Марка 10 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Васіля Цяпінскага
І, выбраўшыся адтуль, прыйходзіць у межы Юдэі за Ярданам; ды зноў зыйшліся да яго грамады, і ён сваім звычаем навучаў іх.
І оттулъ вставши перешолъ в границы юдские, на оный берегъ Ердана, и зошлисе засе тижбы к Нему, и як звычай мелъ, засе училъ ихъ • [1]
І фарызэі прыступіўшы пыталіся яго, спакушаючы: Ці можна мужу кінуць жонку?
И приступивъши фарисеи спытали Его, есьли годитьсе мужу, жону опусьтити, кусечи Его •
Ён-жа ў адказ гавора: Што вам загадаў Майзей?
А Онъ отповедаючи рекъ имъ, што вамъ приказалъ Моисей?
Яны кажуць: Майзей дазволіў напісаць разводны ліст ды пакінуць.
Они пакъ рекли: Моисей велелъ листъ розводный написати, и опустити • [2]
Езус на гэта адказвае: Дзеля закамянеласьці сэрца вашага напісаў ён вам гэты дазвол;
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: про тьвердость серца вашого написалъ вамъ пъриказанье тое •
адыж на пачатку тварэння Бог стварыў іх мужчынай і жанчынай (Быць. 1:21).
Лечъ съпочатъку стъворенья, мужа и жону учинилъ ихъ есьть Богъ • [3]
“Дзеля гэтага пакіне чалавек бацьку свайго і матку ды прыгорнецца да жонкі свае;
Того деле оставить чоловекаъ отца своего и матку, и прильнеть к жоне своей • [4]
і будуць двое ў адным целе; і так ужэ ня два, але адно цела” (Быць. 2:24).
И будуть два в тело одно, а такъ ужо не суть два, але тело одно •
Дык што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае.
Што прото Богъ спояеть, чоловекъ нехай не розълучаеть • [5]
А дома зноў спыталіся ў яго вучні ягоны аб гэтым-жа.
А в дому засе ученики Его о томъ спытали Его •
І сказаў ім: Хто-б кінуў жонку сваю і ўзяў другую, дапускаецца чужалоства адносна яе.
И мовилъ имъ, которий кольвекъ опусьтить жону свою, и оженитьсе иною, чужоложить противъ нее • [6]
І калі-б жонка пакінула свайго мужа ды выйшла за другога, чужаложыць.
А есьли жона опусьтить мужа, и пойдеть за иного, чужоложить •
І прыносілі да яго дзяцей, каб дакрануўся да іх, а вучні сварыліся на тых, што прыносілі.
И приносили у Нему дети, бы ткнулъсе ихъ, лечъ ученики заказывали приносячімъ •
Убачыўшы гэта Езус, сярдаваў і сказаў ім: Дайце дзеткам прыйсьці ка мне, не забараняйце ім, гэткіх бо ёсьць валадарства Божае.
Увідевши пакъ Исусъ, не задобромелъ, и рекъ имъ: занехайте детей (гамовать) приходити ко Мне, и не бороните имъ, такихъ бо есьть Королевство Божъе • [7]
Сапраўды кажу вам: Хтоб ня прыняў Божага валадарства, як дзіця, ня ўвойдзе ў яго.
Правъдиве мовлю вамъ: которий кольвекъ не прийметь Королевства Божъего, якъ дитя, не маеть ввойті в него •
І абыймаючы іх ды ўскладаючы на іх рукі, багаславіў іх.
И обнявші ихъ, (и) взложивши руки на нихъ, блогословилъ имъ • [8]
А калі выйшаў у дарогу, нехта прыбегшы ды ўпаўшы перад ім на калені, пытаўся ў яго, Вучыцелю добры, што мне рабіць, каб здабыць жыцьцё вечнае?
И выходечі Ему на дорогу, прибегши некоторій, (и) поклонившісе на колені Ему, пыталъ Его: Учителю добрий, што учіню, бы животъ вечный одедичилъ?[9]
Езус-жа сказаў яму: Што ты завеш мяне добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
А Исусъ рекъ ему: што Ме мовишъ добримъ, нихъто не добрий, только однинъ Богъ •
Ведаеш прыказанні: Ня чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьветч фальшыва, ня крыўдзь, паважай бацьку твайго і матку (Выйсь. 20:12−17).
Пріказанья ведаешь: не учини чужоложства, не забий, не украдъ, не посьведчъ лживе, не обидь, чти отца твоего и матку • [10]
А той у адказ гавора яму: Вучыцелю, гэтага ўсяго пільнаваўся я змалку.
А онъ отповедаючи рекъ Ему: Учителю, того всего стерегломъ от молодосьти моее •
Езус-жа, паглядзеўшы на яго, ўпадабаў яго й сказаў яму: Аднаго табе не стае: ідзі, распрадай усё, што маеш ды раздай убогім, а мецімеш скарб у небе, і прыхгодзь, ідзі за мною.
