Марка 10 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Васіля Цяпінскага
І адыйшоўшы адтуль, прыходзіць у межы Юдэі з боку Ярдану. І зноў зьбіраюцца каля Яго людзі; і па звычаю Свайму (Ён) ізноў вучыў іх.
І оттулъ вставши перешолъ в границы юдские, на оный берегъ Ердана, и зошлисе засе тижбы к Нему, и як звычай мелъ, засе училъ ихъ • [1]
І, падыйшоўшы, хварысэі спакушаючы Яго спыталіся ў Яго: ці дазволена мужу разводзіцца з жонкаю?
И приступивъши фарисеи спытали Его, есьли годитьсе мужу, жону опусьтити, кусечи Его •
Ён жа адказаўшы сказаў ім: што вам наказаў Масей?
А Онъ отповедаючи рекъ имъ, што вамъ приказалъ Моисей?
А яны сказалі: Масей дазволіў пісаць разводны ліст і разводзіцца.
Они пакъ рекли: Моисей велелъ листъ розводный написати, и опустити • [2]
І, адказаўшы, Ісус сказаў ім: дзеля жорсткасьці сэрца вашага (ён) напісаў вам гэты наказ.
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: про тьвердость серца вашого написалъ вамъ пъриказанье тое •
Бо на пачатку тварэньня Бог мужчынай і жанчынай стварыў іх.
Лечъ съпочатъку стъворенья, мужа и жону учинилъ ихъ есьть Богъ • [3]
Пагэтаму пакіне чалавек бацьку свайго і маці і будзе прылеплены да жонкі сваёй.
Того деле оставить чоловекаъ отца своего и матку, и прильнеть к жоне своей • [4]
І будуць двое (злучаны) у адно цела, так што ўжо ёсьць ня двое, а адно цела.
И будуть два в тело одно, а такъ ужо не суть два, але тело одно •
Пагэтаму, што Бог злучыў, чалавек ня павінен разлучаць.
Што прото Богъ спояеть, чоловекъ нехай не розълучаеть • [5]
А ў доме вучні Ягоныя ізноў спыталіся Яго пра тое самае.
А в дому засе ученики Его о томъ спытали Его •
І кажа ім: калі хто разьвядзецца з жонкаю сваёю і возьме (за жонку) другую, творыць пералюб супраць яе (жонкі).
И мовилъ имъ, которий кольвекъ опусьтить жону свою, и оженитьсе иною, чужоложить противъ нее • [6]
Таксама і жонка калі разьвядзецца з мужам сваім і выйдзе замуж за другога, творыць пералюб.
А есьли жона опусьтить мужа, и пойдеть за иного, чужоложить •
І прыносілі да Яго дзяцей, каб (Ён) дакрануўся да іх; але вучні ня дапускалі тых, што прыно́сілі.
И приносили у Нему дети, бы ткнулъсе ихъ, лечъ ученики заказывали приносячімъ •
Убачыўшы гэтае, Ісус загневаўся і сказаў ім: пусьціце дзяцей прыходзіць да Мяне і ня перашкаджайце ім, бо гэткіх ёсьць Валадарства Бога.
Увідевши пакъ Исусъ, не задобромелъ, и рекъ имъ: занехайте детей (гамовать) приходити ко Мне, и не бороните имъ, такихъ бо есьть Королевство Божъе • [7]
Праўду кажу вам: калі хто ня прыйме Валадарства Бога, як дзіця, ня ўвойдзе ў Яго.
Правъдиве мовлю вамъ: которий кольвекъ не прийметь Королевства Божъего, якъ дитя, не маеть ввойті в него •
І абняўшы іх, усклаўшы на іх Ру́кі, багаславіў іх.
И обнявші ихъ, (и) взложивши руки на нихъ, блогословилъ имъ • [8]
А калі выходзіў Ён у дарогу, падбег нехта, упаў перад Ім на калені і спытаўся ў Яго: Настаўніку добры! што мне рабіць, каб успадкава́ць жыцьцё вечнае?
И выходечі Ему на дорогу, прибегши некоторій, (и) поклонившісе на колені Ему, пыталъ Его: Учителю добрий, што учіню, бы животъ вечный одедичилъ?[9]
Ісус жа сказаў яму: чаму (ты) называеш Мяне добрым? (Бо) ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
А Исусъ рекъ ему: што Ме мовишъ добримъ, нихъто не добрий, только однинъ Богъ •
Прыказа́ньні ведаеш: ня чыні пералюбу; ня забівай; ня крадзі; ня сьведчы ілжыва; ня ашу́квай; шануй бацьку твайго і матку.
Пріказанья ведаешь: не учини чужоложства, не забий, не украдъ, не посьведчъ лживе, не обидь, чти отца твоего и матку • [10]
Ён жа адказаўшы сказаў Яму: Настаўнік! усяго гэтага я пільнаваўся змалку дзён маіх.
