку, або преследованью слова деле, на тых местъ згоршаються •
Й іншыя, дзе сеецца ў цернях, гэта тыя, што слухаюць слова,
А тые суть которие в терньи сеяные, слухаючие слова •
але жыцьцявыя турботы й мана багацьця ды іншыя пажаданні, ўвайшоўшы, глушаць слова й стаецца бясплодным.
И печалованья века сего, и зведенье богатства, и ионых (речах) хтивости входечи, подавляють слово, и безъ овощу бываеть • [4]
А што на добрай зямлі пасеена, гэта тыя, якія слухаюць слова і прыймаюць ды даюць плод адно ўтрыццацера, другое ўшэсьцьдзесяцера, а іншае ўсоцера.
А тые суть которие на земли доброй сеяные, которие слухають слова и приймають, и припложають, одно тридцать, а одно шестьдесять, а одно сто •
І гаварыў ім: Ці-ж прыносяць сьвечку, каб паставіць яе пад пасудзіну, ці пад ложак? А не натое, каб паставіць яе на ліхтары?
И мовилъ имъ: чілі свеча (зажигаті) пріходит бы под меру вложілі ее, або под коровать, чили не влихътарь вложона ня будеть • [5]
Няма бо нічога таёмнага, што-б ня выявілася, і нічога ня дзеецца сукрыта, але каб адкрылася.
Не ест бо тайно што не объявиться, ни будеть утаено, але (потреба) бы пришло наявно • [6]
Калі хто мае вушы слухаць, хай слухае.
Если хто маеть уши слухати, нехай слышит •
І казаў ім: Зважайце, чаго слухаеце. Якою меркаю вы адмераеце, такою і вам будзе адмерана й дададзена.
И мовилъ имъ, стережите шъто слышите, в которую меру мерите, отмеритьсе вамъ, и приложитьсе вамъ слухаючімъ • [7]
Бо хто мае, таму будзе дададзена, а хто ня мае, ў таго будзе аднята й тое, што мае.
Которий бо кольвекъ маеть, дастьсе ему, а которий не маеть, и што маеть, отыйметься от него • [8]
І казаў: Гэтак ёсьць з гаспадарствам Божым, як калі-б чалавек укінуў засевак у землю,
И мовилъ, такъ ест и Королевъство Божъе, якъ чоловекъ вметываеть семе в землю •
і спаў-бы ды ўставаў-бы ноччу й днём, а насенне ўсходзіла-б і расло-б, як ён ня ведае.
И заснеть и въставаеть в ночі и в день, а семя выникаеть, и ростеть, якъ не ведае онъ •
Зямля бо сама з сябе родзіць: спачатку рунь, потым колас, пасьля поўнае зерне ў коласе.
В собе[9] бо земля зпложаеть, первей траву, потомъ колосъ, за тымъ наполняет пшеницу въ колосе •
А калі збожжа дасьпее, зараз пускае серп, прыйшло бо жніва.
А гды созрееть овощь, на тыхъ местъ пошлеть серпъ, ижъ настало жниво •
І гаварыў: Да чаго ўпадобнім валадарства Божае, ці якою прыповесьцю выкажам яго?
И мовилъ, чому приподовимъ Королевъстъво Божъе, або какому подобенству пріложимъ его •
Яно, бы зерне гарчычнае, што як сеецца ў землю, дык ёсьць драбнейшае за ўсякае насенне зямное;
Якъ зерно горчічное, которое гды всеяно будеть в земли, меншое всихъ семень ест земленыхъ[10] •
а калі пасеецца, ўзрастае й робіцца большым за ўсе гародніны й пускае вялікае гальлё, так што ў цяні яго могуць хавацца птушкі нябесныя.
А гды всеяно будеть възростеть, и будеть больші всихъ зелей, и учинить розгі великие, ижъ могуть подъ тенемъ его, птахі небесные гнездитьсе •
І многімі такімі прыповесцямі гаварыў да іх слова, наколькі яны маглі слухаць,
И таковыми подобенъсътвами многіми, мовилъ имъ слово, якъ могли слухать •
бяз прыповесьцяў жа не гаварыў да іх; а вучням сваім раз’ясьняў усё асобна.
А бес подобенъства не мовілъ имъ слова, лечъ особно учиникомъ Своимъ выкладалъ все • [11]
Таго-ж дня, як павячарэла, сказаў ім: Пераплывём на той бок.
И мовілъ имъ в тотъ день вечеру будучи, перейдимо на оный берегъ • [12]
І, адправіўшы народ, яны ўзялі яго так як быў, у лодцы; й былі з ім другія лодкі.
И отпусьтівши тижбы, прінялі Его (такъ) як былъ в лодьи, а иные тежъ лодьи были с Нимъ •
І ўзнялася лютая бура ветру ды гнала хвалі на лодку, так што яна напаўнялася.
И была буря ветреная великая, и волны вливалися в лодью, ижъ ужо погружаласе она •
А ён быў ля карна лодкі, сплючы на ўзгалоў’і. І разбудзілі яго дый кажуць: Вучыцель, няўжэ ня рупіць табе, што мы гінем?
А был Самъ на корме, на возъголовьи спечи, и възбудили Его, и мовили Ему: Учітелю не дбаешъ лі, ижъ гінемъ •
І ўстаўшы, прыгразіў ветру й сказаў мору: Заціхні, пакінь! І заціх вецер ды настала вялікая цішыня.
И вставши заказалъ ветру, и рекъ морю: молчи, перестань, и улегсе ветръ, и сталасе тішина великая •
І кажа ім: Чаму вы гэткія палахлівыя? Яшчэ ня маеце веры? І ўзяў іх вялікі страх і гаварылі адзін да другога: Хто гэта, што й вецер і мора яму паслушны.
И рекъ имъ: што такъ страшливы есте, яко не маете веры?