Исусъ пакъ возревши на него, розмиловалъсе его, и рекъ ему: одного еси не доконончилъ, иди шъто маешъ пъродай, и дай убогимъ, и мети маешъ скарбъ на небе, и прійді и ході всьледъ Мене взявши крестъ •
Той-жа захныпіўся на гэтае слова й адышоў засмучаны, бо меў вялікія маемасьці.
А онъ струхлелымъ будучи о слово, отышолъ смутечисе, былъ бо маючі собранья много •
І глянуўшы навокал, Езус кажа сваім вучням: Як цяжка будзе тым, што маюць грошы, увайсьці ў валадарства Божае!
И возревши Исусъ, мовилъ ученикомъ Своимъ: яко не лацно маючие богатство, в Королевство Божъе въвойдуть •
Вучні вельмі здзівіліся з гэтых слоў. Але Езус ізноў у адказ гавора ім: Як цяжка тым, дзеткі, што маюць надзею ў грашах, увайсьці ў валадарства Божае.
Ученики пакъ лекалисе о словахъ Его, а Исусъ засе отповедаючи мовилъ имъ: дети, яко не лацно споведаючимъсе на богатство в Королевство Божъе ввойти •
Лягчэй вярблюду прайсьці праз голчына вуха, чым багатаму ўвайсьці ў Божае валадарства.
Лацвей бо есьть верблюду скрозь игленые уши пройти, нижли богатому в Королевство Божъе ввойти •
Яны шчэ болей дзівіліся. гаворачы між сабою: Дык хто-ж тады можа збавіцца?
Лечъ они, назбыть дивилисе мовечи межи собою: то хто можетъ збавенъ быти •
А Езус, паўзіраўшыся на іх, кажа: Немагчыма ў людзей, але ня ў Бога, бо ў Бога ўсё магчыма.
А возревши на нихъ Исусъ, мовилъ: у людей (то) не можно, але не у Бога, все бо можно есьть у Бога •
І пачаў Пётр гаварыць яму: Вось мы пакінулі ўсё й пашлі за табою.
И почалъ Петръ мовить Ему: ото мы оставилисмо все, и всьледъ Тебе пошлисмо • [11]
Езус адказвае на гэта: Сапраўды кажу вам: няма такога, хто-б пакінуў дом, або сёстры, або бацьку, або матку, ці дзеці, або поле дзеля мяне і дзеля эванэліі,
И отповедаючи Исусъ, рекъ: правдіве мовлю вам, нихто не есьть которий оставилъ есьть домъ, або братью, або сестри, або отца, або матку, або жону, або деті, або рольи, Мене деле и Еваньгелия деле •
які-б не атрымаў устораз гэтулькі цяпер у гэтым часе, дамоў, і братоў, і сёстраў. і матак, і дзяцей, і палёў з прасьледамі, а ў будучым веку жыцьцё вечнае.
Есьли не возьметь сторако, теперъ за часу того: домовъ, и братьи, и сестръ, и отцовъ и матокъ, и детей и ролей, по пресьледованьи,[12] а в векъ идучій, жівотъ вечный •
А многа першых будуць апошнімі, й апошніх — першымі.
Многие пакъ будуть первые, посьледними, а посьледние первыми • [13]
І былі яны ў дарозе, ідучы ў Ерузалім. Езус ішоў перад імі, а яны зумяваліся ды, йдучы за ім, жахаліся. І, ўзяўшы зноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць, што з ім станецца.
А были на дорозе входечи до Ерусолима, и былъ упережаючи ихъ Исусъ, и лекалисе, и всьледъ идучи боялися, и взявши засе дванадъцати, почалъ имъ мовити, што мело Ему быти • [14]
Што вось увайходзім у Ерузалім і Сын чалавечы будзе выданы першасьвятаром. і асудзяць яго на сьмерць, ды выдадуць яго паганам;
Ижъ ото входимъ до Ерусолима, а Сынъ Чоловечий выданъ будеть переднейшімъ оферовникомъ и учонымъ, и осудять Его на сьмерть, и выдадуть Его поганомъ •
і будуць здзекавацца над ім, і плявацімуць на яго, й бічавацімуць, ды заб’юць яго, а на трэці дзень згробуўстане.
И науругаютьсе Ему, и зранять Его, и уплюють Его, и забъють Его, а в третьтий день вскресьнет •
Тады падыйходзяць к яму Якуб і Ян, сыны Зэбэдэевы, кажучы: Вучыцелю, мы хочам, каб ты зрабіў нам, чаго папросім.
А (в томъ) перед Него пришли Яковъ, и Иоанъ, сыны Зеведеовы, мовечі: Учітелю, хочемъ, бысь чого кольвекъ попросімъ, учинилъ намъ • [15]
Ён-жа гавора ім: А што-ж вы хочаце, каб я вам зрабіў?