А онъ отповедаючи рекъ Ему: Учителю, того всего стерегломъ от молодосьти моее •
Ісус жа, глянуўшы на яго, упадабаў яго і сказаў яму: аднаго табе ня хапае: пайдзі, усё, што маеш, прадай і раздай убогім, і будзеш мець скарб на Небе; і, узяўшы крыж, прыходзь і ідзі сьледам за Мною.
Исусъ пакъ возревши на него, розмиловалъсе его, и рекъ ему: одного еси не доконончилъ, иди шъто маешъ пъродай, и дай убогимъ, и мети маешъ скарбъ на небе, и прійді и ході всьледъ Мене взявши крестъ •
Ён жа стаўшы засмучаным гэтым словам, адыйшоў замаркочаным; бо меў вялікую маёмасьць.
А онъ струхлелымъ будучи о слово, отышолъ смутечисе, былъ бо маючі собранья много •
І паглядзеўшы навако́л Ісус кажа вучням Сваім: зь якімі цяжкасьцямі багатыя ўвойдуць у Валадарства Бога!
И возревши Исусъ, мовилъ ученикомъ Своимъ: яко не лацно маючие богатство, в Королевство Божъе въвойдуть •
Вучні ж былí ўра́жаны ад слоў Ягоных. Але Ісус ізноў пачаўшы гаварыць, кажа ім: дзеці! як цяжка ўвайсьці ў Валадарства Бога тым, хто ўскладае надзею на багацьце;
Ученики пакъ лекалисе о словахъ Его, а Исусъ засе отповедаючи мовилъ имъ: дети, яко не лацно споведаючимъсе на богатство в Королевство Божъе ввойти •
лягчэй вярблюду́ прайсьці праз вушка іголкі, чым багатаму ўвайсьці ў Валадарства Бога.
Лацвей бо есьть верблюду скрозь игленые уши пройти, нижли богатому в Королевство Божъе ввойти •
Яны ж былі вельмі моцна зьдзіўлены, гаворачы між сабою: дык хто тады можа быць уратаваным?
Лечъ они, назбыть дивилисе мовечи межи собою: то хто можетъ збавенъ быти •
І глянуўшы на іх, Ісус кажа: людзям (гэта) нямагчыма, але ня Богу; бо ўсё магчыма Богу.
А возревши на нихъ Исусъ, мовилъ: у людей (то) не можно, але не у Бога, все бо можно есьть у Бога •
І пачаў Пётра гаварыць Яму: вось мы пакінулі ўсё і пайшлі сьледам за Табою.
И почалъ Петръ мовить Ему: ото мы оставилисмо все, и всьледъ Тебе пошлисмо • [11]
І адказаўшы Ісус сказаў: праўду кажу вам: няма нікога хто пакінуў дом, альбо братоў, альбо сёстраў, альбо бацьку, альбо матку, альбо жонку, альбо дзяцей, альбо землі дзеля Мяне і Эвангельля,
И отповедаючи Исусъ, рекъ: правдіве мовлю вам, нихто не есьть которий оставилъ есьть домъ, або братью, або сестри, або отца, або матку, або жону, або деті, або рольи, Мене деле и Еваньгелия деле •
і ня атрыма́ў бы цяпер, у гэты час сярод перасьледаваньняў у сто разоў больш дамоў і братоў і сёстраў, і матак, і дзяцей, і земляў, а ў веку будучым жыцьця вечнага.
Есьли не возьметь сторако, теперъ за часу того: домовъ, и братьи, и сестръ, и отцовъ и матокъ, и детей и ролей, по пресьледованьи,[12] а в векъ идучій, жівотъ вечный •
І многія першыя будуць апошнімі, а апошнія першымі.
Многие пакъ будуть первые, посьледними, а посьледние первыми • [13]
Калі (яны) былі ў дарозе ўзыходзячы ў Ярузалім, а Ісус ішоў паперадзе іх, а яны ідучы ўсьлед за (Ім) жаха́ліся і былі ў страху. І ўзяўшы дванаццаць (Ён) ізноў пачаў гаварыць ім тое, што мае зь Ім стацца:
А были на дорозе входечи до Ерусолима, и былъ упережаючи ихъ Исусъ, и лекалисе, и всьледъ идучи боялися, и взявши засе дванадъцати, почалъ имъ мовити, што мело Ему быти • [14]
Вось мы ўзыходзім у Ярузалім, і Сын Чалавечы будзе прада́ны архірэям і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмерць і перададуць Яго паганам (на сьмерць).
Ижъ ото входимъ до Ерусолима, а Сынъ Чоловечий выданъ будеть переднейшімъ оферовникомъ и учонымъ, и осудять Его на сьмерть, и выдадуть Его поганомъ •
І назьдзекуюцца над Ім, і будуць бічаваць Яго, і аплююць Яго, і заб’юць Яго; і на трэйці дзень уваскрэсьне.
И науругаютьсе Ему, и зранять Его, и уплюють Его, и забъють Его, а в третьтий день вскресьнет •
Тады падыйшлі да Яго Якуб і Яан, сыны Завядзея, кажучы: Настаўнік! хочам каб (Ты) зрабіў нам, калі чаго папросім.