А Онъ рекъ имъ: што хочете, быхъ учинилъ вамъ?
Кажуць: Дай нам, каб сядзець ля цябе аднаму праваруч, а другому леваруч, у славе тваёй.
А они рекли Ему: дай намъ, бы одинъ по правицы Тебе, а одинъ по левицы Тебе седелисмо в славе Тъвоей •
Езус-жа адказвае ім: Ня ведаеце, чаго просіце. Ці вы зможаце піць кіліх, што я п’ю, або быць хрышчанымі хростам, якім я хрышчуся?
Исусъ пакъ рекъ имъ: не ведаетесе чого просите, можете ль пити чашу, которую Я пъю, и крещеньемъ которымъ Я крещуся, креститисе?[16]
Яны гавораць яму: Можам. Езус-жа кажа ім: Кіліх, які п’ю, то вы піць будзеце, і хрос-там, якім я хрышчуся, будзеце хрышчаны;
А они рекли Ему: можемы, а Исусъ рекъ имъ: чашу исьте которую Я пъю, выпъете, и крещениемъ, которимъ Я крещуся, окреститесе •
адыж сядзець праваруч, або леваруч, ня мне даваць вам, але каму прыгатавана.
А што сесьти по правицы Мене, и по левицы, не ест Моя дати, але которимъ зготовано есьть •
А пачуўшы дзесяцёх, пачалі сярдаваць на Якуба і Яна.
И услышавши десеть, почали незадобромети, Якову и Иоану •
Езус-жа, паклікаўшы іх, сказаў ім: Вы ведаеце, што тыя, якія ўважаюцца валадарамі народаў, пануюць над імі, а іхнія князі маюць над імі ўладу.
А Исусъ призвавши ихъ, мовилъ имъ: ведаете, ижъ мнимаючиесе владати поганами, загадывають ими, и великие ихъ владають ими • [17]
А між вамі ня гэтак; але хто-б хацеў быць вялікшым, будзе вашым слугою;
Лечъ не такъ будеть межи вами, але которий кольвекъ хочеть межи вами больший быти, нехай будеть вамъ слуга •
і хто-б хацеў быць між вамі першым, будзе ўсім слугою.
А которий кольвекъ хочеть межи вами быти старший, нехай будеть всимъ челядникъ •
Бо і Сын чалавечы ня прыйшоў, каб яму служылі, але каб служыць і даць душу сваю на выкуп за многіх.
Бо и Сынъ Чоловечій не пришолъ бы послуговали Ему, але бы послуговаль, и дать душу Свою окупомъ за многихъ •
І прыйшлі ў Ерыхон. А калі ён выйходзіў з Ерыхону і ягоныя вучні ды вялікая грамада, сядзеў пры дарозе жабруючы сьляпы Бартымей, сын Тымея.
И пришли до Ерихона, и выходечи Ему, з Еріхона, и учеником Его, и тіжбе многой, сынъ Тимеевъ, Вартимей сьлепый, седелъ подле дороги жебруючи •
Ён, пачуўшы, што ёсьць Езус Назарэнскі, пачаў крычма казаць: Езусе, сыне Давіда, зжалься нада мною!
И услышавші ижъ Исусъ Назаренінъ ест, почалъ верещати и мовити: Сыне Давыдовъ Исусе, змилуйсе надо мною •
І многія сварыліся на яго, каб маўчаў. Але ён яшчэ болей крычаў: Сыне Давідавы, зжалься нада мною!
И заказывали ему многие бы молчалъ, лечъ онъ тымъ больши верещалъ: Сыне Давыдовъ змилуйсе надо мною •
І Езус, прыпыніўшыся, загадаў паклікаць яго. Пазвалі сьляпога, кажучы яму: Ня бойся, ўставай, кліча цябе.
И сътавши Исусъ, велелъ его прикъликати, и прикликали сьлепца, мовечи ему: уфай въстань, зоветь тебе •
Ён схапіўся, пакінуўшы сваю вопратку, прыйшоў к яму.
А онъ откинувши одежи свои, вставши пришолъ къ Исусу •
І ў адказ яму сказаў Езус: Што хочаш, каб я зрабіў табе? А сьляпы гавора яму: Вучыцель, каб мне відзець.
И отповедаючи мовилъ ему Исусъ: што хочешъ, бых учинилъ тобе? а сьлепый мовилъ Ему: Учителю, нехай прозърю •
Кажа яму Езус: вера твая цябе аздаравіла. І зараз жа відзеў ды пайшоў за ім дарогаю.
А Исусъ рекъ ему: иди, вера твоя уздоровіла тебе, и на тых местъ прозрелъ, и за Исусомъ шолъ в дорогу •