А (в томъ) перед Него пришли Яковъ, и Иоанъ, сыны Зеведеовы, мовечі: Учітелю, хочемъ, бысь чого кольвекъ попросімъ, учинилъ намъ • [15]
Ён жа сказаў ім: чаго хочаце, каб Я зрабіў вам?
А Онъ рекъ имъ: што хочете, быхъ учинилъ вамъ?
Яны ж сказалі Яму: дай нам, каб адзін справа ад Цябе, а другі зьлева ад Цябе селі ў Славе Тваёй.
А они рекли Ему: дай намъ, бы одинъ по правицы Тебе, а одинъ по левицы Тебе седелисмо в славе Тъвоей •
Але Ісус сказаў ім: ня ведаеце, чаго просіце. Ці можаце піць чару, якую Я п’ю і хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся?
Исусъ пакъ рекъ имъ: не ведаетесе чого просите, можете ль пити чашу, которую Я пъю, и крещеньемъ которымъ Я крещуся, креститисе?[16]
Яны ж сказалі Яму: можам. А Ісус сказаў ім: запраўды чару, якую Я п’ю, будзеце піць, і хрышчэньнем, якім Я хрышчуся, будзеце ахрышчаны.
А они рекли Ему: можемы, а Исусъ рекъ имъ: чашу исьте которую Я пъю, выпъете, и крещениемъ, которимъ Я крещуся, окреститесе •
Але сесьці праваруч ад Мяне і леваруч ад Мяне — ня Маё (права) даваць, але каму ўгатавана.
А што сесьти по правицы Мене, и по левицы, не ест Моя дати, але которимъ зготовано есьть •
І пачуўшы дзесяць пача́лі абурацца на Якуба і Яана.
И услышавши десеть, почали незадобромети, Якову и Иоану •
А Ісус, паклікаўшы іх, гаворыць ім: (вы) ведаеце, што тыя, што лíчацца князямі народаў, пануюць над імі, і вяльмо́жы іхнія валадараць над імі.
А Исусъ призвавши ихъ, мовилъ имъ: ведаете, ижъ мнимаючиесе владати поганами, загадывають ими, и великие ихъ владають ими • [17]
Але ня так хай будзе паміж вамі, але калі хто хоча стаць большым сярод вас, хай будзе вам слугою.
Лечъ не такъ будеть межи вами, але которий кольвекъ хочеть межи вами больший быти, нехай будеть вамъ слуга •
І хто хоча (між) вамі стаць першым, хай будзе для ўсіх рабом.
А которий кольвекъ хочеть межи вами быти старший, нехай будеть всимъ челядникъ •
Бо і Сын Чалавечы прыйшоў ня каб Яму служылі, а каб паслужыць і аддаць жыцьцё Сваё як выкуп за многіх.
Бо и Сынъ Чоловечій не пришолъ бы послуговали Ему, але бы послуговаль, и дать душу Свою окупомъ за многихъ •
І прыходзяць у Ярыхон. А пры выходзе зь Ярыхону Ягоным і вучняў Ягоных і мноства народу (натыкаюцца што) каля дарогі сядзеў жабруючы сьляпы Варцімей, сын Цімея.
И пришли до Ерихона, и выходечи Ему, з Еріхона, и учеником Его, и тіжбе многой, сынъ Тимеевъ, Вартимей сьлепый, седелъ подле дороги жебруючи •
І пачуўшы што (сярод народу) знаходзіцца Ісус Назарэй, пачаў крычаць і гаварыць: Ісусе, Сыне Давідаў, зьлітуйся нада мною!
И услышавші ижъ Исусъ Назаренінъ ест, почалъ верещати и мовити: Сыне Давыдовъ Исусе, змилуйсе надо мною •
І многія зага́двалі яму, каб змоўк; але ён яшчэ мацней крычаў: Сыне Давідаў! зьлітуйся нада мною!
И заказывали ему многие бы молчалъ, лечъ онъ тымъ больши верещалъ: Сыне Давыдовъ змилуйсе надо мною •
І, спыніўшыся, Ісус загадаў яго паклікаць. І клічуць сьляпога кажучы яму: ня бойся, уставай, кліча цябе.
И сътавши Исусъ, велелъ его прикъликати, и прикликали сьлепца, мовечи ему: уфай въстань, зоветь тебе •
І ён ськінуўшы верхнюю вопратку сваю, устаўшы падыйшоў да Ісуса.
А онъ откинувши одежи свои, вставши пришолъ къ Исусу •
І адказаўшы гаворыць яму Ісус: чаго хочаш, каб Я зрабіў табе? А сьляпы сказаў Яму: Вучыцелю! каб мне празерыць.
И отповедаючи мовилъ ему Исусъ: што хочешъ, бых учинилъ тобе? а сьлепый мовилъ Ему: Учителю, нехай прозърю •
Ісус жа сказаў яму: ідзі, вера твая ўратавала цябе. І той адразу празерыў і пайшоў за Ісусам па дарозе.
А Исусъ рекъ ему: иди, вера твоя уздоровіла тебе, и на тых местъ прозрелъ, и за Исусомъ шолъ в дорогу •
